„Tak było wygodniej! Mój sąsiad zburzył płot, żeby korzystać z mojej działki.”

Od ponad dwudziestu lat mieszkam spokojnie w swoim domu pod Krakowem, a mój sąsiad, pan Marian, wprowadził się niewiele później. On zaczął swoją budowę, kiedy ja już wybierałam tapety do salonu.

Znamy się jak łyse konie: czasem sobie pomagamy, czasem wpadamy na herbatę, ale jakoś specjalnie się nie zaprzyjaźniliśmy. Każdy swoje brzdąkanie w życiu.

Zimy bywają tu mocne, więc gdy trochę podupadłam na zdrowiu, przeniosłam się do mojej córki, Jagody, do miasta. Na wiosnę, gdy śniegu już nawet w rogu ogrodu nie było, zaplanowałam powrót.

Przyjechałam pod koniec kwietnia dom stał, wszystko na miejscu, choć serce mi drżało jak galareta. Więc wzięłam się od razu za robotę: ogarnęłam ogródek przed domem, potem warzywnik. Każdy krzak musiał wiedzieć, że pani domu wróciła.

Mam dwie nieduże szklarnie. Posadziłam tam ogórki i paprykę, w trzeciej pomidory, bo kto nie kocha zupy pomidorowej? Na grządkach królują truskawki, marchew, cebula i koperek. Wzdłuż płotu od strony Mariana rośnie sobie porzeczka i agrest, żeby było swojsko. Wszystko szło jak z płatka do momentu, aż znowu coś zaczęło szwankować ze zdrowiem. Jagoda zabrała mnie do miasta, a latem jeszcze wysłała do sanatorium na miesiąc, żebym nabrała sił przy mineralnych zakątkach.

We wrześniu czułam się już całkiem nieźle powrót do mojego domku był oczywisty. Poszłam na działkę, ale co widzę? Płot od strony Mariana, taki stary drewniany, rozbity tak profesjonalnie, że mogłabym przez niego przejść do swoich warzyw.

Nietrudno zgadnąć, że Marian buszował w moich szklarniowych uprawach i na grządkach bez nawet jednego telefonu czy SMS-a. Mój numer zna przecież lepiej, niż swój pesel!

Oczywiście, nie było mi do śmiechu. Zapytałam grzecznie, dlaczego płot wygląda jak po bitwie pod Grunwaldem. Przyznał, że to dla wygody przez dziurę szybciej przechodzi, a moje warzywa i owoce niby pod ręką. Wyraziłam swój delikatny, acz stanowczy niesmak. Uprzejmie poinformowałam Mariana, że nie życzę sobie samowolnych wizyt w mojej grządkowej krainie.

Poprosiłam też uprzejmie, żeby sam doprowadził płot do porządku. Dorzuciłam, że skoro już korzystał z moich upraw, niech chociaż podzieli się plonami. Nie chodziło mi wcale o marchew czy pomidory chciałam dać mu lekcję, której Marian już pewnie nigdy nie zapomni.