Wychodząc ze szpitala, Alona natknęła się w drzwiach na nieznajomego mężczyznę.

Wychodząc ze szpitala, Zofia natknęła się w drzwiach na mężczyznę.

Przepraszam powiedział, zatrzymując na niej wzrok. Po chwili jego spojrzenie stało się chłodne i lekceważące, odwrócił się od Zofii i zdawało się, jakby natychmiast o niej zapomniał.

Ileż to już razy łapała takie spojrzenia. Smukłe i wysokie dziewczyny wywoływały zupełnie inne reakcje. Oczy mężczyzn na widok szczupłej piękności stawały się gorące, natrętne, chciwe. Ta niesprawiedliwość bolała Zofię do łez. Czy to jej wina, że taka się urodziła?

Kiedy była małym dzieckiem, wszyscy zachwycali się jej pucołowatymi policzkami, pulchnymi nóżkami i okrągłą pupą. W szkole podczas ustawiania się w szeregu na WF-ie zawsze stawała pierwsza w rzędzie dziewczyn. Przezywano ją grubą, tłuścioszką, Świnką Peppą, dynią. To jeszcze dało się znieść. Najgorszych przezwisk nie chciała pamiętać. Dzieci bywają okrutne. Nauczyciele widzieli, że koledzy dręczą Zofię, ale nie reagowali.

Zofia próbowała różnych diet, ale głód nie dawał spokoju i zawsze je porzucała. Zrzucone kilogramy szybko wracały. Miała ładną twarz, lecz sylwetka psuła wszystko.

Chciała kiedyś być nauczycielką, ale zrezygnowała z tego marzenia bała się, że i tak dzieci będą się z niej śmiać za plecami. Po maturze poszła do szkoły pielęgniarskiej. Kiedy komuś się źle dzieje, nie obchodzi, jak wygląda ten, kto przynosi ulgę.

W grupie nie było chłopaków, a dziewczyny były zajęte sobą albo wychodziły za mąż. Zofia zawsze była sama. Na zajęciach koleżanki prosiły ją, żeby usiadła w pierwszej ławce, a same chowały się za nią, żeby nauczyciel ich nie widział.

Z rozmarzeniem patrzyła na piękne sukienki za szybami sklepów nigdy nie było jej dane założyć takiej. Ubierała się w luźne swetry i szerokie spódnice, żeby ukryć tuszę i mankamenty figury. Uczyła się świetnie, zastrzyki robiła sprawnie, bezboleśnie. Za to starsi pacjenci ją cenili i lubili.

Pewnego dnia poszła z koleżankami na lodowisko. Grupa chłopaków rzucała w jej stronę uszczypliwe uwagi. Patrzcie, do masarni się spieszy! śmiali się za plecami. Ich rechot wywoływał łzy.

Mama próbowała poznać ją z synami swoich znajomych. Zofia poszła nawet na kilka randek. Jeden z chłopaków na jej widok udawał, że nikogo nie oczekuje i odwrócił się ostentacyjnie. Drugi, jeszcze zanim zaczęli rozmawiać, od razu ją obłapiał. Odepchnęła go, a on wylądował plecami w kałuży. Co się rzucasz? Powinnaś być wdzięczna! Komu byś była potrzebna? wrzeszczał za nią. Zofię dławiły łzy. Od tamtej pory na randki nie chodziła, a nowe znajomości z góry odrzucała. Lepiej żyć samej.

Na profilówce w mediach społecznościowych ustawiła Fionę ze „Shreka”. Gdy jakiś chłopak zapytał w komentarzu, jak wygląda naprawdę, odpowiedziała, że dokładnie tak, tylko nie jest zielona. Uznał to za żart. Chyba już masz dość natrętnych adoratorów i odstraszasz ich takim zdjęciem napisał i zaproponował spotkanie. Zofia natychmiast zakończyła rozmowę.

Pewnego dnia na korytarzu oddziału prawie wpadł na nią chłopiec, może sześcioletni.

Gdzie biegniesz? Tu trzeba zachować ciszę, bo są tu chorzy ludzie powiedziała, łapiąc go za rękę.

Chciałem pojeździć po linoleum przyznał szczerze.

A z kim jesteś?

Z tatą, do babci. Gdzie tu toaleta? zapytał.

Chodź, pokażę zaprowadziła go na koniec korytarza. Poradzisz sobie sam?

Chłopiec spojrzał na nią z pobłażliwą miną. Dziecko to, a już taki „mężczyzna” nie złościła się. Po chwili za drzwiami rozległ się szum spuszczanej wody i chłopiec wrócił do Zofii.

