Urodziła się dziewczynka, ale dziewczynka z problemami

Wszystko wydawało się być w porządku. Na USG wyszło, że dziecko rozwija się zdrowo jak rydz. Poród jednak okazał się istną drogą przez mękę. Urodziła się dziewczynka, ale od początku było pod górkę. Lekarze aż kipieli od pomysłów, jak przekonać mnie, żebym oddała dziecko.

Córka wylądowała w inkubatorze. Gdy mój mąż, Paweł, wpadł z wizytą, lekarz bardzo delikatnie zapowiedział, że może dziecko nie przeżyje, a jeśli jakimś cudem przeżyje, to będzie nam tylko ciężarem. Paweł roztrząsał temat godzinami, aż wreszcie uznał, że najlepiej będzie, jak się wycofa, żeby sobie nie zepsuć życia. Ja w tym czasie spuszczałam nos na kwintę depresja opanowała mnie jak w marcu grypa.

Tuż przed wypisem ze szpitala zakomunikowałam jednak, że nie zamierzam zostawić swojej córki. Efekt? Paweł spakował manatki i zniknął jak kamfora. Wróciłam z małą do pustego mieszkania, które aż dźwięczało echem samotności. Ale powiedziałam sobie: Nie dam się! Walczę o dziecko! Chodziłam po lekarzach, ciągle coś kombinując, bo każda okazja była na wagę złota.

I uwierzycie? zaczęło się układać. Miałam wsparcie innych mam, które także przeszły przez piekło walki o zdrowie swoich maluchów. Pewnego dnia, na korytarzu szpitala, zagadał do mnie mężczyzna pan Marek. Powiedział, że żona zostawiła go dla młodszego modelu, dzieci nie mieli, a on głównie siedzi w domu, samotny jak palec.

Popatrzył na moją córeczkę z taką czułością, że aż zaczęły mi łzawić oczy (niby z powodu szpitalnych przeciągów). Pomógł mi radą, wiedzą, nawet złotówką. Zbliżyliśmy się do siebie tak bardzo, że po pewnym czasie już nie wyobrażaliśmy sobie rozstania. Zrobiliśmy ślub skromny, ale z sercem!

Dzisiaj moja Zosia jest niemal całkiem zdrowa. Do tego rodzina nam się powiększyła mamy jeszcze synka, Jasia. A ja? Jestem szczęśliwa jak dzieciak na wakacjach!