Pa! Idź zobacz ten spektakl. Miotła przyprowadziła rodzinę do domu…

Tata! Idź zobacz ten spektakl. Wiktor rodzinę do domu przyprowadził

Wiktor był w klasycznym markizowym umaszczeniu: grzbiet ciemnogranatowy, ten sam kolor na uszach i ogonie, a reszta pierś z mankietem, policzki, starannie białe skarpetki na łapkach, brzuch, końcówka ogona i biały trójkąt na czole lśniła jasnością, jakby świeciły LED-y. Do tej kociej gibkości dochodziła jeszcze aura wdzięku jak fortepian. A oczy Wiktora zielone, zamyślone miał spojrzenie godne mistrza nocnych serenad pod oknami, oczywiście w stylu kot-country.

Kotek był nadzwyczajnie dobrze wychowany. Nie wskakiwał na stół, nie rujnował mebli pazurami, nie zgrywał Newtona, zrzucając wszystko z komody, żeby sprawdzić siłę grawitacji. Jakim był kociakiem, można tylko zgadywać: pewnie wspinał się na zasłony, przewracał choinki, ganiał zabawki. Do nas trafił już uformowany, z charakterem wypracowanym na wolności a nie w bloku.

Przed naszym domem Wiktor mieszkał w garażu rybackiej spółdzielni po drugiej stronie Wisły. Pewnego dnia zaczęto wykazywać szczególne zainteresowanie jego losem zmienił się szef garażu, a nowy był miłośnikiem psów i wrogiem wszelkich kotów. To przesądziło o dalszej przyszłości Wiktora przyniósł go mój szwagier, pracujący tam jako spawacz.

Bo te psiaki szefa rozszarpią kota, na pewno! Możecie się nim zająć? powiedział z desperacją.

No, zgodzić się musieliśmy. Wiktor niczym młody przystojniak zaraz zabrał się za ulepszenie kociej genetyki w okolicy.

I nie rzucajcie we mnie kapciem za tematy samowolnych spacerów i związane z tym ryzyka. To były końcówki lat 80., nie Warszawa, a pod Krakowem wtedy nikt nie słyszał o weterynarzach dla kotów czy kastracji. Jeśli ktoś poruszyłby ten temat przy lokalnym połowicznie trzeźwym specjaliście od zwierząt, co najwyżej zostałby uznany za osobę z zaburzeniami.

Mimo intensywnej działalności sercowej, żadna z kocic nie zrobiła na nim większego wrażenia. Wszystkie traktował z równą obojętnością. Tak było, aż pojawiła się ona Mania.

Tego dnia wróciłem po nocnej zmianie, ogarnąłem się pod prysznicem i wpadłem w sen. W południe obudziła mnie córka wracająca ze szkoły.

Tata, wstawaj, musisz to zobaczyć. Wiktor rodzinę przyprowadził

Drepczę do kuchni, a tam zamurowało mnie. Wiktor siedzi poważnie, plecy jak koło, łapy starannie podwinięte, ogon owinięty wokół przednich łap, uszy i wąsy do przodu

A naprzeciw niego trzy małe kociaki rozrabiają na podłodze. Wygląd identyczny jak Wiktor: ciemne grzbiety, białe skarpetki, mankiety, a na czarnych ogonkach białe końcówki. Podchodzę bliżej znów szok.

Z miski Wiktora, nie jedząc, a dosłownie połykając karmę, dławiąc się rybą z kaszą gryczaną, objada się wychudzona, potargana kocica w umaszczeniu tabby: szaro-pręgowana, z pogryzionymi uszami, z wyrazem lęku.

Gdy podniosła głowę i spojrzała na mnie, zupełnie mnie zatkało: miała tylko jedno oko.

Sama podeszłam do drzwi tłumaczy się córka a oni wszyscy pięć siedzą kupką na wycieraczce, Wiktor na czele. Chciałam wyprosić, ale zauważyłam ona ma problem z okiem

I dobrze, że wpuściłaś! szybko odpowiedziałem.

Spróbowałem delikatnie dotknąć kocicy, ale natychmiast się spięła, odskoczyła i prychnęła. Widać było, że nie ufa ludziom. Pewnie miała pecha trafić na ciekawych typów Wiktor miał szczęście z nami, ona mniej. Lepiej nie myśleć, co by się stało, gdyby na nią i kociaki wpadły lokalne kudłate psiaki półdzikie, groźne. Jej jedno oko mówiło wiele o przeszłości.

