Teściowej podarowałam taki prezent, że aż zrobiło jej się słabo! I zawsze będzie drżeć, gdy tylko na niego spojrzy.

Teściowej dałam taki prezent, że aż zrobi jej się słabo! I będzie nią trząść za każdym razem, gdy na niego spojrzy. Ale przecież nie wyrzuci, nie pozbędzie się. Będzie musiała trzymać na widoku, na honorowym miejscu! O tak. Karma wraca, kotka zapłacze za łzami myszy! Moja wredna Halina Zawadzka! Przez piętnaście lat małżeństwa z Wojtkiem ani jednego miłego słowa ode mnie nie usłyszała. Mruk. Inne chociaż pokątnie coś szepną przez zęby a ona zero! Tylko te swoje czarne oczy miota na boki i patrzy ni to z ukosa, ni to z góry. Staram się do niej w ogóle nie jeździć, a jak już muszę to szybka piątka raz do roku, opowiadała Magda swojej przyjaciółce Irminie.

Irmina słuchała z entuzjazmem i przytakiwała, bo i ona swojej teściowej Danucie nie darzyła sentymentem. Ustaliły, że raz na dwa tygodnie, w sobotę, mają taki dziewczyński wieczór we trzy jeszcze z Agnieszką, koleżanką z czasów podstawówki.

Magda jest fryzjerką co sobotę odświeża przyjaciółkom fryzury. Dziś przyszła tylko na chwilę, bo czekały na nią klientki. Irmina, zawodowa kucharka, zawsze przynosi góry smakołyków jej synek Staś nazywa te przysmaki góra rarytasów. Agnieszka pracuje jako pielęgniarka niedawno przeniosła się do nowego miejsca, ale jeszcze nie zdradziła, gdzie. Dziewczyny szykowały się dziś dopytać, lecz temat zszedł na teściowe.

Nie mogę jej ścierpieć! Ona dla mnie nikim jest. Gdyby jej nie było, życie byłoby prostsze znowu zaczęła Magda.

Wtedy, dotąd milcząca Agnieszka, weszła w rozmowę, przerywając jej:
I co wtedy, Magda? Myślisz, że od razu byłoby ci lżej? rzuciła z krzywym uśmiechem.

No chyba tak, odpowiedziała Magda, nagle milknąc.
Przypomniała sobie dzisiejszy poranek. Jak niosła prezent, zapakowany w kolorowy papier, złośliwie się uśmiechając. Jak wręczała go Halinie Zawadzkiej, a ta, jak dziecko, rzuciła się rozpakowywać, niemal podskakując z niecierpliwości. Ale Magda była czujna: ostrzegła, żeby otworzyć prezent dopiero po jej wyjściu. Co jak co, ale święto już i tak tej wrednej babie popsuła!

Dziewczyny, pytałyście mnie, gdzie się przeniosłam do pracy zaczęła Agnieszka.
Przyjaciółki ożywiły się:
Do prywatnej kliniki? zgadła Magda.
Oho, teraz będziesz kręcić kasę szuflą! zarechotała Irmina.
Do hospicjum, powiedziała rzeczowo Agnieszka.

Zapadła cisza.
Ty Po co? wydukała zaszokowana Irmina.
To przecież miejsce, gdzie ludzie już tylko czekają Jak to wytrzymujesz, Agnieszka? A pieniądze? kręciła głową Magda.
Cały czas tylko: pieniądze, pieniądze. Magda, przepraszam, ale chcę ci powiedzieć jedno: jesteś głupia, szepnęła gorzko Agnieszka.

Kto? Moja teściowa? zaśmiała się tamta.
Ty, Magda. Bo to, co robisz i mówisz, jest podłe. Nie znam dobrze Haliny Zawadzkiej. Twierdzisz, że nigdy ci nie powiedziała nic miłego? Ale kiedy na powiększenie mieszkania z Wojtkiem szukaliście pieniędzy, kto sprzedał swoje M-3 w centrum i przeprowadził się na peryferie? Twoja teściowa. Bez marudzenia, bez wymówek.

Gdy mały Staś ciężko zachorował, kto jeździł z nim do profesora, co potem postawił go na nogi? Ten lekarz okazał się synem przyjaciółki Haliny z lat młodości. Przez to twój synek przeżył. A innym się nie udało. Albo pamiętasz, jak po spotkaniu klasowym tak świętowałaś, że ocknęłaś się w mieszkaniu dawnego kolegi? Niby nic się nie stało, ale Wojtek by ci tego nie wybaczył. Kto znowu uratował sytuację? Halina powiedziała, że byłaś u niej. Magda, gryziesz rękę, która cię karmi i głaszcze. To przenośnia, oczywiście. Ile razy wpadałyśmy do ciebie, a ja z radością jadłam ogórki, dżemy, leczo wszystko od twojej teściowej.