To teraz prowadź, pokaż gdzie leży twoja babcia powiedziała.

Westchnął przeciągle i poszedł obok niej. Zatrzymał się przy jednej z sal, zrobił minę bardzo poważną i przyłożył palec do ust. Zofia ledwie powstrzymała uśmiech.

To ta chyba wskazał na czwarte drzwi.

Chyba? Czyli wybiegłeś, nie zapamiętałeś numeru sali? A może nie znasz jeszcze cyferek? zapytała Zofia, bo to była sala męska.

Wszystko wiem. Litery nawet też! Tam, drzwi z piątką pokazał właściwe drzwi.

Ach ty łobuzie udawała, że się złości.

Chłopiec zaśmiał się radośnie. Jak masz na imię?

Janek zdążył odpowiedzieć tuż przed tym, jak drzwi piątej sali otworzył wysoki, przystojny mężczyzna.

Spojrzał surowo na chłopca:

Janek, czemu tak długo? Zauważył Zofię. Jednym szybkim spojrzeniem ocenił jej wygląd i natychmiast stracił zainteresowanie. Rozrabiał? zapytał chłodno.

Zofia nie zliczy, ile takich obojętnych, pogardliwych spojrzeń już widziała.

Nie rozrabiał. Niech Pan go nie gania powiedziała z wyrzutem i odeszła.

Chodź pożegnać babcię, czas iść usłyszała za plecami.

Następnego dnia Janek znów przyszedł z tatą odwiedzić babcię. Mężczyzna przeszedł obok Zofii, nawet na nią nie zerkając. Pokazała mu język za plecami. W tym momencie Janek się odwrócił, parsknął śmiechem i pokazał jej kciuka w górę. Zofia odwzajemniła uśmiech i pomachała mu ręką.

Po ciszy poobiedniej weszła do piątej sali.

Dziś dobrze Pani wygląda, Pani Anno Brzozowska. Wnuk był u Pani? Zofia zapytała pogodnie.

Widział ją Pani? Wspaniały chłopiec, prawda? Tak chciałabym pożyć dłużej, zobaczyć, jaki będzie dorosły

Za wcześnie na umieranie. Jeszcze Pani prawnuki będzie niańczyła rzuciła wesoło Zofia.

Oby tak było. Martwię się tylko… Wychowuje się bez matki westchnęła Anna Brzozowska.

Jego mama

Nie umarła, uciekła. Zostawiła syna na naszym wychowaniu.

Powiedziała Pani: naszym?

Janek nie jest moim biologicznym wnukiem, ale kochamy go jak swojego. Mój syn poślubił piękną kobietę. Dopiero po ślubie wyznała, że ma już syna. Od takiego kłamstwa nie zaczyna się rodzinnego życia. Ledwo mąż prawie zawału nie dostał. Teraz ja leżę w szpitalu.

Dwa lata temu matka Janka dostała dobrą propozycję pracy i wyjechała za granicę. Pracowała jako modelka. Syn jej przeszkadzał. Kobiety, z którymi spotyka się mój syn, to też piękności, typowe egoistki. Janek ich nie akceptuje.

Zofia cały dzień była pod wrażeniem historii pani Anny. Kiedy wieczorem przyszła zrobić jej zastrzyk, zobaczyła, że ta ociera łzy.

Pani Anno, nie może się pani denerwować! upomniała ją Zofia.

Nie denerwuję się. Proszę, zobaczy Pani podała Zofii kartkę z rysunkiem.

Narysowany był chłopiec trzymający za ręce mamę i tatę jasne było, że chodzi o Janka i jego rodziców.

Janek szuka sobie mamy. Myślę, że to Pani narysował, Zofio.

Nie, on narysował swoją mamę zaprzeczyła Zofia.

Swojej mamy już nie pamięta. Była drobna, szczupła. A tu narysował dużą mamę, nawet wyższą od taty. To na pewno Pani. Proszę zobaczyć sama znów zaszlochała Anna.

Zofia od razu zobaczyła, że postać mamy jest większa niż tata. Nawet małe dziecko widzi, jaka jestem duża. Przystojny facet, jak ojciec Janka, nigdy się mną nie zainteresuje. Skończ marzyć, Zofio… strofowała siebie samej.

Od tego czasu, za każdym razem, gdy przychodziła robić zastrzyki pani Annie, zamieniały parę słów. Kiedy następnym razem Janek przyszedł do szpitala, podbiegł prosto do Zofii.

Dzień dobry. Czy ma Pani pewne ręce? zapytał poważnie.

