Znak, że przesiedziałem za długo przy stole! Gospodarze zaczęli sprzątać w samym środku imprezy

Kiedy ludzie się przyjaźnią, tak jak stare dobre małżeństwo, prędzej czy później pojawiają się między nimi sprzeczki. Im większa grupa, tym więcej nieporozumień, pretensji i różnic zdań.

Pewnej nocy, we śnie, mój przyjaciel Dominik opowiadał mi, jak wraz ze znajomymi witali Nowy Rok. Zazwyczaj trzy rodziny robiły to razem, gdzieś na warszawskich przedmieściach, zawsze w domu jednej z nich. Jednak ostatnim razem jedna z rodzin, rodzina Lisowskich, zdecydowała się nagle spędzić sylwestra u rodziców w Krakowie tajemnicza tęsknota za domowym barszczem i kiszonymi ogórkami ponoć była powodem.

Zostały więc tylko dwie rodziny: Nowaccy i Kamińscy. Postanowili podzielić noc najpierw przy stołach u Nowackich, potem przenieść się do Kamińskich, żeby świętowanie przez przypadek nie skończyło się zbyt wcześnie. Wszystko, oczywiście, było robione wspólnym sumptem: jedzenie, śledzie, kompot z suszu, butelki żubrówki i półmiski pełne pierogów.

Przyjechali wszyscy z dziećmi, nawet koty Bazyl i Mizia zdawały się być zaproszone, bo kręciły się pod stołem jak właściciele. Siedzieli przy stole aż do północy, toast za toastem, śmiechy, opowieści dziwnej treści. Nagle, o pół do pierwszej, właściciele domu państwo Nowaccy zaczęli w jakiś dziwny sposób sprzątać najpierw talerze, potem zabrali się za wkładanie sałatki jarzynowej do lodówki, a na koniec wyciągnęli odkurzacz i w zupełnie nieświątecznym tempie zaczęli nim jazgotać tuż pod nogami gości. Przez okno nagle mignął tramwaj na nieistniejącej linii, a leżący na parapecie ananas zatrzepotał liśćmi jak gołąb.

Początkowo wszyscy byli zdezorientowani, świat migotał światłem od lampek choinkowych, a potem przyszło olśnienie: to był najdziwniejszy sposób, by zaznaczyć, że czas już iść. Wyczucie taktu jak krakowska mgła: gęste i nieuchwytne.

Kiedy później przenieśli się do drugiego domu, tej magicznej sceny nie było. Wszyscy siedzieli do świtu, pierogi uzupełniały się same na półmiskach, dzieci zasypiały przy huku petard za oknem, a żubrówka nigdy się nie kończyła. Nikt nie wyciągał odkurzacza, nawet drzwi się nie poruszyły czas jakby stał w miejscu, wszyscy byli razem tak długo, jak tylko się dało.

Cóż, odkurzacz być może uratował porządek u Nowackich, ale pan Stanisław Kamiński zawsze powtarzał, że w gościach liczy się serce, a nie pusta lodówka. I choć to tylko sen, wszyscy czuli się trochę bardziej polsko i trochę dziwniej niż zwykle.