Wysadziwszy kochankę z samochodu, Buczyński czule się z nią pożegnał i ruszył do domu

Wysadziwszy kochankę z samochodu, Buczek pożegnał ją czule i ruszył w stronę domu. Pod domem chwilę się wahał, w głowie układając, co powie swojej żonie. Powoli wspiął się po schodach i otworzył drzwi.

Cześć rzucił Buczek. Weroniko, jesteś w domu?
Jestem odpowiedziała spokojnie żona. No cześć. To co, mam iść smażyć schabowe?

Buczek postanowił wziąć sprawy w swoje ręce pewnie, stanowczo, męsko! Zakończyć podwójne życie, zanim na ustach jeszcze czuł smak pocałunków kochanki, zanim znów utknie w błocie codziennej rutyny.

Weroniko chrząknął. Przyszedłem ci powiedzieć… że powinniśmy się rozstać.

Weronika przyjęła tę wiadomość z kamiennym spokojem. Wytrącenie jej z równowagi należało do rzeczy niemożliwych. Dawniej Buczek nawet żartem nazywał ją Weronika Lodowata.

Ale jak to? zapytała w drzwiach kuchni. Nie smażyć schabowych?
Jak wolisz odparł Buczek. Chcesz, to smaż, nie chcesz, nie smaż. A ja odchodzę do innej kobiety.

Po takich słowach większość żon rzucałoby się z patelnią w ręce lub urządzało awanturę. Ale Weronika nie należała do większości.

Wielkie rzeczy mruknęła. Przyniosłeś moje buty z naprawy?
Nie zmieszał się Buczek. Jeśli to takie ważne, pojadę zaraz i odbiorę!
O rany… westchnęła Weronika. Taki już jesteś. Poślesz osła po buty, a ten stare przytaszczy.

Buczkowi zrobiło się przykro. Miał wrażenie, że rozmowa o końcu ich związku przebiega jakoś nie tak. Brakowało mu emocji, eksplozji gniewu, dramatycznych słów! Choć, z drugiej strony, czego można oczekiwać od żony Weroniki Lodowatej?

Weroniko, mam wrażenie, że mnie nie słyszysz! powiedział Buczek. Oficjalnie oznajmiam, że odchodzę do innej kobiety, zostawiam cię, a ty o jakichś butach mówisz!
I słusznie powiedziała Weronika. Ty możesz iść gdzie chcesz. Twoje buty nie są w naprawie. Masz gdzie chodzić.

Przeżyli razem wiele lat, ale Buczek do dziś nie potrafił rozpoznać, kiedy żona sobie z niego żartuje, a kiedy mówi zupełnie poważnie. Właśnie jej spokój, pragmatyzm oraz niewiele słów kiedyś go w niej urzekły. Dodatkowy atut zaradność Weroniki i jej krągłe, apetyczne kształty.

Weronika była niezawodna, lojalna i chłodna niczym dwudziestotonowa kotwica statku. Ale teraz Buczek kochał inną. Kochał gorąco, grzesznie i ze smakiem! Dlatego przyszedł czas na postawienie kropki nad i i rozpoczęcie nowego życia.

Więc tak, Weroniko zaczął Buczek z nutą powagi, smutku i żalu. Za wszystko ci dziękuję, ale odchodzę, bo pokochałem inną kobietę. Już cię nie kocham.

No masz ci los, powiedziała Weronika. Nie kocha mnie on, pieróg niepoważny! Moja mama, na przykład, kochała sąsiada. A tata wolał wódkę i szachy. I co? No popatrz, jaka świetna ze mnie wyszła osoba.

Buczek wiedział, że z Weroniką nie da się wygrać w słowie. Jej każde zdanie miało wagę cegły. Jego entuzjazm nagle wyparował, chęć do kłótni zgasła.

Weronika, naprawdę jesteś świetna powiedział cicho Buczek. Ale kocham inną. Gorąco, grzesznie i słodko. I zamierzam do niej odejść, rozumiesz?
A kto to ta inna? zapytała żona. Ta Natalia Kwiatkowska?
Buczek cofnął się. Rzeczywiście, rok temu miał krótki romans z Kwiatkowską, ale nie przypuszczał, że żona ją zna!

Skąd ty… zaczął i urwał. Zresztą, to nie ważne. Nie, nie chodzi o Kwiatkowską.

Weronika ziewnęła.
To może Sylwia Sierakowska? Do niej cię ciągnie?
Buczka przeszedł zimny dreszcz. Sierakowska też była jego kochanką, ale to zamknięty rozdział. Jeśli Weronika o tym wiedziała, to czemu nic nie mówiła? Ach tak, ona zawsze była twarda i zamknięta.

Nie, nie trafiłaś odparł Buczek. Ani Sierakowska, ani Kwiatkowska. To zupełnie inna, niezwykła kobieta, szczyt moich marzeń. Nie potrafię bez niej żyć i odchodzę do niej. Nawet mnie nie powstrzymuj!
Czyli pewnie chodzi o Majkę westchnęła Weronika. Ach, Buczek, Buczek… taki z ciebie szaleniec. Też mi tajemnica. Szczyt twoich marzeń Majka Walentynowicz. Trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwie aborcje… Tak?
Buczek złapał się za głowę. Strzał w dziesiątkę! To z Majką Walentynowicz miał romans.

Ale skąd? szepnął Buczek. Kto nas wydał? Śledziłaś mnie?
Proste jak drut, Buczek powiedziała Weronika. Kochany, jestem ginekologiem z doświadczeniem. Znałam w tym mieście wszystkie kobiety, ty tylko ich część. Wystarczy mi małe spojrzenie, żeby wiedzieć, gdzie byłeś, matołku!

Buczek zebrał się w sobie.
Przyjmijmy, że zgadłaś! rzekł hardo. Nawet jeśli Walentynowicz, to i tak od niego nie odstąpię.

Naiwniak z ciebie, Buczek powiedziała Weronika. Choćbyś zapytał mnie z ciekawości! A tak, z lekarskiej perspektywy, powiem ci: w Walentynowicz nie ma nic niezwykłego, taka sama jak inne. Widziałeś jej kartę zdrowia?
N-nie… przyznał cicho.

No właśnie! Po pierwsze, natychmiast idź pod prysznic. Po drugie, jutro zadzwonię do Szymka z przychodni, żeby przyjął cię bez kolejki powiedziała Weronika. A potem pogadamy. Przecież to wstyd! Mąż ginekologa nie umie znaleźć sobie zdrowej kobiety!

I co ja mam teraz zrobić? jęknął Buczek.
Idę smażyć schabowe rzuciła Weronika. Umuj się i rób, co ci się podoba. A jeśli zapragniesz kobiety bez żadnych problemów zgłoś się, znajdę ci odpowiednią…

Życie potrafi zaskoczyć czasem to, co wydaje się ważne i kuszące, w rzeczywistości jest tylko ułudą. Liczy się to, kto zostaje z nami, gotów podać schabowego i rękę gdy świat zaczyna się walić.