Wiele lat temu, Sara nazwała swoją mamę „starą głupią babą”, po czym wybiegła z domu, trzaskając drzwiami. Wczoraj jej własny syn znalazł się w podobnej sytuacji, lecz jego reakcja całkowicie zaskoczyła Sarę i sprawiła, że dziś nosi ona ciężki bagaż wstydu.

Gdy Małgorzata skończyła siedemnaście lat, jej mama oznajmiła jej niespodziewaną nowinę: spodziewa się kolejnego dziecka. Na początku Małgorzata była kompletnie oszołomiona tym odkryciem. To ja powinnam mieć dzieci! Ty powinnaś już zajmować się wnukami! Gdybym chciała rodzić, zrobiłabym to wcześniej! Przynosisz mi wstyd przy moich koleżankach! Stara głupia! wrzasnęła rozżalona Małgorzata do matki, aż łzy jej napłynęły do oczu. Resztę ciąży przechodziła z zaciśniętym sercem, często wybuchając płaczem, trzymając w sobie żal do mamy. Nawet ojciec nie mógł tego dłużej znieść i postanowił interweniować, ale Małgorzacie udało się wymknąć z domu.

Zagubiona, błąkała się po ulicach Krakowa, rozmyślając o własnej bezużyteczności. Wydawało jej się, że gdy tylko urodzi się dziecko, wszyscy o niej zapomną. Jednak po narodzinach, ojciec przyprowadził matkę i nowonarodzoną córkę do domu. Uczucia Małgorzaty eksplodowały, kiedy zobaczyła, jak mama wchodzi do salonu, trzymając niemowlę na rękach. Łzy spłynęły po jej policzkach, gdy spojrzała na siostrzyczkę. W tym momencie dotarło do niej, ile miłości nosi w sobie dla tego niewinnego cudu.

Dziś Małgorzata ma trzydzieści siedem lat, jest mężatką i mieszka w trzypokojowym mieszkaniu na osiedlu w Warszawie razem z mężem i szesnastoletnim synem, który niebawem zostanie starszym bratem. Niepokój kołacze w sercu Małgorzaty, gdy czeka, aż syn wróci z liceum; wie, że będzie musiała podzielić się z nim nowiną o ciąży. Ogarnia ją lęk, obawia się, że syn zareaguje tak samo jak ona kiedyś. Jednak jej obawy okazują się niepotrzebne.

Będę miał brata albo siostrę? Ale super! Pomogę ci, mamusiu! krzyknął zaszokowany radością syn, obejmując ją mocno. Małgorzata, poruszona do łez, płacze z ulgą po całym napięciu, raduje się z mądrego i dobrego syna i czuje wyrzuty sumienia za swoje dawne zachowanie. W kuchni, łzy ściekają jej po policzkach; w szepcie powtarza: Mamusiu, przepraszam… Mamusiu, przepraszam…. Nagle zauważa dziwne spojrzenie na twarzy syna. Niepewna, pyta: Co się stało?

Z ulgą słyszy, jak odpowiada: Wszystko w porządku, mamo. Teraz zjemy obiad, a potem pójdziemy do babci i cioci powiedzieć im dobrą nowinę…

Zza okna wygląda księżyc o twarzy wujka Włodka i z okapu zstępuje dym w kształcie balonów. Zegar bije nie o pełnych godzinach, lecz kiedy syn się śmieje, w pomieszczeniu pachnie sernikiem i wędzoną śliwką, a w garnkach pływają plastikowe kaczuszki. Mieszkanie zamienia się w ogród z krzakiem porzeczek rosnącym pod stołem i Małgorzata przez moment nie jest pewna, czy w ogóle się obudziła, czy to wszystko jednak jest snem.