Świetnie! Mąż nocą z obecną żoną, a za dnia z byłą żoną

Mam 38 lat i od dwóch lat mieszkam z facetem, który jest ode mnie o pięć lat starszy. Franek był już żonaty, ma dwójkę dzieci i byłą żonę, która codziennie wieczorem domaga się pieniędzy, przysługi albo kto wie czego jeszcze.

Ja nigdy nie byłam zamężna i nie mam dzieci. Zaraz ktoś powie, że nie wiem, czym są dzieci i prawdziwa rodzina. No cóż, doskonale wiem i rozumiem jedno: że to nie jest normalne, żeby mieszkać sobie z jednym człowiekiem, a równocześnie non stop latać do drugiej kobiety.

Była żona Franka wyraźnie chce go z powrotem. Dzwoni każdego dnia, że coś się wydarzyło. Franek zaraz po pracy biegnie tam jak na skrzydłach i wraca dopiero późnym wieczorem. Nawet Wigilii nie możemy spędzić spokojnie we dwoje. Zgadnijcie, co? Ona dzwoni znowu, a tam znowu się coś dzieje. Tylko dlaczego Franek zawsze musi lecieć na ratunek?

Jego rodzina, znajomi wszyscy mieszkają niedaleko, całe towarzystwo pod nosem. Odpowiedź wydaje się oczywista: ona chce mi odbić faceta. Mam już tego po dziurki w nosie. Ale co mam zrobić? Rozwód od partnera, z którym formalnie nie jestem? Rozmawiać z nim? Próbowałam, ale to jak grochem o ścianęZdecydowałam się na rozmowę. Pewnego wieczoru, kiedy Franek wrócił skwaszony i zmęczony jak co dzień, postawiłam przed nim herbatę i usiadłam naprzeciwko. Powiedz mi szczerze do czego ty właściwie dążysz? Bo ja swojego życia marnować nie chcę. Nie mogę już dłużej być tą drugą obok czyichś niespełnionych marzeń albo wyrzutów sumienia.

Franek przez chwilę milczał, ale w końcu spuścił głowę i wyszeptał: Nie umiem przestać jej pomagać, bo dzieci, bo poczucie winy… Ale to z tobą chciałbym żyć.

Wiedziałam, że nie o taką odpowiedź mi chodziło. Musiał wybrać, a jeśli sam nie potrafił wybrałam ja. Następnego dnia spakowałam kilka rzeczy, zostawiłam mu kartkę ze słowami: Wybierz życie, w którym jesteś naprawdę obecny. Ja wybieram swoje. I wyszłam pierwszy raz od dawna z własnym oddechem w płucach i otwartą przestrzenią przed sobą.

Po raz pierwszy od dwóch lat wieczór był mój cichy, spokojny i cały do zagospodarowania. Usiadłam z kubkiem kawy na balkonie i poczułam, że uwalniam się z cudzej historii, żeby wreszcie napisać swoją.