To dziecko Igora…

To dziecko Igora…

Ta historia wydarzyła się całkiem niedawno, w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze bloku z wielkiej płyty, na jednym z poznańskich osiedli. Mieszkała tam młoda duchem, pracująca emerytka samotna kobieta o imieniu Halina.

Jej życie mijało bez większych zawirowań, wszystko było stabilne: emerytura, praca, przyjaciółki, wizyty u wnucząt, pomoc mieszkającej osobno schorowanej matce. Także i ten dzień nie zapowiadał się inaczej.

Rano Halina zadzwoniła do matki, jak co dzień pytając o samopoczucie. Dzień wolny od pracy, pracowała bowiem na emeryturze na dyżury była rejestratorką w prywatnej przychodni, gdzie odbierała telefony i umawiała pacjentów. Dziś… dzisiaj miała jak zwykle zrobić obiad i zajrzeć do matki. Codzienność, czasem już męcząca i wprawiająca w westchnienia.

Do przejścia były dwa podwórka. Nie problem. Przygotować coś do jedzenia także niespecjalny wyczyn. Tym bardziej, że w lodówce czekał jeszcze wczorajszy barszcz i drożdżówki. Najgorszy był piąty piętro bez windy… O!

No i jeszcze do sklepu trzeba było wstąpić po drodze. Halina odłożyła worek ze śmieciami przy drzwiach, przysunęła się do lustra, by poprawić usta. Miała ponad sześćdziesiąt lat, ale wyglądała młodo ledwo widoczne kurze łapki przy oczach, przyjemna buzia, jasnopopielate włosy w krótkiej fryzurze i duże kolczyki. No, może troszkę policzki się już zapadały.

Trzeba kupić mamie chleb żytni i masło myślała, podkreślając usta konturówką, gdy zadzwonił dzwonek.

W bloku był domofon. Rzadko kto dzwonił bez zapowiedzi. Może sąsiadka, pani Zosia? Czasem zapraszała ją na herbatę. Halina, z szminką jeszcze w dłoni, otworzyła drzwi.

Przed nią stała szczupła, jasnowłosa dziewczyna z kitką, w sportowej bluzce, za dużej rozpinanej kurtce, dżinsach i z plecakiem na ramieniu. Ale Halina dostrzegła przede wszystkim jej twarz spięta, oczy zwężone, policzki naprężone, wdech i krok bliżej, podany zawinięty pakunek i krótkie:

To dla pani!

Halina wzięła pakunek niemal odruchowo szminka dalej tkwiła w dłoni. Poczuła ciężar i spojrzała w dół… Boże, dziecko!

Kiedy uniosła wzrok, dziewczyna już schodziła po schodach w dół.

To dziecko Igora, a ja muszę na uczelnię… rzuciła, a jej kroki szybko ucichły na klatce schodowej.

Drzwi zamknęły się z trzaskiem.

I… już.

Halina stała jeszcze chwilę, niepewna, może zaraz dziewczyna wróci? Wróci, poprosi o dziecko, przeprosi i dzień potoczy się dalej: śmieci, sklep, matka…

Obok worka ze śmieciami dostrzegła torbę pozostawioną przez dziewczynę. Otworzyła ją automatycznie dwie butelki, puszka mleka modyfikowanego, paczka pieluch, niemowlęce ubranka.

A jednak czy dziewczyna rzeczywiście powiedziała: To dziecko Igora? Halina trzymała maleństwo na rękach, weszła do pokoju, usiadła na tapczanie.

Boże, jakiego Igora? Miała jednego syna, Pawła. Dwie wnuczki, mieszkały razem z żoną syna w Warszawie. Halina była wdową od pięciu lat, mąż Janusz. Wszystko się nie zgadzało…

Maleństwo poruszyło się w ramionach Haliny. Szybko rozwinęła kocyk: maleńki chłopczyk w beżowym pajacyku, z zielonym smoczkiem-żabką, najwyżej miesiąc. Gładziła dzieciątko z delikatnością, a ono przymknęło oczy i zapadło w spokojną drzemkę.

Halina spojrzała raz jeszcze w kierunku drzwi niespokojnie. Ona zaraz wróci. Nie może być inaczej. Mimo tego, z roztargnieniem kończyła makijaż, co kilka minut wyglądała przez okno.

