Absurdalna propozycja randki: zalotnik zaprosił mnie na spacer przy -20°C, bo „w kawiarniach siedzą tylko utrzymanki”. Wtedy nie dałam się zaskoczyć…

Jego imię to był Wojciech. Na zdjęciach typowy facet po trzydziestce, schludny, bez ekstrawaganckich szczegółów. W opisie profilu snuł rozważania o „świadomości”, „rozwoju osobistym” i szukał „prawdziwej, żywej duszy”. Już na starcie powinna mi się zapalić lampka ostrzegawcza: doświadczenie mówi, że im głośniej facet opowiada o „prawdziwej kobiecie”, tym bardziej chce znaleźć kogoś, kto nic nie będzie chciał i o nic nie będzie się dopominał.

Rozmawialiśmy kilka dni. Wojciech był uprzejmy, choć regularnie przemykał nutką dziwnych teorii. Najbardziej lubił roztrząsać, jak to dzisiejsze kobiety są według niego „zepsute przez pieniądze”.

Im wszystkim trzeba tylko restauracji, Malediwów i nowych telefonów pisał. Nikt nie chce patrzeć na duszę, po prostu się przespacerować i porozmawiać.

Ja, jako dobrze wychowana osoba, przytakiwałam (w myślach, rzecz jasna) i zręcznie przekierowywałam rozmowę na inne tematy. Każdy ma swoje blizny, może jego była zostawiła go bez mieszkania i bez złudzeń kto wie. Staram się nie ferować wyroków od razu.

No i zaproponował spotkanie. Detal był luty, prawdziwy polski luty. Minus dwadzieścia na termometrze i minus dwadzieścia pięć odczuwalnie przez wiatr. Meteorolodzy ostrzegali, że lepiej nie wychodzić, SMS od RCB radził nie ruszać się z domu bez ostatecznej potrzeby.

Spotkajmy się w parku napisał Wojciech. Przespacerujemy się, pooddychamy świeżym powietrzem, poznamy się bez osłonek.

Wojtek, odpisałam jest minus dwadzieścia, zmienimy się w lodowe rzeźby w dziesięć minut! Może lepiej kawa w kawiarni?

Odpowiedź przyszła błyskawicznie.

Kawiarni nie odwiedzam. Tam siedzą same utrzymanki, które czekają, aż ktoś je nakarmi, a mi potrzeba partnerki do życia, żeby ze mną była i w ogniu, i w wodzie, i przy mrozie. Jeśli koniecznie chcesz, żebym wydał na ciebie dwie stówki, to chyba nie po drodze nam.

Ciekawość jednak zwyciężyła. Chciałam zobaczyć tego „obrońcę czystych relacji”, dla którego kubek americano to symbol finansowego niewolnictwa.

Dobrze napisałam. Park, to park. O 19:00 przy głównym wejściu.

Przygotowania zajęły chwilę. Z szafy wyciągnęłam termoaktywną bieliznę, ciepły sweter i wisienkę na torcie narciarski kombinezon. Na stopy grube skarpety z wełny, kozaki na solidnej podeszwie. Na głowę czapka-uszanka, w sam raz na Syberię.

W lustrze patrzyła na mnie postać gotowa do hibernacji na Bajkale.

No dobra, Wojtek, trzymaj się mrugnęłam do odbicia i ruszyłam w lodową ciemność.

Równo o 19:00 byłam przed parkiem. Mróz od razu złapał za policzki jedyne, co nie przykryłam. Śnieg skrzypiał pod butami, dokoła pustka: normalni ludzie wybrali ciepełko.

Przed wejściem stał Wojciech. W jesiennym płaszczu. Przestępował z nogi na nogę, podskakiwał i zamaszyście dmuchał w dłonie. Nos już lekko śliwkowy, uszy czerwone jak papryka.

Podeszłam.

Cześć rzuciłam spod szalika.

Spojrzał na mnie, spodziewając się pewnie delikatnej wróżki w rajstopkach, która drżąc na wietrze pozwoli mu poczuć się bohaterem. Zamiast tego stanęła przed nim istota przypominająca ratownika na wyprawie do Arktyki.

Cześć wystukał zębami. Ale dobrze się przygotowałaś.

Powiedziałeś: i w ogniu, i w wodzie, to zaczęłam od mrozu. No, idziemy, oddychamy powietrzem?

15 minut chwały

Ruszyliśmy alejką. Ta randka spokojnie wskoczyła do ścisłej czołówki najdziwniejszych spotkań w moim życiu.

Jak ci się podoba pogoda? zagadnęłam uprzejmie.

Orzeźwia wydukał. Już prawie nie ruszał twarzą, tylko wargi powoli zmieniały barwę na granatową. Zimę lubię, sprawdza ludzi.

To prawda przytaknęłam. Apropos utrzymanek, opowiedz szerzej, czemu kawa to symbol sprzedajności?

Mówienie raczej bolało mróz parzył gardło ale ideologia wymagała poświęceń.

Bo głos drżał relacje powinny opierać się na wzajemnym zainteresowaniu, nie na portfelu. Jeśli dziewczyna nie chce się po prostu przespacerować, tylko od razu oczekuje „karmienia”, to jest konsumentką.

A jeśli po prostu nie chce dostać zapalenia płuc? zapytałam, poprawiając kaptur.

To wymówki uciął i głośno wciągnął nos. Jeśli ktoś chce, to szuka możliwości, trzeba się cieplej ubrać.

No właśnie się ubrałam rozłożyłam ręce, prezentując narciarską sylwetkę. Ale ty to chyba nie bardzo. Na pewno nie jest ci zimno?

Jest OK! odburknął, choć trząsł się jak galareta nawet w półmroku.

Minęło dziesięć minut i wyszliśmy na główny plac parku. Stał tam zamknięty kiosk z kawą. Wojciech spojrzał na niego z tęsknotą godną romantycznego bohatera.

Może wrócimy? zaproponował. Wiatr jakby się nasilił.

Żartujesz! rozpromieniłam się. Dopiero zaczęliśmy. Chciałeś zajrzeć w duszę. Porozmawiajmy o literaturze. Lubisz Jacka Londona? Ma świetne opowiadanie „Ognisko”, gdzie facet zamarzł na śmierć, bo źle ocenił mróz.

Rzut oka, który mi posłał, raczej nie był pełen duchowych poszukiwań.

Słuchaj, muszę już iść przerwał. Przypomniały mi się pilne sprawy.

Jakie sprawy? Mieliśmy zaplanowany wieczór!

Praca. Przypomniałem sobie, że nie wysłałem raportu.

O ósmej wieczorem, w piątek?

Tak! niemal wykrzyknął.

Odwrócił się na pięcie i ruszył sprintem w stronę wyjścia. Podążałam za nim, delektując się chwilą: mój „survivalowiec” wytrzymał równo piętnaście minut.

Przy wejściu do metra nawet się nie pożegnał po prostu zniknął w ciepłych podziemiach. Mam nadzieję, że tam rozgrzewał nie tylko zmarznięte części ciała, ale także swoje przekonania. Choć raczej wątpię.

Wróciłam do domu, zrobiłam sobie gorącą herbatę i skasowałam rozmowę z Wojciechem. Żal za stracony czas? Ani trochę! Te piętnaście minut było genialnym szczepieniem na poczucie winy i przypomnieniem, że dbanie o siebie nie czyni z kobiety „utrzymanki”.