Narzeczona

NARZECZONA

Weronika patrzy, jak jej narzeczony z wściekłością uderza Marusię, suczkę, która przez przypadek ubrudziła jego białe adidasy. Pula chciała obronić koleżankę, ale dostała ciężką, skórzaną smyczą po pysku. Teraz Weronika zrozumiała, dlaczego jej koty i psy nie lubią Marka.

Weronika siedzi zamyślona przy oknie. Zima, robi się ciemno, światła w mieszkaniach już się palą jej jednak zupełnie to obojętne. Ma o czym rozmyślać.

Wydawałoby się, że wszystko jej sprzyja: mieszkanie w Warszawie, porządna praca, żyje jak przeciętny Polak, tylko z życiem uczuciowym jej nie po drodze. Zegar tyka koleżanki z liceum wychowują już dzieci, a ona wciąż sama.

Czy naprawdę przeznaczone mi jest życie starej panny? Czym jestem gorsza od innych? myśli Weronika, patrząc z czułością na swoje zwierzaki, otaczające ją z każdej strony.

Została sama wcześnie rodzice zmarli jeden po drugim. Mieszkała z babcią, która była dla niej wszystkim. Postanowiła zostać lekarzem, ale po maturze nie dostała się na medycynę. Poszła więc do policealnej szkoły medycznej na kierunek ratownik medyczny, teraz pełni dyżury w pogotowiu.

Uwielbiająca ją babcia wyprowadziła się na wieś pod Piasecznem, żeby Weronika mogła ułożyć sobie życie w stolicy. Ale szczęścia w miłości nie było.

Jako dziecko marzyła o kocie i psie, ale mama miała alergię na sierść. Okazało się to, gdy Weronika przyniosła do domu znalezionego kociaka już tego dnia matka dostała ataku astmy. Pralinka wylądowała więc u babci.

Po odejściu rodziców przygarnęła jeszcze kotka Tadzika, znalezionego przy śmietniku. O psie też marzyła, ale babcia bała się odpowiedzialności.

Dziś zamiast partnera Weronika ma pięcioro wiernych zwierzaków, bez których nie wyobraża sobie życia. Kundelka Pula była zmarzniętym szczeniakiem, którego Weronika znalazła zimą pod supermarketem Biedronka.

Maleństwo próbowało dostać się do ciepłego sklepu, ale ochroniarze odganiali ją ze złością. Weronika zabrała ją do torebki i poniosła do mieszkania.

Ta energiczna panienka od razu dostała imię Pula biega jak pocisk, wszędzie jej pełno. Od razu zaprzyjaźniła się z kotem Tadzikiem.

Zaraz potem pojawiła się w domu jamniczka Marusia. Poprzedni właściciele, przeprowadzając się do nowego apartamentu w Wilanowie, uznali, że pies nie pasuje do nowej kanapy i podłóg. Zostawili ją zimą na podwórzu i wyjechali.

Mała, krzywonoga jamniczka długo próbowała dostać się do klatki, płacząc pod blokiem, aż Weronika dowiedziała się o jej losie od sąsiadki psiary.

Wzięła Marusię do siebie i leczyła jej przewiane uszy. Była idealnym domowym psem spokojna, roztropna i opanowana niczym seniorka rodu.

Marusia często miała problem z uszami, więc na spacery zimą Weronika zakładała jej wełnianą chustkę. Jamniczka nie miała nic przeciwko tej ozdobie i dumnie maszerowała po chodnikach, budząc uśmiechy na twarzach przechodniów wyglądała niczym stateczna babcia.

Kolejna była kotka Nikolina. Pewnego wczesnego ranka Weronika wybiegła z klatki do pracy, kiedy nagle pod nogi wpadła jej zmarznięta kulka wychudzona kotka mdlejąca z głodu.

Weronika wprowadziła ją do klatki, obok kaloryfera, nakarmiła kanapką z serem i szynką, i przykleiła kartkę na drzwiach: Błagam, nie wyrzucajcie tej kotki, wrócę z dyżuru, posprzątam! Weronika z mieszkania 15.

W domu Weronika nazwała ją Nikoliną to imię spodobało się kotce, która natychmiast na nie zareagowała. Jako duża i poważna kotka, Nikolina szybko przejęła dowodzenie nad domową gromadką.

Wszystkie zwierzęta w mig jej się podporządkowały. Nikolina wprowadziła wojskowy porządek, nauczyła wszystkich czystości i wieczornych obchodów sypialni. Nawet w nocy patrolowała mieszkanie i pilnowała spokoju.

Ostatni dołączył cichutki kotek Michaś, uratowany przez Weronikę z parku, gdzie właśnie chciały go dorwać dwa wrony. Zawsze był łagodny, nikomu nie wchodził w drogę i nawet w dorosłym życiu zachował pokorę i łagodność.

