– Masz już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna – śmiał się mąż. Ale Lucyna postanowiła to sprawdzić

Krysia, komu ty już jesteś potrzebna, po pięćdziesiątce powtarzał z przekąsem mąż. Ale Krysia postanowiła sprawdzić.

Mąż Krysi, Stanisław Piotrowicz Nowakowski, był człowiekiem o twardych poglądach. A może nawet o całej kolekcji poglądów. Miał ich pewnie ze dwadzieścia, wszystkie równie niepodważalne. Twierdził, że prawdziwy rosół wychodzi tylko z wiejskiej kury. Uważał, że koty są mądrzejsze od psów. Że telewizor należy oglądać zawsze na poziomie głośności czterdzieści dwa, ani mniej, ani więcej. Ale najważniejsze z jego przekonań brzmiało: kobieta po pięćdziesiątce już dla mężczyzny nie jest interesująca.

Bywało, że formułował to niemal naukowo: Tak nas stworzyła natura, Krysiu, to nie osobiste.
Czasem filozoficznie: Takie jest życie, nie masz na to wpływu.
Ale najczęściej, gdy Krysia zakładała nowe ubranie czy robiła makijaż, rzucał beznamiętnie: Masz już swoje lata, komu ty się podobasz?

Bez znaku zapytania. Jakby był to fakt.

Krysi miała pięćdziesiąt dwa lata. Pracowała jako księgowa w przedsiębiorstwie budowlanym, rano robiła gimnastykę, wieczorami czytała książki, a w soboty i niedziele piekła drożdżówki, które Stanisław zjadał ze smakiem, nawet nie zastanawiając się, komu ich autorka jeszcze może być potrzebna.

Przez dwadzieścia sześć lat byli razem. W tym czasie Stanisław przytył, wyłysiał i wykrystalizował swoje teorie. Krysia nie. A przynajmniej nie aż tak raczej w inny sposób.

Pierwsza zauważyła to Ela, jej serdeczna przyjaciółka.

Kryś, powiedziała kiedyś przy kawie, z tym jednym specyficznym błyskiem w oku, który oznaczał: teraz powiem coś szalonego, ale ważnego. Ty wiesz, że ty jesteś piękna?

Daj spokój, odpowiedziała Krysia odruchowo.

Mówię serio. Całkiem poważnie. Słuchaj, załóżmy ci konto na portalu randkowym. Tak po prostu. Ciekawa jestem, co się wydarzy.

Krysia odstawiła kubek na stół.

Oszalałaś?

Po prostu wypełnimy profil. Zrobimy ładne zdjęcie. Zobaczysz, co będzie.

Nic nie będzie, mruknęła Krysia. Pięćdziesiąt parę lat mam, komu jestem potrzebna…

I w tym momencie dotarło do niej, że użyła tonacji i słów własnego męża.

Ela była kobietą czynu. Nie przekonywała długo, bo zamiast tego po prostu robiła tak, żeby odmowa była niezręczna. Tego wieczoru zjawiła się u Krysi z laptopem, butelką wina i miną człowieka, który już wszystko ustalił.

No to tak, powiedziała, odkładając butelkę na stół. Robimy ci profil. Szybko i bez zbędnych gadek.

Zaczekaj, jęknęła Krysia, nawet nie zdejmując fartucha. Jaki profil?

Na portalu randkowym. Przecież mówiłam.

Słyszałam i mówiłam nie chcę.

Ale powiedziałaś komu ja jestem potrzebna. A to coś innego.

Krysia patrzyła na nią długo, Ela patrzyła w odpowiedzi. W jej oczach była pewność taką ma tylko ktoś, kto wie, że ma rację i czeka, aż inni też to pojmą.

Ela, mam pięćdziesiąt dwa lata.

Wiem, znam cię od trzydziestu lat.

No i co?

I nic. Siadaj.

Krysia usiadła. Nie zrezygnowała, tylko po prostu była zmęczona. Długi był dzień. Potem raporty w pracy, później korek na Grójeckiej. Więc usiadła. Żeby złapać oddech.

Daj jakieś zdjęcie, Ela już odpalała laptop.

Jakie zdjęcie?

Porządne. Masz jakieś dobre?

Krysia zamyśliła się. Ostatnie zdjęcia były służbowe na jednym w kącie, bokiem, z kieliszkiem. Akurat wtedy Stanisław dzwonił trzy razy, pytając, kiedy wróci do domu.

Chyba mam z Sylwestra, powiedziała niepewnie.

No, pokaż.

