Przynieś, przynieś, przynieś, przynieś, przynieś – słyszałam to przez całe życie. Mam tego dosyć. W wieku 54 lat zamierzam się rozwieść.

Od samego rana zadzwonił do mnie sąsiad i zapytał:

Słyszałeś, co zrobiła twoja kuzynka?

Nie, co się stało?

Wygląda na to, że zamierza się rozwieść w wieku 54 lat, po 30 latach małżeństwa.

Takie wieści wprawiły mnie w osłupienie, aż szczęka mi opadła. Przecież wydawali się zupełnie zwyczajną rodziną; mąż nie pije, jest już emerytem, starszym o dziewięć lat od kuzynki. Mają troje dorosłych dzieci, wszystkie mieszkają osobno, a do tego pięcioro wnuków. I nagle ona zdecydowała, że chce się rozwieść.

Pomyślałem, że to może jakieś nieporozumienie. Od razu zadzwoniłem do kuzynki, zaproponowałem spotkanie. Umówiliśmy się na rozmowę w parku, aby spokojnie porozmawiać. To, co usłyszałem, zapadło mi w pamięć…

Nie mam już siły, kręcę się w koło jak chomik przez całe życie. Mój mąż pracował, ja również, ale po powrocie z pracy on od razu szedł na kanapę, włączał telewizor albo wychodził na piwo z kolegami. A ja zaczynałam drugi etat w domu. Myślę, że wiele Polek wie, o czym mówię.

Wracasz do domu po pracy i zaczynasz pranie, przygotowanie obiadu, szykowanie czegoś na jutro, bo dzieci będą głodne po szkole. Trzeba posprzątać, zmyć naczynia, odkurzyć, przecież mąż jest zmęczony, dzieci nie mają czasu mają lekcje, zajęcia dodatkowe. I oczywiście wiele innych obowiązków, które zna każda gospodyni domowa.

Miałam nadzieję, że gdy dzieci dorosną, będzie lżej. Pomyliłam się. Dzieci poszły na swoje, mąż przeszedł na emeryturę, a ja dalej pracuję.

Teraz mój ukochany mąż albo siedzi w domu, albo jedzie na ryby, ale w domu nie ruszy palcem. Za każdym razem czeka, aż wrócę i wszystko ogarnę.

Ostatni gwóźdź do trumny był, gdy złapałam przeziębienie, a wracając z ryb nawet nie zapytał, jak się czuję czy czy czegoś potrzebuję. Tylko otworzył lodówkę i zaczął krzyczeć, że nie ma nic do jedzenia, że mogłam ugotować ziemniaki przecież to nic trudnego.

Odpowiedziałam, że skoro to takie łatwe, niech sam sobie zrobi. Usłyszałam wtedy:

Po co mi żona, jeśli sam muszę gotować?

Wtedy powiedziałam, że mam dość, że się rozwodzimy. Podzielimy mieszkanie i będziemy żyć osobno. Chcę przez chwilę pomyśleć tylko o sobie.

Dzieci nie były zachwycone moją decyzją. Mówili, że zostawiam go samego, że nie będzie sobie radził i że umrze z samotności.

Ale już mnie to nie rusza. Sam jest sobie winien. Skoro nie docenia tego, co ma, niech zobaczy jak to jest.

Tak się sprawy mają. Może z czasem sytuacja się uspokoi, ale kuzynka ma bardzo stanowczą postawę.

Mam pewne wątpliwości, bo zostanie samemu na starość to ciężka sprawa.

Teraz wiem jedno: jeśli nie doceniamy ludzi, którzy dla nas codziennie się poświęcają, możemy ich po prostu stracić.