Cała piątka byłych bezdomniaków żyje w harmonii, starając się nie denerwować swojej pani. Weronika kocha je całym sercem, choć dobrze wie, że nie każdy poważny kandydat na męża zaakceptuje taki zoologiczny dom. Babcia też ją ostrzegała.

Weroniko, no pomyśl, masz dwie suki i trzy koty. Nawet jeśli twoje mieszkanie jest duże, to nie każdemu się to spodoba. Młodzi dzisiaj są wybredni nie każdy kocha zwierzęta jak ty, a roboty przy nich dużo.

To nie jest mój człowiek, babciu, jeśli ich nie lubi.

I rzeczywiście. Z Łukaszem spotykała się przez pół roku, poznała go zaraz po rozpoczęciu pracy. Okazało się, że młody człowiek nie znosił zwierząt. Po zerwaniu Weronika nie płakała długo.

Potem pojawił się Marek przystojny, uśmiechnięty mistrz Mazowsza w pływaniu. Potrafił oczarować, bywał szarmancki, czasem wyprowadzał Pulę i Marusię na spacer. Zaczęli planować ślub.

Jednak zwierzaki zaczęły go unikać. Pula warczała na Marka, Marusia chowała się za Weronikę i szczekała na niego; koty też trzymały dystans, a Nikolina prychała złowrogo, nie pozwalając się dotykać.

Pewnego wieczoru Weronika, gotując kolację, wyszła na balkon i zobaczyła przez szybę, jak Marek uderza Marusię za to, że dotknęła mu buty. Pula chciała obronić jamniczkę, ale dostała smyczą.

Weronika wybiegła na dwór, zabrała smycze narzeczonemu i jednym ruchem uderzyła go po dłoniach.

Weroniko, co ty robisz, to boli! krzyczy Marek.

Dopiero teraz wszystko staje się jasne. Psy i koty czuły, jaki on jest naprawdę.

Tobie boli, a psom i kotom nie? Jak możesz bić moje zwierzęta? Pewnie i mnie kiedyś uderzysz?

Przecież tylko chciałem nauczyć, żeby mi się pod nogi nie pchały!

Wyjdź i nie wracaj nigdy więcej!

No i bardzo dobrze, nikt by tu z tym bagnem nie wytrzymał! zadrwił Marek.

Weronika długo przeżywała to rozstanie, jego słowa dźwięczały jej w głowie. Wydawało się, że zna już Marka tak długo, a tak naprawdę nie umiała dostrzec, co się kryje pod powierzchownym urokiem.

Mija rok. Weronika już prawie pogodziła się z samotnością, gdy w końcu, zupełnie nieoczekiwanie, zakochuje się. Tak mocno, że rozłąka choćby na dzień wydaje się nie do zniesienia.

Poznali się przypadkowo. Doktor Aleksander Jankowski, ortopeda, pełnił nocny dyżur, kiedy przywieziono pacjenta po wypadku samochodowym. Pisząc raport, uniósł wzrok i spotkał się z oczami Weroniki ogarnęło ją uczucie, jakby poraził ją prąd. Dotąd nie wierzyła w miłość od pierwszego wejrzenia.

Aleksander zdobył jej numer przez koleżankę z rejestracji i jeszcze tego samego wieczoru zadzwonił. Spotykali się coraz częściej.

Weronika wyczuwa, że Aleksander traktuje ją poważnie. Jest szczęśliwa, ale i przestraszona a jeśli wszystko znów się zawali? Nie wytrzymałaby tego. Postanawia ukryć przed Saszkiem swoje zwierzęta. Dopiero po ślubie się dowie wtedy będzie musiał je zaakceptować.

Mija pół roku. Aleksander przedstawia Weronikę swojej siostrze Świetlanie i jej mężowi. Jadą też poznać jego rodziców do Gdańska. Weronika przedstawia Aleksandra babci.

Bywała u niego w kawalerce często on jednak u niej ani razu. Jej wymówki o remontach czy przyjezdnych krewnych z grypą przestają działać. Musi podjąć decyzję: wyznać Aleksandrowi prawdę, czy dalej wszystko ukrywać.

Weronika postanawia powierzyć swoje pięć zwierząt babci. Pula i Marusia już ją znają dobrze, koty ją uwielbiają. Babcia jednak jest sceptyczna:

Weroniko, co ty robisz? Aleksander to porządny człowiek, a ty zaczynasz z kłamstwem.

Babciu, ja bez niego nie mogę żyć, ale bez nich też nie! Innej opcji nie mam.

No dobrze, ale przychodź codziennie, jeśli nie pracujesz. Tylko pamiętaj, to się źle skończy wzdycha babcia.

Weronika codziennie odwiedza swoją zwierzęcą brygadę. Aleksander przestaje mieć podejrzenia, w końcu oświadcza się jej, wręczając pierścionek z ametystem w kształcie serca.