Rodzinę zostawiliśmy. I tu nastąpił nieoczekiwany zwrot: Wiktor stał się wzorowo domowy! Jeśli wcześniej walczył o kobiety w ogrodzie, teraz znaczenie miała tylko terytoria. Poturbowany, rozczochrany, wracał zawsze do swojej Mania.

Wieczorem urządzali się we wspólnym gniazdku dużym kartonowym pudle pod kuchennym stołem. Tam Wiktor, niczym koci Florence Nightingale, troskliwie wylizywał Manię, szczególnie okolice uszkodzonego oka.

Po kilku negocjacjach udało mi się nakłonić lokalnego speca od zwierząt do leczenia. Bez przygód się nie obyło: musiałem złapać go za kołnierz fartucha i potem postawić flaszkę, co w czasach prohibicji było wyzwaniem godnym olimpijczyka.

Kociaki rozeszły się błyskawicznie pracownicy spółdzielni, gdy usłyszeli, że to dzieci Wiktora, rozchwycili je jakby to były perskie książęta. Reszta już ustawiła się na listę, bo Mania pewnie znów urodzi.

Tak też się stało: szara Mania przywiodła na świat kolejne dwa mioty. A potem pewnego razu znów uciekła i nie wróciła. Lojalnością do kawalera na pewno się nie wyróżniała zauważyliśmy to mimo wszystko.

Szukałem jej tygodniami: wołałem pod oknami, krążyłem po podwórku, zaglądałem do szop i zarośli. Daremnie. Dobrze, że ostatnie kociaki podobne i niepodobne do Wiktora jednocześnie zdążyły podrosnąć. Zaraz je zabrali ci, co się zapisali w kolejce.

Wiktor stęsknił się. Czasem godzinami siedział na parapecie, gapiąc się na dwór, jakby czekał na coś. Albo powoli spacerował po ogródku, od czasu do czasu wdając się w bojki z innymi kotami. Zdobyte w potyczkach koleżanki nie przynosiły mu radości ani jednej nie przyprowadził więcej pod nasze drzwi.

Jedynym dowodem jego dawnej męskiej sławy były pojawiające się raz po raz młode koty w markizowym umaszczeniu. Żywy dowód, że Wiktor choć się starzeje nie stracił ostatniej iskry.

Na pełną emeryturę przeszedł w okolicach 1998 roku. Ostatecznie przestał wychodzić na dwór, spał długo 18-19 godzin na dobę, jadł niewiele. Widać było, że starzeje się nie tylko ciałem, ale i duszą.

W lipcu 1999 spotkało mnie coś niespodziewanego: zaczął żałośnie miauczeć przy drzwiach, skrobać w próg, pilnie domagać się wyjścia. Wiedziałem, że nie robi tego bez powodu, więc poszedłem za nim choć trochę obawiałem się miejscowych psów.

Wiktor z trudem schodził z naszego trzeciego piętra, jak staruszek zmęczony życiem; na każdym stopniu się potykał, jakby łapy już nie dawały rady. Okrążył dom, ruszył na stromą skarpę, jakieś trzydzieści metrów od bloku. Chciałem wziąć go na ręce, pomóc, ale on wyraźnie pokazał: Nie ma mowy muszę iść sam.

Gdy wszedł na płaski fragment pagórka, zatrzymał się przy krętym odgałęzieniu zagłębienia, gdzie było pełno niewielkich nisz i żłobień. Spojrzał na mnie prosto w oczy jakby chciał coś przekazać albo na zawsze zapamiętać. Jego zielone oczy patrzyły wprost przez duszę. Potem, z niespodziewaną energią starego kota, wskoczył w jedną z nor pod skarpą. I zniknął w ciemności.

Czekałem na niego, wołałem, nasłuchiwałem każdego szelestu. Próbowałem wejść za nim ale w tych ciasnych ziemnych jaskiniach dostałem tylko błoto za kołnierz i rękę wsadziłem w jakieś zwierzęce wyroby. Nie dotarłem do niego. Wróciłem do domu.

Przygotowałem się, wziąłem latarkę i worek z karmą, który już wtedy można było dostać w sklepie. Wróciłem, zawołałem Wiktor już nie wyszedł, nie odpowiedział. Musiałem odejść, wiedząc, że to pewnie ostatnia nasza wspólna chwila.

Nigdy więcej go nie zobaczyliśmy. Mówią, że stare koty odchodzą na śmierć daleko chyba nie jest to bajka. Pozostało tylko wierzyć albo cicho mieć nadzieję że ten dziki krzew dzikiej róży z purpurowymi kwiatami, który wyrósł latem przy południowym zboczu zagłębienia, to nie tylko roślina. Może to sam Wiktor w swoim nowym, kocim, wspaniałym wcieleniu.