Mąż odmówił wydania swojej pensji na jedzenie i domowe wydatki

Mimo że już dawno robimy zapasy na promocjach i mamy opanowane sztuczki oszczędzania na parówkach, mój mąż wpadł ostatnio na genialny pomysł: Musimy zacząć odkładać na mieszkanie dla naszego syna! Wczoraj zaraz po tym, jak wpłynęła wypłata oświadczył mi to z miną pana świata. Muszę przyznać, że nie byłam zachwycona tym pomysłem. Już tłumaczę dlaczego.

Ponad dziesięć lat temu mój mąż przyjechał do Krakowa w poszukiwaniu lepszego życia i lepszych złotówek. Pracuje na budowie wiadomo, że nie jest to lekka praca. Zanim się poznaliśmy, praktycznie całe zarobione pieniądze posyłał swojej mamie do małego miasteczka na Podkarpaciu sobie zostawiał na bilet miesięczny i paczkę parówek. Koledzy z budowy namawiali go, żeby zbierał na własne M, ale on był najwierniejszym synem w kraju. Bracia jego mamy też pomagali, ale nie do tego stopnia co mój aktualny mąż. Ci to umieli zachować na nowe buty czy wyjazd nad Wisłę.

Po ślubie zamieszkaliśmy razem w mieszkaniu mojej mamy i babci, w bloku na Nowej Hucie. Rzec można klimat PRL, tapety pamiętające Gierka i meblościanka trzymająca się cudem.

Początkowo mąż był czuły, kochający. Dla mojej mamy i babci miał mniej ciepła no, wyobrażałam sobie, że to tylko kwestia czasu, zanim się ogarnie. Niestety, po roku ogarnął się, ale w drugą stronę. Zaczął zaglądać do kieliszka, być impertynenski wobec mnie i mojej mamy, a na okrągło narzekał na brak remontu. Najrozsądniejsze byłoby wtedy się rozwieść, ale wtedy mąż zaczął nawijanie o dziecku. Naiwna ja, przekonana, że po narodzinach będzie lepiej, uwierzyłam w cuda. No i jest maluch.

I co? Jest gorzej niż było. Zaczęły się permanentne niedobory gotówkowe. Mój zasiłek macierzyński ledwo starcza nawet na pampersy, mimo że budżet dzielimy na czworo.

Mama opłaca rachunki ze swojej skromnej pensyjki. Prosiaczkuje na lekarstwa dla mnie, bo mam wieczną przypadłość. Resztę wydaje na żywność i środki czystości. Babcia oszczędzała emeryturę na pogrzeb, ale i tak całość poszła na nasz ślub.

Mąż liczył, że jego krewni coś wesprą, ale wiadomo pomarzyć można. Huczne wesele zrobiliśmy z babcinego zapasu i jego wypłaty. Mogliśmy zrobić skromniej, ale mąż chciał mieć wesele jak w Klanie.

Przez siedem lat małżeństwa finansował regularnie swoją mamę: raz meble, raz AGD, raz remont wszystko za kasę mojego męża. Kiedy my popadaliśmy w biedę, czasem przypadkiem wpadałam na jego tajne schowki z pieniędzmi schowanymi z zamiarem przelewu dla mamy. Awantury na ten temat to był nasz chleb powszedni, ale mąż się wiecznie zapierał, że to już ostatni raz.

Gdy jego mama odeszła, mąż i jego starszy brat zrobili się szlachetni (czyt. naiwni) zrezygnowali z ich części domu na rzecz najmłodszego brata. Ten choć najmłodszy nie wykazał się potem wielką wdzięcznością. I tak się skończyło: najpierw zainwestował wszystko w remont domu mamy, teraz oddał mieszkanie i został z niczym. Na moje prośby, by choć zabezpieczył swoje dziedzictwo, reagował wzruszeniem ramion.

Od narodzin syna mąż zmienił się nie do poznania: jest niemiły, oszczędza na jedzeniu i rzeczach dla mnie i dziecka, wiecznie tylko zarzuca mamie awantury bez powodu. Coraz częściej spotyka się z Janiek w pubie na osiedlu. Rozwód? Jeszcze nie mogę sobie pozwolić dziecko małe, zdrowie w rozsypce, a słyszałam plotki, że po urlopie macierzyńskim być może nie będę już miała pracy w biurze. Na razie jestem na jego łasce.

Mało tego ciągle słyszę od niego tyrady, jak to ja i moja wataha kobiet (czyt. mama i babcia) pasożytujemy na jego wypłacie. Że ma już dość utrzymywania nas wszystkich! Choć dobrze wie, że żyjemy na splecionym z czterech osobnych portfeli budżecie

X razy rozmawiałam już z nim na temat kupna mieszkania dla syna marzenie mojego życia. Ale marzenie, które po cenach w złotówkach i ratach nie ma szans się zrealizować. Wczoraj uparł się jednak, że będzie odkładał jedną trzecią wypłaty na ten cel. A to znaczy: zaciśnijmy pasa na szyi, żyjmy o chlebie i wodzie i nie wiadomo, kiedy odetchniemy. Ja mówię NIE, on swoje.

I wiecie, podejrzewam, że tu nie chodzi o żadnego syna. Mam takie przeczucie (a relacje z mężem do różowych nie należą), że po prostu szykuje sobie ucieczkę z naszymi ostatnimi złotówkami. Głodzić się dla kogoś, kto knuje własny plan awaryjny? Nie, dziękuję.

Rzuciłam mu swoje wątpliwości. Powiedział, że on to się boi, żebym ja nagle nie złożyła papierów rozwodowych i nie wyrzuciła go z mieszkania. Rzeczywiście nieraz mu to w złości przemycałam. Ale w głębi duszy nie chcę tego robić. A jeśli przestanie być nieprzyjemny dla mamy i babci o żadnym wyrzucaniu nie będzie mowy.

Ale, jak na razie, mąż do zmiany się nie pali. Moje życie i życie mojej rodziny to jakiś nieskończony kabaret z mężem w roli prowadzącego. I końca tej tragifarsy jak na razie nie widzę.