Mój tata zabronił mi zabrać moją córkę, obawiając się, że jestem zbyt pobłażliwy wobec jego wnuczki.

Mój tata zabronił mi brać na ręce moją córkę, obawiając się, że jestem zbyt pobłażliwa wobec swojej wnuczki. Ostatnio moja córeczka zaczęła raczkować i za każdym razem, gdy wychodziłam z pokoju, podążała za mną, chcąc zostać przytuloną. Tata radził mi, żebym jej nie rozpieszczała i zostawiła na podłodze jego zdaniem, w ten sposób nauczy się samodzielności. Jednak nie potrafiłam odmówić sobie przyjemności tulenia mojej córeczki, przez co zaczęłam się zastanawiać, czy czasem rzeczywiście nie jestem zbyt opiekuńcza.

Muszę przyznać, że zbyt lekko podchodzę do jej wybryków głaszczę ją, gdy płacze, okazuję jej mnóstwo czułości i rzadko ją upominam. Może w ten sposób nadrabiam wszystko to, czego mi brakowało w dzieciństwie. Gdy byłam małą dziewczynką, po śmierci mamy trafiłam do domu dziecka i nie znałam swoich biologicznych rodziców. Moja obecna rodzina rodzice mojej kuzynki przyjęli mnie do siebie, gdy dowiedzieli się o mojej sytuacji i dali mi nowy dom.

Na początku było bardzo trudno. Mój przybrany tata był zamknięty w sobie, a mama całymi dniami pracowała, żeby nas utrzymać, przez co nie miała czasu na okazywanie miłości. Wiedziałam, że im na mnie zależy, ale mieli trudności, by to wyrazić. Dlatego nauczyłam się tworzyć własny świat wyobraźni, snułam w głowie historie, w których byłam kochana i chwalona niczym księżniczka rządząca krainą pełną miłości.

Dorastając, łaknęłam pochwał i czułości od innych, szczególnie w związkach. Chwytałam się każdego przejawu zainteresowania i przez pięć lat tkwiłam w niezdrowej relacji, bo bałam się, że nie spotkam już miłości. Mój mąż, troskliwy człowiek, zna część mojej przeszłości i bardzo mnie wspiera, choć nie wie wszystkiego. Pomimo dawnych doświadczeń, nie mogę przestać obsypywać córki miłością, bo uważam, że każde dziecko zasługuje na tyle czułości, ile może dostać na przekór mojemu własnemu dzieciństwu.

Dziś wiem, że okazywanie miłości dziecku nie oznacza wychowania go na osobę słabą czy niesamodzielną. Ciepło, które daję córce, to nie tylko prezent, ale fundament jej poczucia własnej wartości. To, czym wzrastamy, zostaje z nami na całe życie dlatego warto przekazywać tylko to, co najcenniejsze: miłość, troskę i akceptację.