Oszczędni przyjaciele zaprosili mnie na imprezę urodzinową. Wróciłam do domu głodna

Mam znajomych, których nazywam oszczędnymi. Oszczędzają praktycznie na wszystkim na jedzeniu, na ubraniach. Nie są biedni, wręcz przeciwnie, to całkiem zamożni ludzie. Zawsze mają pieniądze, więc mogą sobie pozwolić na wiele.

Odwiedzam ich tylko przy szczególnych okazjach. Na co dzień dzwonimy do siebie od czasu do czasu. Miesiąc temu zaprosili mnie na moje urodziny. Poszłam, a wróciłam do domu głodna jak wilk.

Tego dnia rano spakowałam do torby prezent kupiony wcześniej i ruszyłam do pracy. O czwartej po południu przyjaciele zadzwonili z zaproszeniem na imprezę. Na obiad wypiłam tylko kawę i zjadłam dwa ciasteczka. Pomyślałam sobie, że nie ma co jeść więcej, skoro idę na urodzinową kolację.

Przyjechałam do nich wcześniej niż to było ustalone. Wręczyłam prezent, złożyłam życzenia zdrowia i szczęścia. Zażartowałam, że jestem tak głodna, iż mogłabym zjeść konia z kopytami, bo wstrzymywałam się z jedzeniem do tej pory. Kolega odpowiedział śmiejąc się, że wszystko już gotowe.

Było nas sześcioro plus gospodarze. Wchodząc do salonu, zorientowałam się, że nie ma żadnego stołu, co najwyżej wyglądało to jak szwedzki stół. Krzeseł nie było wcale tylko mała kanapa przy ścianie. Pomyślałam, że po całym dniu pracy fajnie byłoby zjeść przy stole, a nie ściskać się w ósemkę na kanapie. Ale trudno, taki był plan.

Na środku stał niewielki, okrągły stolik, a na nim jedzenie. Policzyłam nawet liczbę plasterków, nie wstydzę się tego ani trochę. Na każdym talerzyku osiem plasterków: osiem cienkich plasterków kiełbasy (której uwielbiam), osiem z szynki, osiem sera. Pomidory i ogórki także po osiem cieniutkich plastrów. Wszystko pokrojone, choć ładnie ułożone. Były jeszcze dwie mikroskopijne miseczki z sałatą. Owoce wyliczone po jednym na głowę. Całość królewskiej uczty dopełniała jedna butelka wina, na osiem osób! Słów brak jedzcie i pijcie, mili goście.

Siedziałam i żułam swój plasterek kiełbasy z serem, a w brzuchu burczało. Nawet bałam się napić bez przekąski. Przyjaciel mówi: Przyniosę coś na ciepło. Pomyślałam, że wreszcie coś się zacznie. Gospodyni podała danie na ciepło.

Na talerzu osiem ziemniaczków i osiem podudzi kurczaka. Każdemu po jednym. Wyglądało to zabawnie. Przynajmniej ciasto było normalnej wielkości. Ogólnie atmosfera była miła, ale po półtorej godziny bycia gościem wyszłam jeszcze bardziej głodna.

W drodze powrotnej zajrzałam do sklepu, kupiłam sobie coś na ząb i w domu zjadłam prawdziwy, porządny obiad. Tak to moi znajomi zaoszczędzili trochę złotych na gościach.

Zastanawiam się, po co zapraszać ludzi na urodziny, jeśli nie chce się ich naprawdę ugościć? Ta sytuacja nauczyła mnie, że życzliwość i otwartość wobec innych nie polega na liczeniu każdego plasterka, lecz na sercu i wspólnej radości. Czasem warto dać trochę więcej to wraca do nas podwójnie.