Dziecko w końcu zaczęło niespokojnie popiskiwać. Halina stała nad nim niezdecydowana. Przewinąć? Nakarmić? Przecież nie jest jej… Czy wolno? Znowu zerkała przez okno z nadzieją bez skutku.

Nie było rady. Rozebrała maleństwo, zmieniła pieluchę, ubrała z powrotem. Pierwszy raz ogarnął ją niepokój, odpowiedzialność zaczęła ściskać żołądek. Przecież ktoś podrzucił jej niemowlę!

Igor… Igor… Syn Paweł, zanim się ustatkował, prowadził barwne życie. Ileż ona się nasłuchała, ile narzekała na zmieniające się dziewczyny. Ale potem się ożenił, nastał spokój. Teraz rodzina, dzieci, hipoteka spłacona, nowe auto, wszystko wydawało się proste.

No już, już, mały, nie płacz, zaraz znajdziemy czystą pieluszkę…

Boże! Czy to naprawdę dziecko porzucone przez własną matkę?

Ręce pamiętały sprawnie zmieniła pieluszkę, przebrała maleństwo, wzięła na ręce i poszła przygotować mleko.

W tej chwili zadzwonił telefon.

Czemu tak długo nie odbierasz? matka.

Nic… Co chciałaś, mamo?

Do sklepu już szłaś?

Jeszcze nie.

Jak będziesz, kup mi gruszki. Ale nie takie, jak ostatnio, tylko te sprzed tygodnia…

Dobrze, mamo…

Pamiętaj, żeby były miękkie…

W międzyczasie maluszek wiercił się i piszczał.

Tak, tak, mamo. Rozumiem.

Co tam tak hałasuje?

Telewizor.

Wyłącz i idź, bo chleb zaraz wykupią!

Halina rozłączyła się, utuliła maluszka, przygotowała mleko.

Nie, nie mogła dłużej zwlekać. Paweł.

Teraz jest końcówka maja…, liczyła miesiące. W sierpniu Paweł był w delegacji w Krakowie. Przedstawił się komuś jako Igor? Mógł aż tak się zapomnieć?

Choć… dla chwilowego romansu kto wie.

Nakarmiła maleństwo, patrząc na jego małą, rozanieloną buzię. Tak dawno już nie tuliła dziecka. Uczucie niespodziewanej czułości. Po chwili usnęło nachylone nad jej ramieniem. Halina delikatnie ułożyła je na kanapie, pognała na kuchnię i zadzwoniła do syna. Niedostępny.

Cóż za pech…

Podjęła decyzję: poczeka. Nie chciała palnąć gafy, wychodzić przed szereg. Miała cichą nadzieję, że dziewczyna wróci po dziecko. Zwykła, szczupła dziewczyna, raczej studentka niż ktoś nieodpowiedzialny.

Z matką nie chciała rozmawiać o tej sytuacji z góry wiedziała, jakby ją zmiażdżyła obawami i czarnymi scenariuszami.

Zadzwoniła do wnuczki Zosi, dowiedziała się, że syn pojechał z kolegami, gdzieś, gdzie nie ma zasięgu. Ma wrócić dopiero pojutrze. Ale dzwoni do rodziny, wszystko u niego w porządku.

Ojej, Zosiu, mogliście mi chociaż powiedzieć! Halina udawała zrzędę.

Ale rozumiała, syn miał przecież własne życie, daleko od niej.

Zadzwoniła do synowej Justyny.

Justynko, jakby Paweł wrócił, powiedz, żeby się odezwał…

Dobrze, Halino. Coś się stało? dopytywała Justyna.

Nie, tylko bardzo mi zależy ucięła Halina.

A matce powiedziała przez telefon, że skręciła kostkę i nie przyjdzie dziś. Barszcz i chleb jeszcze w domu zostały…

Matka jęczała, że przyjdzie do niej sama (choć te schody…). Dzwoniła potem jeszcze pięć razy.

Odetchnąwszy, Halina wskoczyła w domową sukienkę, przysiadła przy kanapie pełnej pieluszek w głowie kłębiły się już nieco uspokojone myśli.

Co ją powstrzymywało przed zadzwonieniem na policję? Po pierwsze, strach o syna. A nuż to jednak jego dziecko? Może skłamał dziewczynie. Po drugie, nie widziała sensu tłumaczyć się teraz dyżurnemu, snuć opowieści. Po trzecie, wyraz twarzy tej dziewczyny nie dawał jej spokoju: matczyna desperacja, złość, poczucie racji…

Trzeba się z kimś naradzić. Z kim, jeśli nie z przyjaciółką?

