Mąż Jessiki często podnosił na nią rękę, a po narodzinach ich córki sytuacja tylko się pogorszyła.

Dawno temu, w czasach, które teraz wspominam z mieszanką smutku i ulgi, żyła sobie Jadwiga. Pochodziła z małej wioski na Mazurach, gdzie kawalerka w starej kamienicy kosztowała zaledwie kilka złotych. Jadwiga kupiła takie maleńkie mieszkanie, zachowując ten sekret wyłącznie dla siebie jej mąż, Andrzej, nie miał o niczym pojęcia.

Gdy Andrzej przebywał w delegacjach, przyszła na świat ich córeczka. Jadwiga urodziła ją w zwyczajnym państwowym szpitalu, lecz mężowi powiedziała, że to była ekskluzywna klinika. Każdy grosz, który otrzymywała od Andrzeja na utrzymanie domu, wydawała z niezwykłą oszczędnością. Gdy tylko mąż wracał z kolejnej podróży, lodówka była wypchana karkówką, karpiem i rozmaitymi smakołykami. Ale gdy go nie było, Jadwiga z uporem odkładała każdą złotówkę.

Nigdy nie kupowała nowych rzeczy dla małej Celinki. Zawsze znajdowali się dobrzy ludzie, którzy coś podarowali, albo Jadwiga wyszukiwała używane rzeczy przez internetowe ogłoszenia. Tak, krok po kroku, udało się jej uzbierać na własne mieszkanie. Często prosiła swoją mamę, by zajęła się dzieckiem, gdy sama po kryjomu dorabiała na sprzątaniu w pobliskim hotelu. Andrzej zaś sam sprowadzał na siebie taki los. Jadwiga była dla niego żoną idealną, zawsze spełniała jego polecenia bez słowa skargi. Była z prowincji, a on warszawiak, przyzwyczajony do wydawania rozkazów.

Pewnego dnia Jadwiga poczuła, że czas wreszcie odejść wiedziała, że jeśli tego nie zrobi, któregoś dnia Andrzej nie będzie kontrolował swej złości i może się to zakończyć tragicznie.

Każde zakupy starannie planowała i manipulowała rachunkami. Kupowała Celince trzy jabłka, a Andrzejowi mówiła, że to był cały kilogram. Przez dwa i pół roku ciułała grosz do grosza, aż w końcu miała tyle, by zacząć nowe życie. W dniu, w którym Andrzej wyjechał w kolejną podróż służbową, Jadwiga spakowała siebie i córkę i uciekła. Wcześniej, na wszelki wypadek, złożyła pozew o rozwód.

Oczywiście, Andrzej próbował je odnaleźć. Dzwonił i przekonywał, że teraz wszystko się zmieni, obiecywał, że żadne cienie już nie położą się na ich małżeństwie. Zdążały się jednak także groźby, zapewnienia, że nie spocznie, póki nie odzyska swojej rodziny.

Po jakimś czasie dowiedziałam się, że Andrzej znalazł sobie nową narzeczoną ponoć studentka. Byłam niemal pewna, że ją też spotka ten sam los, co mnie.

Nigdy go nie zdradziłam. Pieniądze, które udało mi się zaoszczędzić, traktowałam jak ciężko zapracowane i były okupione głodem oraz wyrzeczeniami. Po prostu, nie miałam innego wyjścia. Musiałam ocalić siebie i moje jedyne dziecko.