Mojego syna nie obchodzi, że jeśli przekażę mu mieszkanie, nie będę miała z czego żyć.

Mówi się, że jesteśmy odpowiedzialni za wszystko, co dzieje się w naszym życiu, i to my ponosimy za to winę. Jaką decyzję podejmiemy pewnego dnia, takie potem wiodę życie.

W moim życiu popełniłam poważny błąd, kiedy postanowiłam związać się z mężczyzną, który nie był poważny. W młodości byłam tak zakochana w Przemku, że, choć wiedziałam, że jest lekkoduchem, łudziłam się, że dla mnie się zmieni. Chciałam w to wierzyć i miałam nadzieję. Ale prawda jest taka, że ludzie nie potrafią się zmienić. I tak nawet po narodzinach naszego syna, Przemek nie zmienił swojego postępowania.

Co miesiąc dowiadywałam się o kolejnych jego wyskokach. Opowiadali mi o nich sąsiedzi, przyjaciele, czasem nawet rodzina. Czułam wtedy jednocześnie wstyd i upokorzenie. Wytrzymałam tak pięć lat, aż w końcu nie dałam rady. Wzięłam rozwód. Pocieszające było tylko to, że Przemek nie był chciwy zostawił mi swoje mieszkanie w zamian za to, że nie będę się domagać alimentów. Ja i mój syn nie chcieliśmy tam mieszkać wynajęłam je i przeprowadziłam się z synem do mamy. Mama potrzebowała opieki. Tak żyliśmy.

Pieniądze z wynajmu wydawałam na syna: na ubrania, szkołę, wycieczki, różne zabawy. Starałam się zapewnić mu normalne dzieciństwo. Zarobione pieniądze przeznaczałam także na opłaty, jedzenie i leki dla mamy, która od lat była przykuta do łóżka z powodu choroby. Wierzyłam, że syn docenia moją troskę o niego. Teraz mam 57 lat, choruję na cukrzycę, stale robię sobie zastrzyki z insuliny, walczę o każdy dzień życia.

Z powodu choroby nie jestem w stanie nigdzie pracować, a kto by mnie teraz zatrudnił? Nie mam także renty, bo ciągle zmieniałam pracę i nigdzie nie zostałam wystarczająco długo. Najczęściej pracowałam na czarno, żeby coś więcej zarobić. Krótko mówiąc utrzymuję się wyłącznie z wynajmu mieszkania. Mój syn ma 31 lat, niedawno postanowił się ożenić i zadeklarował, że z żoną chcą wprowadzić się do tego mieszkania.

Gdy powiedziałam mu, że nie będę miała z czego żyć, odpowiedział, że to już mój problem. Naprawdę nie wiem, co teraz zrobić. Nie mam żadnych oszczędności, stale potrzebuję leków, muszę coś jeść i opłacać rachunki. Co mam zrobić? Jak własny syn mógł mi zrobić coś takiego? Dlaczego mi to zrobił?