Anka, zaraz zemdlejesz. Podrzucili mi dziecko…

Anka nie zemdlała. Zaczęła snuć teorie jak rasowy detektyw, obiecała wpaść po pracy.

Spokojnie, Halina, damy radę! Najważniejsze, by niczego nie poknocić.

Myślisz, żeby nie dzwonić nigdzie jeszcze?

Jeszcze nie. Najpierw znajdźmy tego Igora.

Jezu, Anka! Halina była zmęczona już samym brzmieniem tego imienia. W naszym klatce może i są Igorowie, ale ja ich nie znam! Może się pomyliła?

Może tak być. Ale spróbuj się z Pawłem skontaktować.

Resztę dnia zajęła się maleństwem, szukała w Internecie porad o karmieniu, masowała, kąpała. Nawet śpiewała kołysankę, którą śpiewała jej niegdyś mama.

Wieczorem zadzwoniła matka. Halina obiecała, że jutro wpadnie, bo dziś wszystko stoi na głowie.

Anka po pracy ruszyła w detektywistyczna inspekcję po sąsiadach. Nikt nie przyznał się do świadomego Igora.

Ale na szóstym mieszka Igor, informatyk zameldowała triumfalnie. Idziemy na górę!

Na pewno? Halina pozostawała sceptyczna.

Musimy wyjaśnić! Anka była zdecydowana.

Z maleństwem na rękach wdrapały się dwa piętra wyżej.

Kto tam? odezwał się przez drzwi starczy głos.

Do Igora, prosimy rzuciła Anka.

Drzwi otworzyła malutka, zgarbiona staruszka.

Igor! Ktoś do ciebie! zawołała w głąb mieszkania.

W korytarzu pojawił się młodzieniec, rozczochrany, w szlafroku.

O, dzień dobry. Po tablet…?

Nie, w innej sprawie weszła mu w słowo Anka. Halinie ktoś podrzucił dziecko i powiedział, że to dziecko Igora.

Żartuje pani? Igor zrobił wielkie oczy. Ja nie mam dzieci.

Jesteś jedynym Igorem w tej klatce! upierała się Anka. To niemożliwe, że nie twoje. Może… ktoś się pomylił?

Matko, pierwszy raz słyszę, nie mam dzieci!

Może to pomyłka, przepraszamy zawstydziła się Halina.

Ale… jeśli coś się stanie, mogę pomóc. Pracuję w domu, znam się na komputerach, mogę zrobić post w Internecie rozgorączkował się chłopak.

Nie, dziękujemy, to sprawa dla policji, nie dla Facebooka ucięła Halina.

Odeszły, Anka mruczała pod nosem coś o młodych ludziach, których nawet do pracy chodzić nie trzeba.

Wieczorem Halina nie doczekała się telefonu od syna. Zadzwoniła do Justyny.

Aj, Halinko, zamieszanie dziś. U Stasi basen, u Zosi problem, jutro ma mieć mecz, a ja dowiedziałam się dopiero dziś! Latałam za strojem… A potem wreszcie Paweł zadzwonił. Sama już nie wiem, jak się nazywam!

No to jutro zgłaszam sprawę na policję, przeszło Halinie przez myśl.

Ale gdy tylko położyła się spać, znów wrócił jej przed oczy obraz tej dziewczyny: rozpaczy, strachu, błagania… Co się stanie z dzieckiem, jeśli zgłosi sprawę?

Noc była nieprzespana. Halina chodziła z dzieckiem na rękach, usypiała, przewijała i robiła mieszankę mleczną. Dopiero nad ranem obie usnęły.

Obudził ją telefon matki.

Jak noga? Przyjdziesz?

Przyjdę…

To kup jeszcze te gruszki, i

Dzieci potrzebują spaceru. Halina zrobiła z chusty nosidełko, z prawdziwą czułością przygotowała malucha do wyjścia i tak ruszyła do sklepu.

Od progu u matki:

Co to? matka patrzyła zdziwiona.

Kto, nie co! Trzymaj zakupy, idę położyć dziecko…

Skąd?

Pani Wanda poprosiła, żebym zajęła się wnuczką na chwilę, a sama poszła do fryzjera. Tylko na godzinkę.

A noga?

Już lepiej.

