– Jak długo jeszcze zamierzasz rodzić? – zapytała mnie z przekąsem teściowa.

Co ty jesteś, fabryką dzieci? Ile jeszcze dzieci planujecie mieć? zapytała mnie złośliwie teściowa, pani Barbara Szpak.
Dzień dobry pani Basiu! Proszę nie być taka uszczypliwa. Kuba chyba powiedział już, że spodziewamy się dziecka i to panią zmartwiło? odpowiedziałam najspokojniej, jak potrafię.
No pewnie, że zmartwiło! Po trzecim wnuku prosiłam was, żebyście już przestali! Ale nie, nie słuchacie mnie, a ja nie mówię byle czego! Dwa lata temu na Sylwestra dawałam ci paczkę prezerwatyw, miało się to skończyć, a wy dalej swoje! marudziła.

Pamiętam jak dziś, gdy właśnie podczas urodzin najstarszego syna, teściowa wręczyła mi wielką paczkę prezerwatyw. Mówiła wtedy wprost, że już wystarczy.
Słyszałam panią, ale chyba nie wszystko da się kontrolować odpowiedziałam, próbując nie podnieść głosu.
Tak? To radźcie sobie z dziećmi sami, bo ja już pomagać nie zamierzam… stęknęła.
A właściwie… nigdy pani z nami nie była… zaczęłam, ale telefon się rozłączył.

Odłożyłam go na łóżko, uśmiechnęłam się i pogłaskałam niemal płaski brzuch. To czwarte dziecko tak zdenerwowało panią Basię. Czego ona właściwie się boi? Nigdy nie zajmowała się wnukami, ani nie dorzucała nam do domowego budżetu. Najwyżej raz w miesiącu przyjedzie, przyniesie coś na święta, choć nie ukrywam, że mogłaby chcieć więcej. Dzieci są zadbane i najedzone to dla mnie najważniejsze.

Kuba dobrze zarabia, a ja odkąd mój mały biznesik trochę się rozkręcił, mam nawet pomoc domową do dzieci. Opiekunka przychodzi, bawi się z nimi, zabiera na plac zabaw. Dzięki temu mogę spokojnie pracować.

Jesteśmy naprawdę zgraną rodziną. Tylko ta agresja pani Basi burzy naszą harmonię. Od początku chyba jej nie pasowałam, a gdy kolejne dzieci pojawiały się na świecie, jej frustracja tylko rosła.

Najgorzej było przy trzeciej córce wtedy wręcz wymuszała na nas aborcję. Potem, z czasem, polubiła wnuczkę. Kiedy już myślałam, że wszystkie wojny wygasły, wyszło na jaw, że trzeci raz jestem w ciąży. Nie planowaliśmy tego dziecka, ale tak już się stało. Pan Bóg dał wychowamy!

Żadne nasze szczęście nie robi na pani Basi wrażenia. Mam wrażenie, że martwi się tylko o pieniądze Kuba regularnie jej pomaga, a przy każdym kolejnym dziecku wydatki rosną. Obawia się, że zabraknie dla niej.

Nie przeszkadza mi, że mąż pomaga swojej matce, ale nie kosztem naszych dzieci. Nie brakuje nam pieniędzy, więc wspieram Kubę w tych dobrych uczynkach. Remont u mamusi opłacony, zęby zrobione, wakacje we Władysławowie załatwione.

Ale jeśli naprawdę martwi się o pieniądze, to będzie tylko gorzej. Jej lamenty i docinki mogą doprowadzić mnie do szewskiej pasji.

Żaden jej komentarz czy dobre rady nie wpłyną na naszą decyzję urodzimy czwarte dziecko i koniec. Jedyne pytanie, które mnie naprawdę męczy, to czy teściowa naprawdę ma prawo dyktować synowi, ile możemy mieć dzieci?