Przyjaciele odwiedzili nas na wsi i poczuli się urażeni, że nie poczęstowaliśmy ich wołowiną

Powiem Ci coś ciekawego czasem ludzi po prostu nie da się zrozumieć. Czemu? Na przykład, my z mężem postanowiliśmy przeprowadzić się na wieś, a większość naszych znajomych pukała się w czoło, bo przecież wszyscy chcą do miasta. A my wręcz odwrotnie uciekliśmy od hałasu. No i zaczęły się pytania: Co wy tam będziecie robić zimą? Tam tylko latem jest fajnie! No bo wiadomo, zimą na wsi to już nic, tylko zamiecie i błoto, nie?

Najwięcej problemów miałam z przyjaciółką, Agatą. Ona to się naprawdę postarała, żeby nam ten pomysł wybić z głowy. Aż się popłakałam ze złości, bo tak, jakbyśmy wszystko mieli układać pod jej gusta. Doszło do tego, że co chwilę wydzwaniała z tekstami typu: No co, znalazłaś już jakąś robotę? Bo tam to chyba nic nie ma Doskonale wiedziała, że pracuję zdalnie i nie zamierzałam tego zmieniać. Co chwilę czepiała się też Internetu: To wy tam w ogóle macie zasięg?

Dom znaleźliśmy po ponad roku przeglądania ogłoszeń. Przeprowadzka była trochę szalona, ale już po wszystkim. A Agata dalej swoje. Dzwoniła praktycznie codziennie, aż miałam ją w telefonie na podglądzie numeru wiedziałam, że znów będzie docinać.

W końcu, na początku października minął rok odkąd zamieszkaliśmy na wsi i Agata postanowiła się do nas wybrać z mężem przez całą wizytę raczej nie pałali entuzjazmem. Zwiedzili podwórze, trochę się pokręcili, ale większość czasu spędzili przy piwie przed telewizorem. A my swoje z mężem znosiliśmy zapasy warzyw do piwnicy, zakręcaliśmy kolejne słoiki z kompotami, jak to na jesieni.

Na koniec wizyty, trzeciego dnia, Agata z mężem zaczęli się pakować, bo wieczorem łapali autobus do Krakowa. I wyobraź sobie, nie szykowaliśmy dla nich żadnych prezentów na do widzenia, ale Agata jeszcze mnie poprosiła o worek ziemniaków i jabłek. No to się pytam: Schodzę do piwnicy, pomożecie? Ale nie z kacem nie chcieli się szarpać z workami, powiedzieli, że sami jakoś nazbierają jabłek z sadu do wiader. Trochę byli niezadowoleni, że wiadra nie nowe, ale nazbierali. Zastanawiałam się, jak oni to wszystko zabiorą autobusem. No i wyszło szydło z worka jednak chcieli, żeby mój mąż ich zawiózł samochodem. Do miasta było jakieś półtorej godziny w jedną stronę! Mąż tylko spojrzał i spokojnie stwierdził: No sorry, piwko już wypite, dziś nie wyjadę. Zebrali więc graty i pojechali sami autobusem, jak zamierzali.

Potem na parę lat zniknęli kontakt telefoniczny oczywiście pozostał, ale żadnych odwiedzin. Trochę mi ulżyło. Może to nieładnie zabrzmi, ale w sumie po co ktoś taki na mojej wsi?

I wyobraź sobie, po paru latach, pod sam koniec listopada, wpadają nagle z niezapowiedzianą niespodziewajką na weekend. A ja akurat zawalona robotą przed Nowym Rokiem! Dosłownie kurczaka dłubałam przez tydzień, a zamówienia świąteczne się piętrzyły, nawet woły jeszcze trzeba było oczyścić. No ale cóż, jak niespodzianka, to niespodzianka. Zabrałam się szybko za stół, przygotowałam coś na ząb, oni zadowoleni jedli, pili, chociaż trochę pomogli, chociaż w sumie tylko na pokaz, nie bardzo wiedząc jak się zabrać za kurczaki. Bo przecież są z miasta.

Z kurami miałam porządek wszystkie już zaplanowane na zamówienie, dla rodziny i dla klientów na święta. Pomyślałam więc, dam im gęś w prezencie, ale mają sobie sami upiec. A oni, że to na jutro, że dzisiaj nie mają siły.

Na drugi dzień cisza nawet nie dotknęli ptaka. Tym razem przyjechali samochodem, więc do bagażnika jeszcze wpakowali im worek warzyw i ogórki na wynos, wszystko, co chcieli, sami wybierali. I proszę bardzo, nie żałuję, niech mają sami przecież narobiliśmy tyle zapasów, że starczy na kilka lat.

I już myślałam, że na tym koniec, a Agata ni z gruszki, ni z pietruszki pyta: A nie macie przypadkiem trochę wołowiny na zbyciu? To już mnie rozbroiło. Tłumaczę, że nie mam. Bo naprawdę nie miałam, wszystko na zamówienie, rodzinie też trzeba rozdać, dopiero kolejne zwierzęta będą przerabiane, jak się zbiorą zamówienia, a przecież to też trzeba z czegoś żyć. No jeśli już mam coś na zbyciu, to najpierw bliscy.

Domyślam się, że się na nas trochę obrazili, bo odkąd wyjechali, nie odezwała się ani razu. Nawet przez wspólną znajomą słyszałam, że podobno jestem chciwa, bo z wioski znajomi wyjechali z niczym, bez wołowiny. I tak sobie myślę no po prostu ludzi nigdy się nie zadowoli, co nie?