Obie siedziały nad dzieckiem, zapomniały o narzekaniach i bólach.

Ale jak nazywa się malutka? dopytywała matka.

Nie spytałam. Na chwilę wzięłam tylko.

Taka jesteś, dziecko na godzinę i nawet nie zapytać…

A Halina już w myślach wybierała dziewczynce imię. Po co? Sama nie wiedziała, ale bardzo chciała odgadnąć, jak nazwała ją matka.

Ledwo wróciła do domu, przyszła wiadomość syn dostępny! Natychmiast do niego zadzwoniła.

Mamo, co ty opowiadasz? Przecież ja mam rodzinę! Paweł aż zakrztusił się śmiechem, gdy usłyszał roztrzęsioną historię.

Ale dziecko przyniesiono mi, wyraźnie mówiąc: to dziecko Igora…

Jestem Paweł. To pomyłka! Dzwoń na policję, zanim wpakujesz się w jeszcze większe kłopoty!

Dobrze, dobrze… Tylko… ona głodna, my na spacer poszłyśmy, a ja kupiłam to mleko…

Mamo, nie wygłupiaj się! Dzwoń, bo się martwię!

Halina uspokoiła się. Mała była prześliczna, tak jak wnuczki. Robiło jej się smutno na myśl, że zaraz ją zabiorą nie wiadomo dokąd.

Czekała, aż dziecko zaśnie, potem zadzwoniła jeszcze do Anki, potem usiadła, by choć trochę odpocząć. Ostatecznie postanowiła: jak tylko załatwi wszystko przy dziecku, zadzwoni na policję.

Tylko… gdzie zabiorą to dziecko? Do domu dziecka? Na oddział zakaźny? Zmarszczyła brwi. Przez czterdzieści lat pracując w szpitalu widziała, jak wyglądają takie miejsca. Trochę się trzęsła, trochę uspokajająco się uśmiechała.

Dzień mijał. Maleństwo spało. Halina ukołysała ją na rękach, zaniosła siebie i ją do łóżka. Obie usnęły niemal w tej samej chwili, a Halina czuła ciepły ciężar rozgrzanego ciekawością świata maleństwa.

Obudził ją dźwięk domofonu. Zerknęła w wizjer: stała tam ta sama dziewczyna, roztrzęsiona, ledwo trzymała się futryny. W rozpiętej bluzce i szortach. Włosy rozwichrzone, na twarzy panika.

Gdzie ona? Oddała ją pani? Czemu od razu nie powiedziała pani prawdy?

Halina jeszcze nie wiedziała, co powiedzieć.

Bo to nie byłam ja wyrzuciła z siebie dziewczyna.

Może dlatego, że to jednak ja westchnęła Halina. Zresztą uciekła pani błyskawicznie.

Ale wie pani, gdzie ona jest, prawda? Wie pani? jej wzrok był wręcz błagalny.

Halina cofnęła się.

Proszę wejść.

Dziewczyna weszła z nadzieją na usłyszenie adresu i mogła biec dalej szukać córki. Patrzyła wprost w oczy Haliny.

Jest tutaj powiedziała wreszcie kobieta napiętym głosem.

Gdzie? Muszę wiedzieć dokładnie!

Dokładnie śpi sobie na łóżku.

Wskazała jej wejście do sypialni dziewczyna weszła niepewnie, nie rozumiejąc. Gdy zobaczyła dziecko, rzuciła się do niego, uklękła przy łóżku i zaczęła szlochać. Trzęsła się cała, aż Halina musiała ją podnieść, napoić wodą, potem zaprowadzić do kuchni i dać gorącej herbaty.

Zjedz coś, weź czekoladę, bo jeszcze padniesz mi tutaj Halina była przecież pielęgniarką i wiedziała, jak uspokoić.

Pomiędzy napadami łkania dziewczyna w końcu zdołała opowiedzieć swoją historię. To była Julia, a maleńka Elżunia.

Typowa historia: Julia studentka ostatniego roku pielęgniarstwa w Poznaniu. Rodem z małej wioski w Wielkopolsce.

Ubiegłego lata zakochała się w poznaniaku Igorze, student uniwersytetu. Z nimi w jego mieszkaniu w 21 klatce spotkała się kilka razy. Igor obiecał małżeństwo, nie odmawiał odpowiedzialności za dziecko. Nawet wspomniał, że mama pomoże.

