Wyrzuciwszy kochankę z samochodu, Buczyński czule się z nią pożegnał i ruszył w stronę domu

Podwiózł kochankę pod dom, pożegnał się z nią z nieufnie czułym uśmiechem i odpalił fiata w kierunku swojego bloku. Przed wejściem chwilę postał, ważąc w myślach, co też powie żonie. Wdrapał się po schodach, otworzył drzwi i głośno rzucił:
Cześć, sapnął Buchalski. Danusiu, jesteś?

Jestem, żona odpowiedziała flegmatycznie. Cześć. No i co, mam już wrzucać schabowego na patelnię?

Buchalski przeżuł obietnicę daną samemu sobie: będzie działał po męsku, odważnie i z rozmachem! Dość podwójnego życia, póki jeszcze na ustach resztki szminki kochanki, zanim znowu wciągnie go bagno domowego kapcia.

Danusiu, odchrząknął Buchalski. Przychodzę ci powiedzieć Że musimy się rozstać.

Danuta przyjęła wiadomość jakby ktoś zaproponował jej herbatę. Trudno ją było wyprowadzić z równowagi. Buchalski wręcz przez lata podśmiechiwał się z jej lodowatego spokoju i nazywał ją Danuta Oziębła.

Ale jak to? zapytała z progu kuchni. To nie mam smażyć tego schabowego?

Jak ci wygodnie, wymamrotał Buchalski. Chcesz, smaż. Nie chcesz nie smaż. Ja odchodzę do innej kobiety.

Statystycznie jakby, większość żon wpadłaby teraz z wałkiem do ciasta, zaczęła robić scenę, może nawet rzuciła czymś ciężkim. Ale Danuta odstawała od statystyk.

Phi, wielkie mi mecyje, skwitowała. Przyniosłeś moje botki z szewca?

Nie… speszył się Buchalski. Jeśli to takie ważne, to natychmiast polecę i odbiorę!

Eh, jak posłać głupka po buty, to i kapcie stare przyniesie, westchnęła z przekąsem Danuta.

Buchalski poczuł się dotknięty. Jego spektakularne wyjście z małżeństwa szło zaskakująco nijak. Zero dramatów i pocałunków na do widzenia! Ale czego się spodziewać po żonie o wdzięcznym przydomku „Oziębła”?

Danusiu, chyba mnie nie słyszysz! jęknął Buchalski. Oświadczam oficjalnie: zostawiam cię dla innej. Odchodzę. A ty o butach!

I słusznie, powiedziała. Przecież twoje buty nie stoją w szafie u szewca. Idź, gdzie chcesz.

Mimo dobrych kilku lat razem, Buchalski dalej nie był w stanie rozszyfrować, kiedy Danuta żartuje, a kiedy mówi poważnie. Właściwie to właśnie kupiło go w Danucie: stoicki charakter, spokój, praktyczność i… jej apetyczne kształty nie tylko na zdjęciach z matury.

Danuta była niezawodna, lojalna, zimna jak stalowa kotwica i właśnie przez to nabrał chęci na coś gorącego, niegrzecznego i słodkiego. Czas rzucić wszystko i iść w nową stronę!

Słuchaj, Danutko zaczął uroczyście Buchalski, z nutą bólu i wzruszenia dziękuję ci za wszystko, ale kocham inną. Ciebie już nie.

No rewelacja po prostu, żona odpowiedziała. Nie kocha mnie już, pantofel niepełnosprawny. Moja matka kochała sąsiada. Ojciec kochał brydża i żubrówkę. I co? Zobacz, jakiego wspaniałego człowieka ze mnie wychowali.

Buchalski wiedział, że z Danutą spór to walka z wiatrakami, tylko, że bez Quijota. Cały zapał z niego uleciał, awantura nie smakowała już tak zapowiadająco się.

Danusiu, ty naprawdę jesteś wyjątkowa, mruknął Buchalski z rezygnacją. Ale ja kocham inną. I mam zamiar z nią być, rozumiesz?

Inną? dopytała. Tę Natalkę Kwiatkowską?

Buchalski przełknął ślinę. Rzecz jasna, Natalka rok temu była w grze, ale nie wiedział, że Danuta ją rozpoznaje!

Skąd ty…? wybąkał. A zresztą, nieważne. To nie o Kwiatkowską chodzi.

Danuta ziewnęła, ledwo powstrzymując się od śmiechu.

To może Dagmara Burzyńska, co? Liczysz na nią?

Chłodny pot oblał Buchalskiego. Owszem, Burzyńska też była na liście, dawno temu. Jeśli Danusia wiedziała czemu siedziała cicho? A tak, ona zawsze niewzruszona jak skała.

Nietrafione, wybąkał. Ani Burzyńska, ani Kwiatkowska. Chodzi o kogoś innego o wyjątkową kobietę, chodzącą doskonałość! Nie mogę bez niej żyć, idę do niej, nie przekonuj mnie!

Pewnie o Majkę chodzi, powiedziała Danuta z przekąsem. Ach, Buchalski, Buchalski Kawał z ciebie żartownisia. Twoja doskonałość Majka Walentynowicz. Trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwa skrobanki… Trafiłam?

Buchalski złapał się za głowę. Trafiła w dziesiątkę! To właśnie z Majką Walentynowicz miał romans.

Ale jak? jęknął Buchalski. Kto ci to powiedział? Podsłuchujesz mnie?

Proste jak budowa cepa, wzruszyła ramionami Danuta. Kochanie, ja jestem ginekolożką z dwudziestoletnim doświadczeniem. Każdą kobietę w tym mieście badałam, a ty tylko kilka. Ja muszę tylko krótko zerknąć tam gdzie trzeba, by wiedzieć, gdzie się pałętał mój mężuś!

Szarpiąc się, Buchalski zbierał resztki godności.

No i co z tego! nadąsał się. Nawet jeśli Majka, to nic nie zmienia. Odchodzę.

Ty to jednak jesteś, Buchalski, westchnęła Danuta. Mógłbyś się mnie chociaż zapytać! A tak między nami: w Majce nie znajdziesz nic wyjątkowego, taka jak każda inna babka. Jako lekarka ręczę. Widziałeś jej kartę zdrowia?

N-nie… przyznał cicho.

A widzisz! Po pierwsze biegiem pod prysznic! Po drugie jutro zadzwonię do Smolarka, żeby cię wpuścił do poradni bez kolejki, powiedziała Danuta. Potem pogadamy. Przecież to wstyd mąż ginekolożki nie potrafi sobie znaleźć zdrowej kobiety!

I co ja mam zrobić? jęknął Buchalski, żałosny jak kot pod deszczem.

Idę smażyć schabowego, odparła Danuta. Ty się umyj i rób, co chcesz. Gdybyś szukał kobiety marzeń bez niespodzianek zdrowotnych mam sporo adresów, polecę z ręką na sercu…