Oświadczyny po raz drugi, czyli jak wielkie znaczenie ma obdarowywanie mężczyzn prezentami

Dziś wieczorem długo myślałam o naszym małżeństwie. Mija już osiem lat odkąd powiedzieliśmy sobie z Michałem sakramentalne tak. On robi dla mnie wszystko, troszczy się o mnie, chroni, rozpieszcza. Czasem słyszę od znajomych i rodziny, jak to mam cudownego męża. Naprawdę, wszyscy powtarzają, że taki facet to prawdziwy skarb. Pamiętam, jak podczas wakacji nad Bałtykiem zgubiłam obrączkę w morzu. Nie minął nawet tydzień, a Michał wręczył mi nową równie piękną, może nawet piękniejszą. Żeby każdy widział, że jesteś zajęta i należysz do mnie zażartował wtedy, a w jego oczach widziałam całą miłość świata.

Lubiłam jego troskę i te wszystkie upominki. Zawsze obdarowywał mnie czymś wyjątkowym na urodziny, na imieniny czy bez powodu: nową biżuterią, perfumami, czasem pięknym bukietem róż. Ja chyba tak bardzo się do tego wszystkiego przyzwyczaiłam, że nigdy nie dawałam mu tyle w zamian. Z mojej strony był co najwyżej wspólny obiad przy świecach w domowej kuchni, czasami ulubione pierogi albo bigos, jeśli już miałam ochotę gotować. Ale zwykle po pracy byliśmy oboje tacy zmęczeni, że najczęściej zamawialiśmy pizzę albo jedliśmy kanapki. Nie zdarzyło mi się sprawić mu droższego prezentu, nie licząc drobnych rzeczy.

Nigdy mi tego nie wypominał, ale za to mama potrafiła wbić szpilę. Ty już nawet masz drugą obrączkę, a Michał wciąż nie ma swojej. Pomyślałaś kiedyś, żeby mu kupić? zapytała ostatnio z przekąsem. Wszystkie dziewczyny na mieście się na niego oglądają, nie wiedzą, że jest żonaty.

Zabolało mnie to mocniej, niż chciałam przyznać. Wiedziałam doskonale, że Michał jest atrakcyjny i podoba się kobietom. Nigdy mi jednak nie przyszło do głowy, że brak obrączki może być powodem do niejasności. Rzeczywiście, podczas wesela nie było pieniędzy na dwie złote obrączki. Dla mnie kupiliśmy tę najprostszą z możliwych, a Michał od kolegi pożyczył starą na czas ceremonii, którą potem oczywiście oddał. Przez lata już mogliśmy sobie pozwolić na więcej, ale jakoś zawsze te sprawy spychało się na margines codziennych wydatków, jakby to nie było ważne.

Dziś jednak coś we mnie pękło. Bez czekania na kolejny pretekst poszłam do jubilera na Starym Mieście w Warszawie. Kupiłam dla Michała złotą obrączkę, prostą bez żadnych ozdobników. Wręczając ją wieczorem, schowałam ją w welurowym pudełeczku i postawiłam na nocnej szafce.

Co to takiego? zapytał zaskoczony, wracając z pracy. Kupiłaś sobie nową bransoletkę?

Nie, to dla ciebie powiedziałam, kryjąc wzruszenie.

Michał był kompletnie zaskoczony. Gdy otworzył pudełko i zobaczył obrączkę, łzy szczęścia pojawiły się w jego oczach. To dla mnie? zapytał niedowierzająco, zakładając obrączkę na palec. Dziękuję ci! Chciałem cię właśnie poprosić, żebyśmy razem wybrali, ale że dostałem ją od ciebie to było takie wyjątkowe! Czy właśnie oświadczyłaś mi się po raz drugi?

Roześmialiśmy się oboje. Przytulił mnie mocno, a potem razem poszliśmy do kuchni, by przygotować wspólną kolację. Nadchodzi weekend i wiem, że spędzimy go razem jeszcze bardziej szczęśliwi, jeszcze bardziej dla siebie obecni.