Przecież ty nie odróżnisz liścia pomidora od ogórka! To wszystko ona dla was robi. Są takie osoby: mało mówią, nie umieją pięknie się wysławiać, może się wstydzą ale działaniem okazują całą miłość. Inni gadają, a serca puste! zawołała Agnieszka.

Dzięki, przyjaciółko. Miałam nadzieję na wsparcie, a ty jeszcze mi nagadałaś! zerwała się Magda.
Gdzieś w środku poczuła niewidzialnego robaczka. Do tej pory cieszył się z niej okrutnie, świętował małą zemstę, podkręcał jej nienawiść. Ale teraz słowa Agnieszki sprawiły, że robaczek zaczął się wić i nie dawał cieszyć się złośliwością niepokoił ją, Magdę, przeszkadzał w satysfakcji. Chciała mu nakazać: Ciesz się dalej, nie słuchaj ich, ale nie wychodziło. Robak się kręcił.

Irmina, obserwując ich spór, zjadła właśnie piątego drożdżowego z kapustą gdy się denerwuje, zawsze ją ogrania apetyt. Tym razem milczała i Magdy też już nie poparła.

Normalnie powinna się obrazić, trzepnąć drzwiami i wyjść pokłócona z Agnieszką. Już była blisko ale robak nie pozwalał, jakby przybił ją do krzesła.

Zapomniałyście pewnie, że nie mam mamy, co? Tak już piętnaście lat, tak długo jak twoje małżeństwo, Magda. Ty narzekasz, jaka teściowa jest okropna a ja przez te wszystkie lata umieram z tęsknoty i bólu. Nadal pamiętam numer do mamy, nie mogę go wykasować. Regularnie doładowuję jej konto. Czasem zostawiam telefon w pustym pokoju, dzwonię z drugiego na wyświetlaczu pojawia się Mamusia, jej zdjęcie. Odbieram i rozmawiam z ciszą. Opowiadam wszystko. Krzyczę, jak mi jej brakuje. Owijam się jej pledem i udaję, że to ona mnie przytula. Wydaje się, że całe wnętrze mam wypalone z żalu.

Magda, wybacz, ale nie mogę milczeć. Masz mamę i teściową. Po co tak, z osobą starszą? Po co stawiasz się wyżej? Pamiętam, jak nazywałaś ją wiocha, jak się z niej śmiałaś. A mam pytanie wszystkim nam robisz fryzury. Dzięki ci, zdrowia za to! A kiedy ostatnio ostrzygłaś Halinę, choćby podcięłaś końcówki, zrobiłaś koloryzację? ciągnęła Agnieszka.

Robak w Magdzie skulił się i zamilkł. Nagle odezwał się w niej jakiś ledwie rozpoznawalny, obcy głos ale czuła, że to jednak jej własny:
Nigdy.

Naprawdę? Żartujesz? Madzia, no bez przesady. Mojej Danucie to co tydzień babeczki, ciasta ciepłe, keksy na święta. A ona zachwycona! Rączki jak poduszeczki, taka milutka, czyściutka, nasza aniołek rozmarzyła się Irmina.

W Magdzie robak już się nie odzywał. Poczuła, że może już wstać i wyjść nic jej nie trzymało.

Przed oczami stanął jej dzisiejszy ranek. Co to Irmina mówiła? Malutkie rączki Jej teściowa miała odwrotne wielkie, spracowane dłonie, z widocznymi żyłami. Magda z pogardą nazywała je chwyty. Brzydkie, jej się wydawało. I ta pomarszczona twarz, która w myślach nazwała zgniłym kartoflem. Co ona o niej wiedziała, o Halinie? Właściwie nic, jej życie było jej całkiem obojętne.

A przecież teściowa zawsze była, gdy jej pomoc czy troska były potrzebne. Mąż wspominał kiedyś, że miał dwie siostry, ale nie chce o tym mówić. Chorowały długo, potem zmarł też ojciec. Halina opiekowała się całą rodziną, aż została sama z ukochanym, wyczekanym synem, Wojtkiem mężem Magdy. I sama Magda kochała go nadal, jak wtedy, piętnaście lat temu. Taki był przystojny, mądry, opiekuńczy, pracowity.