Nie wiem odpowiedziała zaskoczona.

Babcia mówiła, że jest w pewnych rękach. Niedługo ją wypiszą, prawda? A ja mam za tydzień urodziny wypalił wszystko naraz.

Myślę, że naprawdę niedługo Cię wypiszą. A ile skończysz lat?

Sześć! odpowiedział dumnie. Zapraszam Panią na swoje urodziny.

Dziękuję, ale muszę zapytać Twojego taty o pozwolenie odrzekła Zofia.

O, to zaraz zapytam! i już zniknął w sali.

Zofię ktoś zatrzymał, nie widziała, jak Janek z ojcem wychodzą. Następnego dnia spotkała ich przy dyżurce.

Tato, obiecałeś! Janek ciągnął ojca za rękaw, gdy Zofia zbliżyła się do nich.

Pamiętam odpowiedział ojciec, spoglądając na nią. Zapraszam Panią na urodziny syna. Będą w sobotę, o trzynastej. Tu jest adres i numer telefonu. Jeśli oczywiście nie ma Pani innych planów dodał.

Wszystko mamy w kartotece powiedziała, lekko się rumieniąc. A planów i tak żadnych na weekend nie mam.

Gdyby Pani nie przyszła, Janek będzie zawiedziony, a razem z nim zdenerwuje się moja mama. A ona nie powinna się denerwować, przecież sama tak Pani powiedziała.

Cały tydzień! Trzeba próbować jeszcze trochę schudnąć pomyślała Zofia.

W domu opowiedziała mamie o Janku.

Koniecznie idź. Dzieci wiedzą więcej niż dorośli. A może Wam się z ojcem Janka ułoży? uśmiechnęła się mama. Dziecko szuka mamy, zobacz sama.

Jego ojciec nawet na mnie nie patrzy jęknęła Zofia.

Przesadzasz. Myślę, że liczy się dla niego nie tylko własne uczucia, ale i syna. Inaczej dawno by poślubił jakąś kolejną modelkę.

W sobotę Zofia od rana ułożyła włosy, wybrała sukienkę, lekko pomalowała rzęsy. Stojąc przed lustrem marszczyła nos niezadowolona. Choćby się nie wiem jak stroiła, szczuplejsza nie będzie.

Prezent kupiła już tydzień wcześniej, jak tylko dostała zaproszenie na urodziny. Janek czeka, trzeba iść westchnęła i odeszła od lustra.

Gdy tylko nacisnęła dzwonek, usłyszała odgłos otwieranego zamka. Serce biło jak oszalałe.

Zofia przyszła! Janek rzucił się do niej na powitanie, obejmując ją ile tylko starczyło mu rąk.

Pogłaskała go po krótkich włoskach i wręczyła prezent.

Oczy chłopca aż zabłysły na widok kolorowego pudełka.

W pokoju już stał zastawiony stół, przy którym siedział ojciec Janka Adam, obok niego piękna blondynka. Po drugiej stronie starszy pan dziadek Janka, domyśliła się Zofia.

Blondynka o urodzie modelki spojrzała na Zofię od góry do dołu, unosząc jedną brew w zdumieniu.

Poznajcie się, to moja wybawczyni, Zofia. A to pan Marian, mój mąż. Syna już znasz. A to znajoma Adama, Sylwia bez patrzenia powiedziała Anna Brzozowska.

Blondynka jeszcze raz wywróciła oczami. Anna zaczęła nakładać Zofii sałatkę, przez co przez przypadek strąciła kieliszek wina, który rozlał się na kolana Sylwii. Ta natychmiast zerwała się z miejsca, a za nią z hukiem przewróciło się krzesło. Zrobił się zamęt. Mimo przeprosin gospodyni, Sylwia zaczęła zbierać się do domu. Nikt jej nie zatrzymywał. Zofia też chciała już wychodzić.

Proszę się nie gniewać, ale… zaczął Adam.

Przecież mnie nikt nie oblał, więc czemu się złościć? odpowiedziała Zofia. Ale chyba i tak już powinnam się zbierać.

Mama upiekła swój słynny placek. Niech Pani nie sprawi jej przykrości. Potem Panią odwiozę.

W aucie jechali w zupełnej ciszy.

Nie trzeba mnie odwozić, bym spokojnie dojechała Zofia pierwsza przerwała milczenie.

Mama by mi nie wybaczyła, gdybym tego nie zrobił. Zauważyłem, że coraz częściej spotykamy się przypadkiem. Obstawiam, że mama już stawia na ślub zażartował.