Pokazała. Ela dłużej się wpatrywała.

Świetne. Jesteś tu bardzo… inaczej. Dlaczego tak się garbisz na co dzień, a tu nie?

Bo na fotce nikt na mnie nie patrzy, odpowiedziała cicho Krysia i sama nie wiedziała, dlaczego.

Ela patrzyła na nią dłuższą chwilę. Potem otworzyła wino.

Formularz wypełniany był mozolnie, a w zasadzie Ela go uzupełniała, a Krysia oponowała przy każdym punkcie.

Cel znajomości? Krysia, wpisz towarzyskie rozmowy.

Nie chcę z nikim rozmawiać.

To nieistotne. Wpisuj.

Powiedz coś o sobie… Ela, co mam napisać? Że księgowa, umiem gotować rosół, a mieszkam z mężem, który twierdzi, że kobieta po pięćdziesiątce tylko do ogórków się nadaje?

Napiszemy: Energiczna, ciekawa świata, lubi czytać i podróżować.

Ja nie podróżuję…

Chciałabyś?

Krysia pomyślała.

Chciałabym.

No widzisz.

Zdjęcie wybrano to sylwestrowe Krysia w bordowej sukience, z upiętymi włosami i czymś żywym w oczach. Stanisław tej sukienki nie widział, bo już spał, jak przyszła.

Gotowe, powiedziała Ela, zamykając laptop. Profil założony.

I co dalej?

Czekamy.

Na co?

Zobaczysz.

Krysia nalała sobie wina. Spojrzała przez okno. Był zwykły wieczór, latarnia przy ulicy, gołe gałęzie klonu i nic szczególnego. Stanisław w sąsiednim pokoju oglądał telewizję głośność ustawiona na czterdziestkę dwójkę. Gwar ekranu codzienność.

No nic, profil i tyle. Przecież i tak nic z tego nie będzie pomyślała Krysia.

Dopiła wino, poszła zmywać talerze.

Następnego dnia zupełnie nie myślała o profilu. Pojechała do pracy, pół dnia ślęczała nad kwartalnym raportem, na obiad zjadła nijaką zupę w barze na parterze, a o trzeciej zorientowała się, że gapi się przez okno i liczy gołębie na dachu.

Telefon leżał w torbie.

Dopiero o piątej wyjęła go, sprawdzając, czy Stanisław nie napisał. Nie napisał. Było za to powiadomienie z portalu. Czerwone kółko z liczbą.

Liczba: 11.

Jedenaście wiadomości jednego dnia.

Krysia spojrzała na telefon. Telefon spojrzał na Krysię. Schowała go z powrotem, po chwili znów wyjęła.

Jedenaście.

To pewnie spam, pomyślała.

Otworzyła. Ale spamu nie było. Było jedenastu mężczyzn ze zdjęciami, nazwiskami i konkretnymi słowami. Jedni pisali zwięźle: Dzień dobry, ciekawy profil. Inni dłużej, z namysłem. Jeden, Roman, pięćdziesiąt cztery lata, napisał aż trzy akapity o książkach, o tym, że dawno nie widział takiego spojrzenia na zdjęciu, o swojej miłości do podróży.

Krysia przeczytała to dwukrotnie.

Napisałam, że lubię podróżować przypomniała sobie, lekko zawstydzona.

Wieczorem zadzwoniła do Eli.

Mam jedenaście powiedziała bez powitania.

Już?! Ela była naprawdę ucieszona. No widzisz!

Jeden pisze o książkach.

Odpisz mu.

Nie będę odpisywać.

Krysia…

Słuchaj, mam pięćdziesiąt dwa lata, jestem mężatką…

Odpisz.

Krysia nie odpisała. Wieczorem jeszcze zmywała naczynia i myślała o Romanie z jego trzema akapitami.

Chyba zwariowałam, powiedziała sobie.

Jednak rano otworzyła aplikację. Liczba w czerwonym kółku nie była już jedenastką.

Dwadzieścia osiem.

Krysia usiadła na krańcu łóżka. Stanisław jeszcze spał.

Dwadzieścia osiem osób napisało jej przez noc.

Przewijała wiadomości ostrożnie, jakby mogła coś zepsuć. Oto Andrzej, czterdzieści osiem lat, inżynier, zdjęcie z kotem. Michał, pięćdziesiąt sześć lat, poważny, w krawacie, napisał: Jest pani bardzo piękną kobietą. O, Darek tu Krysia się zatrzymała czterdzieści jeden lat, zdjęcie w górach, napisał po prostu: Dzień dobry. Opowie pani coś o sobie?.