Taki jest, bo matka go wychowała jak trzeba! A mógłby cię tłuc, idioto! Albo pieniędzy nie przynosić do domu! Albo mieć kochankę. Nie każdemu się tak poszczęściło! A sama nigdy nie powiedziałaś jej nic miłego, co? Kto ci bronił? Wstyd! Wszystkich czeszesz, a ona gorsza? Czemu z niej drwisz, jadem plujesz jak żmija? znów zaczął wrzeszczeć jej wewnętrzny robak.

Podskoczyła.
Madziu, coś ci jest? pochyla się troskliwie Agnieszka.
Magda pokręciła głową, próbując nie rozbeczeć; nagle wszystko ją zalewało, jak złocista woda, która lada chwila przeleje się przez zaporę i spadnie na spragnioną ziemię.

Trzeba coś powiedzieć. Zmienić temat. Wyjść stąd, uciec. Wydawało jej się, że będzie wesoło i dowcipnie. Myliła się.

Magda, żeby się nie rozkleić, spytała szeptem:
Jak ci w tej pracy, Aga?

Oczu ich nigdy nie zapomnę. Czasem boli tak bardzo Ale mają w oczach światło, dobroć, nadzieję. Dużo słyszę: o wieczności, o tym, co zostało niespełnione. Dużo łez widzę. Jak płaczą bliscy.

Był u nas młody mężczyzna. Cały w pośpiechu, w interesach. Mamę miał u nas. Złotem by ją obsypał, a ona chciała, żeby choć raz pojechał z nią do rodzinnej wsi. Ale on taki miastowy nie miał czasu. Kiedy umarła, klęczał i jęczał: Mamusiu wróć! Jedźmy, gdzie powiesz, dom ci kupię. Tylko bądź!

Albo starszy pan codziennie do córki. Był wojskowym, nie pozwalał sobie na łzy. Dziewczynie już prawie włosów brakło. Pokazał mi jej zdjęcia włosy miała długie po pas, złoto-miodowe. Przynosił jej do łóżka spinki, grzebyki, różności. Cała kolekcja się nazbierała. Piękne: letnie ze słodkimi truskawkami, kryształowe, perłowe. My patrzyłyśmy z zachwytem. Jedna koleżanka nie rozumiała: po co jej spinki, nie ma czego czesać? A dziewczyna czekała na ojca niecierpliwie, na te spinki, cieszyła się nimi. Ojciec mówił, że jak odrosną, sam będzie zaplatał warkocze, zabierze ją do morza. Miała nadzieję widziała cudowną przyszłość. On wiedział, że już nic nie pomoże, ale z nią śmiał się, przeglądał błyszczące spineczki w palcach.

Córka umarła, on je rozdał wszystkim. Chciałam go pocieszyć, widzę oczy suche, a w nich tyle cierpienia. Szeptem powiedział: Teraz mama się nią opiekuje. Dziewczyny moje czekają. Czemu o tym mówię? Bo trzeba doceniać! Jedni płaczą nad trumną, nie mogą się podnieść po tragedii, inni walczą z losem. A trzeci marnują czas! Intrygują, dręczą tych, którzy już nic nie mogą zrobić, bo nie są wieczni. A potem ich też coś dopadnie, kiedy nie będą się tego spodziewać.

Człowiek myśli, że jest panem losu, wszystko przewidzi, wygra i co? westchnęła Agnieszka.
Irmina wachlowała się gazetą. Ciasta już nie było. Trudno upiecze dziś świeże, napisała do męża sms, że dziś domowy wieczór, film i żeby teściowie wpadli, z nocowaniem!

Muszę lecieć, rodzinny zjazd się szykuje! Trzymajcie się! jak ryżem posypana, zniknęła Irmina.

Magda też wstała. Ręka jej drżała, szukając czegoś w torebce i wszystko wypadło na podłogę. Agnieszka pomogła zebrać. Milczyły.

I każda rozeszła się w swoją stronę.

Teraz Magda musiała już załatwić swoje sprawy. Od rana miała calutki wieczór zabukowany a jednak gdzieś na peryferiach miasta, w tej chwili starsza kobieta, którą miała za swoją największą przeciwniczkę, patrzy na prezent, którym chciała ją ugryźć. A gdyby jej ktoś tak zrobił?

Oczywiście, sama Magda byłaby rozbita na urodziny, humor zrujnowany… Przeprosiła wszystkich klientów, obiecując zniżki, i ruszyła do teściowej.

