„Uciekajcie stąd, uciekajcie stąd, na pewno coś złego się tu dzieje…” – powiedział ksiądz z zaskoczeniem w głosie, po czym wstał i nas opuścił…

Ja i moja żona niedawno wzięliśmy kredyt hipoteczny na piękne mieszkanie w nowoczesnej, dopiero powstającej dzielnicy Warszawy. Musimy je poświęcić! Nikt tu jeszcze nie mieszkał, a jak można zaczynać bez Bożego błogosławieństwa? zaczęła naciskać moja babcia, pani Zofia. Oczywiście, mieszkanie trzeba poświęcić, nie możemy ryzykować żadnego nieszczęścia. Potrzeba nam szczęścia, radości i dostatku w nowym domu, podchwyciła mama moja, pani Barbara.

Choć byliśmy z żoną, Martą, trochę nastawieni sceptycznie, pod naporem rodzinnych nalegań ustaliliśmy, że zrobimy poświęcenie mieszkania.

To jest konieczne, stwierdziła babcia stanowczo. W wyznaczonym dniu zabrzmiał dzwonek do drzwi i na progu pojawił się ksiądz z siwym kosmykiem włosów oraz długą brodą. Na grubym łańcuchu na piersi wisiał mu duży krzyż, a w rękach trzymał kropidło i wysłużoną torbę. Rozdał każdemu z nas świecę i zaczął tłumaczyć porządek obrzędu.

Kochani moi, przemówił ksiądz podniośle, proszę zapalić świece i postępować za mną. Posłusznie wykonaliśmy polecenie, przyszykowani na uroczystą chwilę. Ku naszemu zdziwieniu, kiedy tata podjął próbę zapalenia swojej świecy, ta nie chciała współpracować. Sapała, dymiła, syczała, a ogień wciąż gasł, mimo ciągłych prób.

Po kilku nieudanych podejściach ksiądz szybko pozbierał swoje rzeczy i upchnął je do torby.

Uciekajcie stąd, uciekajcie, coś tu jest nie tak… powiedział, wyraźnie zmieszany. Jego głos był pełen niepokoju. Zaraz potem chwycił swoją torbę i pośpiesznie opuścił nasze mieszkanie, zostawiając nas w kompletnej konsternacji.

Dziwny jakiś ksiądz i jeszcze dziwniejsza świeca, mruknęła Marta, zauważając, że świeca księdza płonęła teraz bez żadnego problemu.

Może po prostu miał zły dzień i dlatego rytuał nie wyszedł, zażartowała mama, chcąc trochę rozładować napięcie.

Mądrze mówi, a potem ucieka. Może tam, gdzie idzie, nie ma zasięgu, pomyślałem, próbując znaleźć choć trochę humoru w tej niecodziennej sytuacji. A gdzie my mielibyśmy uciec? Na piętnaście lat i tak jesteśmy tutaj przywiązani ratami w złotówkach, dodałem z uśmiechem.

No dobrze, zostajemy tutaj, czy szukamy innego księdza? wyrwała nas z rozmyślań babcia swoim głosem, chcąc znaleźć rozwiązanie tej nieoczekiwanej sytuacji.

Ten dzień nauczył mnie jednego w życiu nie wszystko pójdzie zgodnie z planem, a szczęścia i spokoju nie sprowadzą same obrzędy. Trzeba znaleźć je w codziennych gestach, wsparciu bliskich i własnym podejściu do życia, bo prawdziwe błogosławieństwo nie zależy wyłącznie od cudzych rytuałów, lecz rodzi się najpierw w sercu każdego z nas.