Kiedy wróciłam ze sklepu, na ławce przed blokiem siedział mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

Kiedy wróciłem z zakupów, na ławce przed blokiem siedział mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałem.
Trzymał w dłoniach stary, brązowy papierowy worek.
Spojrzał na mnie, gdy tylko się zbliżyłem.
Czy pan jest Grzegorz?
Zatrzymałem się.
Siatka z zakupami delikatnie uderzyła mnie w nogę.
Tak… a o co chodzi?
Mężczyzna powoli podniósł się z ławki.
Wyglądał na około pięćdziesiąt lat, miał siwe włosy i zmęczone oczy.
Szukam pana od dwóch dni.
Serce zabiło mi szybciej.
Dlaczego?
Podsunął mi worek.
To powinno być u pana.
Worek był ciężki.
Ostrożnie go otworzyłem.
W środku była stara fotografia.
Byłem na niej ja.
Dużo młodszy.
Stałem na przystanku autobusowym, w dłoniach trzymałem książkę, z plecakiem przewieszonym przez ramię.
Pamiętałem ten dzień.
To było prawie dwadzieścia lat temu.
Skąd pan to ma? zapytałem.
Mężczyzna smutno się uśmiechnął.
Od mojego brata.
Poczułem ścisk w żołądku.
Nie mam brata.
Nie… nie pana brat.
Wskazał na zdjęcie.
To mój brat pana sfotografował.
Usiadłem na ławce, bo nagle zrobiło mi się słabo.
Dlaczego?
Bo wtedy był w panu zakochany.
Zapadła cisza.
Z głębi ulicy słychać było szum samochodów i odległy szczek psa.
Nigdy go nie widziałem powiedziałem cicho.
Widział pan.
Kiedy?
Mężczyzna usiadł obok mnie.
Każdego ranka stał na tym samym przystanku.
Próbowałem sobie przypomnieć.
Chłodne poranki.
Ludzie z kubkami kawy.
Autobusy.
Był tam ktoś w ciemnej kurtce i z aparatem? zapytał.
Wtedy sobie przypomniałem.
Mężczyzna, który zawsze stał lekko na uboczu.
Czasem czytał gazetę.
Czasem tylko obserwował przechodniów.
Tak… wyszeptałem.
Mężczyzna pokiwał głową.
To był mój brat.
Spojrzałem jeszcze raz na fotografię.
Czemu wręcza mi pan to właśnie teraz?
Przez chwilę milczał.
Bo mój brat zmarł w zeszłym tygodniu.
Ścisnąłem zdjęcie w dłoniach.
I zostawił to?
Tak.
Wyciągnął jeszcze coś z worka.
Małą karteczkę.
Rozłożyłem ją.
Pismo było staranne.
Jeśli kiedyś go znajdziesz, powiedz mu, że był najpiękniejszym widokiem moich poranków.
Oczy mi się zaszkliły.
Czasem mijamy ludzi, którzy zmieniają nasze życie.
Nie mając o tym pojęcia.
Nie pamiętamy ich.
Spojrzałem na siedzącego obok mężczyznę.
Dlaczego nigdy ze mną nie rozmawiał?
Smutno się uśmiechnął.
Myślał, że jest pan zbyt szczęśliwy, żeby przeszkadzać.
Zapadła cisza.
Trzymałem zdjęcie i próbowałem przypomnieć sobie jego twarz.
Nie potrafiłem.
A czasami najdziwniejsze jest to, że można być czyimś wspomnieniem…
nie mając o tym zielonego pojęcia.
Powiedzcie mi szczerze…
Gdybyście dowiedzieli się, że ktoś przez lata myślał o was, choć nigdy wam tego nie powiedział, chcielibyście wiedzieć o tym wcześniej?