Po tym, jak blondynka ochlapała starszą panią błotem z kałuży, zawołała: „Babciu, dokąd się wybierasz tak ubrana? Jest już późno! Babcie powinny o tej porze być w domu”.

Agnieszka, nauczycielka matematyki, przygotowywała się na świętowanie urodzin swojej najbliższej przyjaciółki i współpracowniczki, z którą przez czterdzieści lat codziennie wędrowała pieszo aż pod bramę szkoły. We mgle wczesnego świtu Agnieszka ubrała się starannie wybrała kremową bluzkę i granatową spódnicę, które wisiały w szafie chyba od dziesięcioleci. Kiedy opuściła mieszkanie, świat wokół niej zdawał się rozmyty i błotnisty; nocna burza pozostawiła po sobie stawy i kałuże, do których odbijały się srebrne chmury, ni to ryby, ni to lustra.

Sklepy w Warszawie jawiły się tego poranka jak tajemnicze labirynty, a wybór tortu przypominał rozdwojenie dróg krem pistacjowy czy orzechowa beza? Agnieszka wzięła oba. Kwiaciarka na rogu podawała jej tulipany, które zdawały się być mokre od nieskończonego deszczu, ale pachniały słońcem, jakby to był letni dzień w Łazienkach.

W drodze powrotnej, gdy stąpała ostrożnie po falujących płytach chodnika, nagle pojawił się samochód marki z bardzo polską nazwą, prowadzony przez kobietę o imieniu Grażyna, z włosami tak jasnymi, że wyglądały jak opłatek śniegu. Grażyna gwałtownie wyminęła Agnieszkę, roztrzaskując błoto z kałuży na jej spódnicy i prezentach. Jej głos przetoczył się jak grzmot: „Babciu, gdzie się tak wystroiłaś? Przecież już późno! Babcie powinne teraz siedzieć w domu!”

Agnieszka, oburzona nieuprzejmością tej bladej zjawy, odpowiedziała: „Mam sprawy, które są ważniejsze niż twój pośpiech! Wstydź się!” Ich słowa wirowały wokół, jakby pogoda nie mogła zdecydować, czy jest deszcz czy słońce; Grażyna zaczęła gderać, że przez nią musiała zwolnić przy kałuży.

I wtedy z jednej ze starych kamienic, której okna wyglądały na świat jak oczy sowy, wyszedł wielki, elegancki mężczyzna pan Janusz, właściciel firmy i koneser krakowskich pierogów. Jego obecność sprawiła, że Grażyna nagle przybrała maskę uśmiechu, usta rozciągnęły się w sztuczną falę serdeczności. Janusz, zaintrygowany tym smutnym zamieszaniem, spytał: „Co tu się dzieje?”

Grażyna, bez cienia wstydu, wskazała na Agnieszkę: „To przez tę starą panią mam same kłopoty, teraz mnie jeszcze obraża!” Ale gdy Janusz spojrzał na Agnieszkę, jego twarz rozjaśniła się jak wschód słońca nad Wisłą, rozpoznał dawną nauczycielkę i krzyknął: „Agnieszko, jakże miło cię znów widzieć!”.

Objął ją mocno, a gdy wyszło na jaw, że Grażyna pracuje dla niego, natychmiast zaczął przepraszać za jej zachowanie. Z poczuciem odpowiedzialności za sekretarkę, Janusz nakazał jej przeprosić Agnieszkę. Grażyna wycedziła z niechęcią: „Przepraszam.”

Za takie zachowanie Janusz podjął nagłą decyzję: zwolnił Grażynę, która rozpłynęła się na chodniku niczym cień w porannej mgle. Później pomógł Agnieszce wrócić do domu, poczekał, aż się przebierze, a potem sam kupił świeże tulipany oraz olbrzymi tort w kształcie Syrenki Warszawskiej za trzydzieści złotych wszystko po to, by wspólnie uczcić urodziny jej koleżanki, w czasie, który w tym dziwnym śnie przypominał wieczne popołudnie w ciepłym czerwcu.