A po Nowym Roku zniknął. Telefon wyłączony, żadne wiadomości.

Julia wiedziała, na jakiej uczelni Igor studiował. Odnalazła jego znajomych, dowiedziała się, że wyjechał do Gdańska. Po Igorze ani śladu.

W domu ojciec i macocha. Macocha wzruszyła ramionami, ojciec wyrzucił ją z domu, kazał sobie radzić samej.

Została więc Julia sama z ciążą w pokoiku akademika. Trochę pomogła ciotka, ale stypendium i jej pensji ledwo starczało na życie.

Po porodzie przez chwilę pomieszkiwała u koleżanki, bardzo chciała zaliczyć sesję, dostać się na czwarty rok. Uczyła się pilnie. A potem nagle znikąd pieniędzy, koleżanka poprosiła ją o wyprowadzkę, a na domiar wszystkiego w Internecie zobaczyła zdjęcia Igora z inną dziewczyną.

Wspomniała sobie o obietnicach Igora, o mama pomoże, znalazła adres, pobiegła do mieszkania 21, zostawiła dziecko i z płaczem wróciła.

Próbowała jeszcze napisać Igorowi, groziła, że zabierze dziecko po sesji. Wtedy dowiedziała się, że Igor nic o dziecku nie słyszał ponieważ jego matka mieszka w innej kamienicy o tym samym numerze mieszkania, ale w sąsiednim bloku!

I właśnie wtedy rzuciła się w popłochu szukać dziecka, trafiła do Haliny.

Widziałam zdjęcie jego matki, wygląda jak pani! Fryzura, twarz… Jezu, co ja zrobiłam! Julia schowała twarz w dłoniach.

Słyszałaś kiedyś, że najgorszą głupotą jest stworzyć arcydzieło i się go wyprzeć? Halina spojrzała na Elżunię i przez chwilę milczała. Wiesz, myślę, że dobrze, że wróciłaś. I co teraz? Zaniesiesz ją do Igora?

Nie… Julia mocno pokręciła głową. Noc nie spałam, cały czas jej szukałam, piersi mnie bolą, zwariowałam przez jeden dzień. Wrócę do akademika, zobaczę, co dalej… Przepraszam, chyba panią wystraszyłam?

Jeśli mam być szczera, to tak. Przez chwilę się bałam o Pawła… A jeszcze z Anką powinnam przeprosić sąsiada Igora na górze.

Halina opowiedziała Juli wszystko o wizycie u sąsiada. Julia tylko się uśmiechnęła.

To niezręczne, ale… ja chętnie przeproszę.

Teraz? Patrz, jakie masz oczy, czerwone całkiem. Julia, zostań choć dziś u mnie. Mieszkam sama, może się przyzwyczaisz, syn od dawna mówi, że mogłabym kogoś przygarnąć…

U pani? Nie stać mnie na mieszkanie…

Zostań choćby na miesiąc. Kiedy masz egzaminy?

Pojutrze. Ale…

Julia przysiadła, a Halina szukała pościeli, układała rzeczy.

Jutro mam dyżur. Ty tu sobie z Elżunią siedź i się ucz. Znajdziesz coś w lodówce, w razie co… Mała dużo śpi teraz. Kupiłam ci świeże mleko. A nawet możesz karmić piersią…

Zerknęła a Julia spała już z głową opartą o oparcie, obok spała Elżunia.

Anka, słuchaj, to nie Pawełka! Dzwonił. I nie sąsiada… Jest u mnie. Tak, wróciła! szepnęła w telefon. Wiesz co, jak dobrze, że nie zadzwoniłam na policję.

Mleko nie zdążyło zaniknąć, Julia zdała egzaminy ze świetnym wynikiem. Zamiast Haliny coraz częściej do jej mamy zaglądała Julia choć piąte piętro i bez windy, staruszka była z niej bardzo zadowolona.

Taka mądra dziewczyna, i z aktualną wiedzą powtarzała.

Po sesji Julia zaczęła dyżury w pogotowiu, korzystała z pomocy Haliny jako mentorki.

Igor, informatyk z szóstego piętra, nagle uznał, że jego babcia potrzebuje terapii zastrzykami. Julia z przyjemnością się tym zajmowała.

A jesienią wyniosła się piętro wyżej żeby leczyć babcię Igora, leczyć swoje rozczarowanie i pisać swój własny scenariusz życia już bez złudzeń, a z nową nadzieją.