Czterdzieści jeden. O jedenaście lat młodszy.

Krysia zamknęła telefon. Po chwili otworzyła znów.

Pod koniec drugiego dnia liczba przebojowo przebiła pięćdziesiąt.

Pięćdziesiąt trzy wiadomości, a nawet pięćdziesiąt cztery, bo jeszcze jedna wpadła, gdy je liczyła.

Krysia siedziała w kuchni nad herbatą i przewijała je, jakby znalazła ukryty skarb idąc po bułki. O, Władek, pięćdziesiąt lat, przedsiębiorca, wysłał wiersz co prawda cudzy, ale przyjemnie. O, Nikodem napisał krótko: Spodobała mi się pani, chciałbym się bliżej poznać. Znów Darek z górami, bo nie odpowiedziała, więc napisał jeszcze raz, delikatnie, bez nacisku: Może jest pani zajęta? Nic nie szkodzi.

Krysia długo patrzyła w ekran.

Stanisław coś komentował telewizorowi. Telewizor odpowiadał rozumieli się doskonale.

Komu ty jesteś potrzebna wróciło w myślach.

Pięćdziesiąt cztery osoby w dwa dni. Niektórzy jej rówieśnicy, niektórzy młodsi. Jeden napisał wiersz, drugi czekał cierpliwie na odpowiedź, bez pretensji.

Teoria Stanisława Piotrowicza Nowakowskiego sypała się powoli, jak stary parkiet pod stopami.

Krysia dopiła herbatę. Odstawiła filiżankę do zlewu i po raz pierwszy od dawna popatrzyła na swoje odbicie w oknie kuchennym nie przelotnie, nie w pośpiechu, tylko naprawdę.

Tam, w lustrze nocnego szybu, stała kobieta w wieku pięćdziesięciu dwóch lat. Wyprostowana. Z pięknymi oczami. O której przez dwa dni napisało pięćdziesiąt czterech nieznanych mężczyzn.

No proszę… powiedziała półgłosem do tej kobiety Krysia.

Odbicie jakby skinęło głową.

Telefon spoczywał na nocnej szafce.

Stanisław sięgnął po okulary. Ekran zaświecił się akurat w tym momencie: nowe powiadomienie. Stanisław odebrał telefon z przyzwyczajeniem człowieka, który już się niczego nie spodziewa. Spojrzał. Zmarszczył brwi.

Spojrzał jeszcze raz.

Na ekranie: Darek: Dzień dobry! Myślałem dziś o pani…

Stanisław Piotrowicz usiadł powoli na łóżku, jakby usłyszał coś ważnego, a sam nie zdecydował, dobre to czy złe.

Krysia! zawołał.

Krysia była w kuchni. Parzyła kawę. Słyszała, ale się nie spieszyła.

Krysia!

Już idę.

Weszła z filiżanką w dłoni. Spokojnie. Stanisław trzymał telefon, jakby złapał coś żywego i nie wiedział, wypuścić czy nie.

Co to ma być? spytał.

Krysia zerknęła na ekran, potem na męża, upiła łyk kawy.

Powiadomienie, odparła.

Widzę. Ale od kogo ten Darek?

Z portalu randkowego.

Zapadła dobra przerwa.

Z jakiego portalu?! Stanisław podniósł się. Ty się tam zarejestrowałaś?

Tak.

Po co?!

Krysia odstawiła kawę na szafkę, patrzyła mężowi w oczy, bez złości, raczej z ciekawością. Jak patrzy się na zagadkę, której rozwiązanie jest już znane.

Sprawdzałam twoją teorię.

Jaką teorię?

O kobietach po pięćdziesiątce. Pamiętasz? Komu ty jesteś potrzebna.

Stanisław otworzył usta, zamknął, spojrzał znów na telefon tam już trzy kolejne powiadomienia.

I ilu tam tych… nie dokończył.

Pięćdziesiąt cztery rzuciła Krysia. W dwa dni.

Pięćdziesiąt cztery… powtórzył cicho Stanisław, jakby chciał przymierzyć tę liczbę do rzeczywistości.

Niektórzy nawet młodsi ode mnie dodała, wzięła filiżankę i wyszła do kuchni.

Stanisław Piotrowicz Nowakowski stał pośrodku pokoju z telefonem w ręku. Za oknem toczył się zwykły poranek latarnia już zgasła, klon stał nagi, wróble kłóciły się na rynnie. Niby jak zawsze, a jednak teoria już nie działała.

Wcale.