Moje dziecko i mój mąż nie potrzebowali obecności naszej własnej babci

Dziś znów wracam myślami do tych wszystkich lat, które z mężem spędziliśmy, pogodzeni już z myślą, że nigdy nie będziemy mieli dzieci. Minęło dziesięć lat odkąd się pobraliśmy, a ja wciąż nie mogłam zajść w ciążę aż nagle, zupełnie niespodziewanie, okazało się, że jestem w stanie błogosławionym.

Teściowa nigdy nie omieszkała robić mi docinków przy rodzinie, powtarzała: Pewnie od syna nie doczekam się wnuków przez tę moją bezpłodną synową. Chociaż przecież już miała wnuczkę córeczkę najstarszego syna. Bolało mnie, gdy to słyszałam, szczególnie że powtarzała to wielokrotnie.

Kocham mojego męża i on kocha mnie zawsze mnie wspierał, razem przeżyliśmy ciężkie chwile, wizyty u lekarzy, troski i moje łzy w poduszkę. I to wszystko zostało nagrodzone jestem w ciąży!

W zeszłym roku siostrzenica mojej teściowej urodziła dziewczynkę, a ja cztery miesiące temu powiłam synka. Lekarze nigdy nie znaleźli żadnych przeszkód zdrowotnych, a jednak do tej pory z mężem nie możemy uwierzyć, że Pan Bóg dał nam dziecko. Tymczasem moja babcia zachowywała się zupełnie inaczej po narodzinach prawnuczki i mojego syna.

Syn, na którego czekała tyle lat (mój mąż i ja), w ogóle jej nie interesuje, a na myśl o prawnuczce zawsze wpada w zachwyt.

Gdy spotykamy się rodzinnie, cały czas mówi się tylko o tej małej: jak szybko rośnie, co już powiedziała, ile ma ząbków Mój synek zaś jakby dla niej się nie liczył, jakby od początku nie spełniał jej oczekiwań.

Nie potrafię zrozumieć postawy teściowej przez dziesięć lat krytykowała mnie i upokarzała, mówiła, że nie pasuję do ich rodziny, bo (jej zdaniem) wszystkie kobiety w tej rodzinie zawsze bez problemu rodziły dzieci. A kiedy już w końcu zostałam matką, nawet nie wzięła mojego synka na ręce! Strasznie rozpieszcza za to prawnuczkę kupuje jej drogie ubranka, zabawki, złote bransoletki Ja zaś wciąż czuję, jakby mój skarb był dla niej niewidzialny.

Czasem łapię się na tym, że pytam w myślach, czy kiedyś to się zmieni. Czy mój synek kiedyś też zostanie przez nią doceniony? Chciałabym, aby wszyscy w rodzinie potrafili kochać jednakowo Ale może to tylko naiwne marzenie.