Telefon do męża był wyłączony.

Spociły się jej dłonie. Co na to powie Wojtek, jej mąż? To przecież jego mama

Zapadał wieczór. W oknach małego domku świeciły się światła. I nagle te bawełniane firanki w stokrotki, i pelargonie na parapecie, które kiedyś irytowały Magdę wydały się tak znajome, takie ciepłe.

Muszę przeprosić. Co powiedzieć? Może wziąć coś innego w prezencie? Ale nie ma czasu. Obiecam, że coś kupię. Może się rozczarowała O matko, co ja zmalowałam! myślała, idąc od furtki.

Drzwi nie były zamknięte. W dużym pokoju na stole piękna malowana miska z pierogami. Chłodnik na kefirze ukochane danie jej męża. Krokiety. Magda zamarła w progu i najpierw spojrzała na stół. Mąż rozmawiał z synem. Ten wcinał z apetytem babcine gołąbki. Teściowa w niebieskiej sukience z koronkowym kołnierzykiem, z warkoczem, stała przy ścianie. Obok dwie starsze sąsiadki i dziadek w wesołym nastroju pewnie też gość.

Patrzcie, jaka piękność, no prawda? właśnie zachwycała się Halina, wskazując na prezent od Magdy.
I dodała:
To moja Magdusia, żona Wojtka. Taka księżniczka u nas, delikatna i śliczna. Jak patrzę na nią, to mi aż w duszy gra. Pan Bóg potrafi czynić takie cuda! Teraz Magdusia będzie ze mną zawsze. Artysta ją namalował. Popłakałam się ze szczęścia, jak zobaczyłam prezent. Nic piękniejszego nie mogło mi się trafić!

Magda poczuła, że jej twarz płonie i uszy ma jak buraki. Jak w dzieciństwie, gdy rozbiła babci wazon a winę zwaliła na młodszego brata.

Prezentem dla teściowej był portret Magdy. Jej własny. Była przekonana, że skoro teściowa nigdy jej nie chwali, nie mówi miłych słów to jej nie lubi, wręcz nie znosi. Więc portret znienawidzonej synowej będzie ją denerwował. Będzie musiała patrzeć, męczyć się, bo nie wypada go wyrzucić. Wszystko układało się zupełnie inaczej…

Magdusia taka ładna, że aż mi głupio się odezwać. Jak laleczka! Oczy wielkie, niebieskie jak chabry, rysy jakby odlane od formy. A ja, stara, brzydka, niezręczna baba, nie umiem sklecić dwóch zdań. Nie potrafię pięknie mówić. Krępuję się. Nieraz, gdy spała, głaskałam ją i poprawiałam kołdrę. Pan Bóg zabrał mi córki dał drugą, żonę syna, moją Magdusię. Zawsze mówię Wojtkowi, że ma złotą żonę!

No i masz szepnął jej wewnętrzny robaczek i na zawsze zniknął.

Nie miała szans już mu obiecać, że wszystko naprawi. Ale czuła jeszcze, że jest czas. I już ją zauważyli synek podbiegł, mąż się podniósł.
Co tu robisz? Miałaś pracować, mama mówiła, że od rana już ją odwiedziłaś, szepnął jej do ucha.
Ja wszystko odwołałam. Halina mogę mówić do pani mamo? Tak jak do swojej mamy. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! ściskało ją w gardle.

I Magda miała ochotę klęknąć, jak ten mężczyzna z opowieści Agnieszki klęknąć przed mądrością, dobrem i przebaczeniem.

Madziu! Ale weszłaś jeszcze, dziękuję, córeczko. Nawet dla mnie, starej, znalazłaś czas. O, to moja Magdusia jest! patrzyła na nią Halina z zachwytem i dumą.

Gość-dziadek kiwnął głową z uznaniem na Magdę i jej portret.
Wszyscy jakby ożyli, zaraz się zrobiło tłocznie i gwarno.

Magda cieszyła się z prawdziwego święta. I z tego, że żyje i jest zdrowa. Że ma rodziców, którzy już jadą z życzeniami. Że jest cudowny mąż i synek. I dobra teściowa. I ukochana praca. Wyszło, że Magda jest naprawdę bogata!

Siadajcie do stołu, do stołu! krzątała się Halina.

Jak tu cudownie! A potem Dzień Urody! Chcecie uczesać się, upiąć, przefarbować? Śmiało, zrobię wszystkim uśmiechnęła się Magda.

To był jej nowy prezent. Dla wszystkich.