Mam 26 lat, a moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać.

Mam 26 lat i moja żona twierdzi, że mam problem, którego nie chcę przyznać. Powtarza mi to za każdym razem, gdy odchodzę z pracy albo mnie zwalniają. Mówi, że to nie jest normalne, żeby najdłużej zatrzymać się w jednym miejscu przez pół roku. I ma rację. Czasem wytrzymuję miesiąc, czasem piętnaście dni, a czasami nawet nie dożywam do końca okresu próbnego. Pracowałem już chyba wszędzie jako konserwator, sprzątacz, zamiatacz ulic, czyściłem łazienki, nosiłem towar w magazynie. Zawsze zaczynam z entuzjazmem, ale po kilku dniach robi się ciężko i ciało, i głowa są zmęczone.

To nie tylko zmęczenie. Wstyd. Ukończyłem jedynie technikum do klasy trzeciej. Nigdy nie wróciłem do szkoły. Gdy rozpoczynam taką pracę i zakładam kamizelkę czy chwytam za miotłę lub wiadro, czuję, że nie pasuję do tego miejsca. Patrzę na współpracowników pogodzonych z losem, robią, co trzeba, bez narzekania a ja w środku mówię sobie, że to nie jest życie dla mnie. Zaczynam się spóźniać, pracować coraz gorzej, wymyślam powody, żeby nie przychodzić. W końcu któregoś dnia wzywają mnie do biura i mówią, żebym już nie przychodził.

Moja żona tego nie rozumie. Pracuje w sklepie od czterech lat. Zarabia niewiele, ale jest stabilna. Każdego miesiąca wie, ile dostanie. Gdy wracam do domu znowu bez pracy, patrzy na mnie ze złością i zmęczeniem. Mówi: To nie praca jest problemem, tylko ty. Ty nie wytrzymujesz niczego. Odpowiadam jej, że te prace nie są dla mnie, że jestem stworzony do czegoś innego, że nie urodziłem się po to, by myć łazienki całe życie.

Wtedy denerwuje się jeszcze bardziej. Każe mi skończyć szkołę, nauczyć się czegoś, zdobyć kwalifikacje. Mówi, że nikt nie zatrudni mnie do czegoś innego, jeśli nie mam nawet świadectwa. Obiecuję jej, że to zrobię, ale miesiące mijają i się nie zapisuję. Zawsze mam jakieś wytłumaczenie brak pieniędzy, czasu, zrobię to później. Prawda jest taka, że boję się wrócić do szkoły jako dorosły, siedzieć z młodszymi, czuć się pominięty.

W domu to już jest codzienność. Kłócimy się ciągle o to samo. Ona mówi, że żyję marzeniami, że pięknie mówię, a nic nie robię. Ja mówię jej, że się poddała, że przyzwyczaiła się przeżyć, zamiast żyć. Czasem krzyczymy na siebie. Czasem nie rozmawiamy kilka dni. Ja znowu wychodzę szukać pracy, z złożonym CV w kieszeni, wracam rozczarowany, kiedy słyszę odezwiemy się.

Najgorsze jest to, że naprawdę marzę. Marzę o własnej firmie, żeby nie zależeć od nikogo, nie wstydzić się uniformu. Marzę, by wstawać wcześnie dla czegoś mojego, a nie po to, aby wykonywać rozkazy. Ale marzenia nie płacą czynszu i jedzenia. I ona mi to przypomina codziennie.

Czy naprawdę mam problem, którego nie chcę uznać, czy po prostu mam prawo marzyć o czymś większym?