Ale ja Pana nie kocham. I Pan mnie nie kocha. Nie zamierzam za Pana wychodzić powiedziała drżącym głosem. Proszę się nie obawiać, postaram się już nie pojawiać na Pana drodze.

W tej chwili samochód zatrzymał się pod jej blokiem. Zofia próbowała otworzyć zablokowane drzwi.

Otworzyć proszę natychmiast rzuciła ostro.

Nagle Adam nachylił się i pocałował ją. Zofia odepchnęła go z całych sił.

Co Pan wyprawia? Znudziły się Panu piękne blondynki? Zamarzyło się przygody z grubą dziewczyną? Tak? Powinnam być wdzięczna za takie zainteresowanie? patrzyła na niego gniewnie, policzki aż płonęły.

Nie miał pojęcia, jak piękna jest w tej chwili. Adam nie mógł oderwać od niej wzroku, przytłoczony nagłym uczuciem. Blondynki zawsze czuły się pewne siebie i zimne.

Przepraszam, naprawdę. Sam nie wiem, co się ze mną stało. Nie chciałem Pani urazić. Po prostu wydawało mi się, że…

Ani razu w życiu nie pocałował mnie żaden mężczyzna, oprócz tych, którzy chcieli mnie „uszczęśliwić”. Zawsze patrzą na mnie z litością lub od razu odpychają, nawet próbując mnie poznać wyrzuciła i wyskoczyła z samochodu.

Na koniec sierpnia nagle przyszło ochłodzenie, zaczęły padać deszcze z wiatrem, liście szybko opadały. Minęły trzy tygodnie od urodzin Janka. Od tej pory Zofia nie widziała Adama.

Gdy wróciła z pracy, z ulgą zdjęła przemoknięte buty.

Odwiedzał cię młody mężczyzna oznajmiła mama, wychodząc do przedpokoju.

Jaki mężczyzna?

Przystojny, elegancki. Chyba o coś zatroskany. Prosił, żebyś do niego zadzwoniła.

Zofia natychmiast wybrała jego numer i schowała się w kuchni.

To ja byłem. Janek zachorował. Czy mogłabyś do nas przyjechać? Lekarz przepisał mu zastrzyki…

Już się zbieram! Zofia wróciła do przedpokoju, szybko zaczęła się ubierać.

Wybiegając na klatkę, pomyślała, że nie zapytała, czy mają igły i spirytusowe chusteczki, więc po drodze wpadła do apteki i wszystko kupiła.

Janek ucieszył się na widok Zofii. Włosy miał wilgotne od potu, więc gorączka już spadała. Zofia przygotowała zastrzyk. Janek miał przepisane antybiotyki i witaminy.

Pamiętasz, że mam pewne ręce? Nie bój się powiedziała do niego, widząc lekkie przerażenie w oczach.

Chłopiec mocno zacisnął powieki. Potem uśmiechnął się: Zabolało tylko troszkę.

Adam przyglądał się jej intensywnie, jak jeszcze nikt na nią nie patrzył. Zofia się zarumieniła, zmieszała i stała się jeszcze ładniejsza. Serce jej biło jak oszalałe.

Adam odwoził ją do domu.

Zofio, pójdźmy kiedyś do kawiarni. Nie mieliśmy okazji porozmawiać.

Robi Pan to dla syna? Nie trzeba. Zaczęłabym mieć nadzieję, a Pan nie potrafiłby mnie pokochać. Mnie nie da się pokochać. Jestem za gruba.

Gdzie tam! Jesteś ciepła, miękka, dobra. Dzieci się nie mylą, nie da się ich oszukać. Podobasz się Jankowi. I mnie też. Myślę, że razem stworzymy szczęśliwą rodzinę.

A jeśli wróci matka Janka?

Nie wróci. Przysłała z zagranicy dokument zrzeczenia się praw do syna i wyraziła zgodę na rozwód. Tam już wyszła za mąż. Syn jej nie interesuje. Jest mój. To jak, zgodzisz się pójść ze mną na randkę?

Tak odpowiedziała po prostu Zofia.

Na każdego człowieka czeka gdzieś druga połówka, z którą można być szczęśliwym albo smutnym, ale bez niej gorzej. Wygląd nie ma znaczenia. Czasem jednak połówki mijają się, a nawet jeśli się spotkają, mogą siebie nie poznać, bo nie patrzą sercem.

A miłość? Może to właśnie ona pozwala w „brzydkim kaczątku” zobaczyć łabędzia, a w pulchnej dziewczynie czułą, wrażliwą duszę. Taką jedyną, stworzoną właśnie dla niego.