„Jesteś tu nikim, a twoje bachory też nic nie znaczą!” – powiedziała siostra jej męża

Jagoda wyszła za mąż młodo, jej ojciec znalazł jej narzeczonego w dniu jej osiemnastych urodzin. Rodzina była zamożna czegóż więcej potrzeba do szczęścia? Wesele odbyło się hucznie, cała wieś świętowała. Tylko nowożeńcy czuli się jakby nie do końca pasowali do tej uroczystości.

Jagoda nawet polubiła swojego wybranka, choć zupełnie go nie znała. Jej siostrze się nie poszczęściło wydano ją za czterdziestoletniego chłopa z sąsiedniej wioski. Wszyscy myśleli, że zostanie starą panną, ale ojciec jakimś cudem wyszukał jej męża i obiecał solidny posag.

Nowożeńcy zamieszkali w domu Edwarda. Niewiele miejsca, lecz wszystko własne. Głowa rodu zapewniał, że jak tylko doczekają się wnuków, rozbudują dom.

Teściowa nie przyczepiała się do młodej synowej; pomagała jej znaleźć się w nowej roli żony. Jednak szwagierka okazywała Jagodzie jawną niechęć. Apolonia była starsza, lecz mieszkała nadal z rodzicami. Ojciec też wydał ją za mąż, ale zięć po roku odesłał ją razem z jej walizkami do rodzinnego domu. Była przebiegłą zołzą. Ani nie chciała doglądać domu, ani myśleć o własnej rodzinie. I tak została samotna.

Według dawnych obyczajów, synowa stawała się prawdziwą panią dopiero po narodzinach pierworodnego syna. Do tej pory musiała siedzieć cicho na swoim miejscu, nie wychylać się. Stąd każda młoda żona, wstępując do obcego domu, pragnęła jak najszybciej zajść w ciążę.

Jagoda również przyjęła tę strategię. Do czasu, aż stała się brzemienna, Apolonia kazała jej robić najcięższe, najbrudniejsze prace. Co prawda, w gospodarstwie byli najęci parobkowie, ale szwagierka uwielbiała dokuczać biednej Jagodzie.

Edward, gdy dowiedział się, że zostanie ojcem, promieniał szczęściem. Teściowie pękali z dumy ze swojej synowej. Jeszcze tego samego dnia ruszyli kupić materiały na rozbudowę domu. Apolonia rwała włosy z głowy i niemal krzyczała. Zrozumiała, że całe życie będzie musiała kisić się w małej izbie i usługiwać rodzicom. Nikt jej nie poślubi, nikt jej nie postawi domu…

Minęło sześć miesięcy. Jagoda obudziła się w środku nocy na głośne pukanie do drzwi. To była Apolonia.

Dlaczego leżysz? Wszystko już porobione? W domu tak, ale do podwórza mąż mnie nie dopuszcza. Pewnie, nie puszcza… po prostu jesteś leniwa! Czego chcesz? Z kim ty tak rozmawiasz? Uczysz się wydawać mi rozkazy? Przypominam, że jeszcze nie urodziłaś, więc nie masz prawa mi rozkazywać! Nawet nie miałam takiego zamiaru… Ty tu jesteś nikim, a twój bachor też! Rozumiesz?

Apolonia zachowywała się jak w malignie. Zaczęła rzucać przedmiotami w Jagodę, krzycząc coraz głośniej. Teść wbiegł do izby i wyciągnął wściekłą córkę. Jagoda pogładziła brzuch i uspokoiła się. Wszystko będzie dobrze. Wszystko na pewno będzie dobrze…