Ale ja nie mam bogatego posagu! śmieje się szczęśliwa narzeczona.

Data ślubu coraz bliżej, obowiązków po uszy wybieranie sukienki, restauracji, ustalanie menu. Po ciężkim dyżurze Weronika umawia się z babcią, że zajrzy wieczorem po zwierzęta, choć jeszcze czeka ją wizyta w salonie jubilerskim z Aleksandrem.

Zmęczeni wracają do mieszkania Weroniki już po południu trzeba jeszcze ustalić liczbę gości i zamówić dania na przyjęcie. Siedząc nad herbatą i pączkami, liczą zaproszenia.

Aleksander chce wyrzucić papiery po jedzeniu, ale kosz jest wypełniony po brzegi. Wynosi śmieci nagle wypadają spod worka opakowania po karmie dla psów i kotów.

A to co?

Nic ważnego, Saszku, wyjaśnię później ucina Weronika, szybko zmieniając temat.

W tym czasie u babci kto jak nie ona wypuszcza Pulę i Marusię na podwórko. Właśnie przyszła listonoszka z emeryturą, babcia spieszy się z nią do mieszkania. Drzwi zostawione niedomknięte Nikolina, Tadzik i Michaś także wymykają się do ogrodu. Tylko Pralinka zostaje w domu.

Cała piątka zbiera się na moment na chodniku, po czym dzielnie rusza przez dzielnicę. Pula prowadzi, Nikolina domyka pochód, pilnując, żeby nikt się nie zgubił. Ludzie na przejściach z niedowierzaniem przyglądają się nietypowej procesji; z głową w chustce, Marusia wzbudza powszechne rozbawienie.

Weronika i Aleksander słyszą skrobanie do drzwi, szczeknięcia i miauczenie. Aleksander otwiera, w progu staje cała ekipa jamniczka w chustce, druga suczka, za nimi rozradowane, oblepione śniegiem koty.

A to co za banda? w głosie Aleksandra słychać zaskoczenie.

Weronika wybiega z kuchni, siada na ławce w korytarzu, zakrywa dłońmi twarz i ukrywa łzy.

Weronika, to wszystkie twoje? pyta zdumiony Aleksander.

Tak. Były u babci.

Pula, Marusia i Nikolina warczą i szczerzą się na gościa, uznając go za winowajcę łez pani.

A mówiłaś, że nie masz posagu! Aleksander próbuje zażartować, po czym wychodzi z mieszkania, wsiada do samochodu.

Weronika, nie chcąc martwić babci, uspokaja ją przez telefon. Myśli: Wszystko przepadło, nie będzie już ślubu, zasłużyłam na to. Nie dzwoni już do Aleksandra nie ma sensu czegoś wyjaśniać, jest jej tylko wstyd. Całą noc tuli się do zwierząt, twarz ma spuchniętą od łez.

Mija kilka godzin. Ktoś dzwoni do drzwi. Na progu stoi Aleksander z workami drogiej karmy dla psów i kotów, uśmiecha się, zostawia torby, wychodzi.

Nie zamykaj, zaraz wracam.

Kilka minut później wraca z jamniczką w czerwonym kombinezonie na smyczy.

To moja suczka Nika. A to Marusia. Były u mojej siostry wyciąga rudą kotkę spod kurtki. Przyjmiecie je do swojej ekipy?

Mijają lata. Weronika i Aleksander, wspominając swoje początki, zawsze śmieją się szczerze. Po dziś dzień uważają, że gdyby nie to zwierzęce posag, ich wspólna historia mogłaby potoczyć się zupełnie inaczejDom Weroniki zawsze wypełnia gwar: szczekanie i mruczenie plączą się z dziecięcym śmiechem, bo za kilka lat dołączy do nich jeszcze parka bliźniąt, które od pierwszych dni uczą się delikatności tam, gdzie stąpa się ostrożnie wokół usypiającej na poduszce Nikoli i gdzie każda kanapowa bójka musi toczyć się pod czujnym kocim okiem.

Weronika nigdy więcej nie ukrywa już ani fragmentu swojego życia. Wierzy, że rodzina zaczyna się tam, gdzie jest miejsce dla każdego i każdego serca, nawet tego futrzastego czy kudłatego. I za nic zamieniłaby swój dom zwierząt, dzieci i ludzi na żadne ciche, wypolerowane mieszkanie, bo dobrze wie, że właśnie w tym chaosie i miłości odnalazła swoje prawdziwe szczęście.

Czasem, późno w nocy, Aleksander całuje ją w czoło, śmiejąc się, że na świecie nie ma drugiego takiego miejsca, w którym nawet poduszki mają imiona, a kawa smakuje najlepiej z ogonem kota w kubku. Weronika uśmiecha się wtedy i wie, że w tej zwykłej codzienności znalazła to, za czym wszyscy gonimy dom, którego nikt nigdy nie musi się wstydzić.