Zdarza się w życiu…

Tak to bywa

Na Stasia rodzice czekali jak na cud. Niestety, ciąża okazała się trudna i maluch przyszedł na świat przedwcześnie. Skończył w inkubatorze organy jeszcze nie do końca dokończone, tlen przez rurkę, dwie operacje, odwarstwienie siatkówki Ze dwa razy pozwolono rodzicom się z nim pożegnać. Ale Stasio postanowił się nie poddawać.

Dość szybko jednak wyszło na jaw, że Stasio prawie nie widzi i prawie nie słyszy. Z motoryką zaczęło iść do przodu usiadł, chwycił zabawkę, zaczął w końcu chodzić trzymając się łóżeczka ale z rozwojem psychicznym było jak z gwoździem wbitym w drewno: dalej nie szło. Początkowo rodzice walczyli wspólnie, potem tata znikł jak kamfora i mama Agnieszka musiała radzić sobie sama.

Udało jej się załatwić jakąś refundację i gdy Stasio miał trzy i pół roku, wszczepili mu implanty słuchowe. I niby wszystko było w porządku ze słuchem, a jednak postępów nie widać. Zajęcia z logopedami, psychologami, terapeutami pełen wachlarz fachowców. Mama Agnieszka zapukała z Stasiem nawet i do mnie.

Ja jak to ja a to zaproponuję jedno, a to drugie, a może jeszcze tamto Agnieszka próbowała wszystkiego. Efekt? Prawie żaden. Stasio większość czasu cichutko siedział w kojcu i obracał w rączce jakiś przedmiot. Albo stukał nim w podłogę, albo gryzł swoją rękę, ewentualnie coś innego. Czasem zawodził jednostajnie, czasem trochę modulował. Mama twierdziła, że rozpoznaje ją, woła takim swoim gruchaniem i uwielbia, jak się go drapie po plecach i nogach.

W końcu jakiś starszy psychiatra machnął ręką: Jaki tu jeszcze diagnozować stan? Warzywko chodzące. Proszę podjąć jakąś decyzję: oddać go państwo możecie albo zostać przy opiece już się przecież przyzwyczaiła pani, co nie? Ja nie widzę sensu oczekiwać jakiegoś przełomu albo opłakiwać już za życia. Był to jedyny człowiek, który cokolwiek określił jednoznacznie. Agnieszka oddała więc Stasia do specjalnego przedszkola i wróciła do pracy.

Po czasie kupiła sobie motocykl od dawna jej się marzył. Jeździła ulicami i poza miastem z grupą zapaleńców ryk silnika skutecznie zagłuszał czarne myśli. Ojciec płacił alimenty, które Agnieszka inwestowała w opiekunki na weekendy Stasio był w opiece dość nieskomplikowany, gdy się już człowiek przyzwyczaił do jego zawodzenia.

Pewnego dnia motocyklista Przemek powiedział Agnieszce: Wiesz, nieźle mnie na ciebie wzięło, masz w sobie coś dramatycznie pociągającego.

Chodź, pokażę ci coś rzuciła Agnieszka.

Przemek rozświetlił się na twarzy był przekonany, że chodzi o wizytę u niej, może nawet do łóżka. Zaprowadziła go do Stasia. Chłopak akurat miał dobry humor, zawodził na modulowaną nutę, gruchał może poznawał matkę, a może niepokoił się widokiem nowego człowieka.

O ja cholewka! wyrwało się Przemkowi.

A czego się spodziewałeś? odparła Agnieszka z uśmiechem.

Z biegiem czasu zaczęli razem nie tylko jeździć, ale i mieszkać. Umowa była jasna Przemek Stasia nie tyka, a Agnieszka tego nie wymaga. Pewnego razu Przemek rzucił pomysł: A może byśmy zrobili sobie dziecko?

A jak znowu taki się urodzi? Poradzimy sobie? odpowiedziała ostro Agnieszka.

Przemek zamilkł na blisko rok, potem jednak wrócił do tematu: Chcę spróbować.

I tak pojawiła się Zosia. Zdrowa jak rydz. Przemek wypalił: Może oddamy teraz Stasia do jakiegoś ośrodka? W końcu mamy zdrową córkę.

Agnieszka odparła: Najpierw ciebie oddam.

Tylko zapytałem wycofał się czym prędzej Przemek.

Zosia Stasia odkryła w okolicach dziewiątego miesiąca życia, gdy zaczęła raczkować. Od razu się nim zachwyciła. Przemek panikował: Nie pozwól jej do niego podchodzić, to niebezpieczne! Ale Przemka wiecznie nie ma a to praca, a to motocykl więc Agnieszka puszczała Zosię do Stasia. Gdy dziewczynka była blisko, on nie zawodził. Czuła nawet, że czeka i nasłuchuje. Zosia przynosiła mu zabawki, podrzucała pomysły na zabawę, sama układała jego paluszki jak trzeba.

Pewnego weekendu Przemek zachorował i pierwszy raz od dawna spędził dzień w domu. Zauważył, że Zosia chodzi niepewnie po mieszkaniu i coś tam mamrocze pod nosem, a za nią jak przywiązany drepcze Stasio (który wcześniej tkwił bez przerwy w kącie pokoju). Przemek zrobił awanturę: Trzymaj swoją córkę z dala od niego, albo pilnuj na każdym kroku! Agnieszka wskazała mu drzwi bez słowa.

Przez chwilę przestraszył się. Pogodzili się. Agnieszka przyszła do mnie: On jest durny jak klocek, ale go kocham. To już jest chore, prawda?

To normalne, kochać swoje dziecko mówię.

Ja o Przemku mówiłam poprawiła Agnieszka. Stasio jest groźny dla Zosi? Jaką masz opinię?

Stwierdziłam, że z tego co widzę, przewodzi Zosia, ale przypilnować zawsze trzeba. Na tym stanęło.

W półtora roku Zosia nauczyła Stasia układać klocki według wielkości. Sama już mówiła zdaniami, śpiewała piosenki, pokazywała zabawy w stylu sroczka kaszkę ważyła. Ona to chyba geniusz, co? pyta mnie Agnieszka. Przemek kazał się dowiedzieć, bo duma go rozpiera u kolegów dzieci ledwo mama mówią.

Myślę, że to przez Stasia odpowiadam. Nie każde dziecko w tym wieku ciągnie rozwój rodzeństwa.

Ha! Tak mu powiem, temu swojemu dębowi z oczami.

No rodzinka jak z kabaretu: warzywko chodzące, drewno z oczami, motocyklowa mama i dziecięcy geniusz. Ledwie Zosia nauczyła się chodzić do nocnika, pół roku poświęciła, by nauczyć tego samego Stasia. Z karmieniem, piciem z kubka, ubieraniem i rozbieraniem to już mama wyznaczyła Zosię do nauk.

W wieku trzech i pół lat Zosia postawiła sprawę jasno: A co właściwie z tym Stasiem jest?

Po pierwsze, nic nie widzi tłumaczy Agnieszka.

Widzi protestuje Zosia. Ale słabo. To widać, a tamtego już nie. I zależy jakie światło. Najlepiej mu się widzi lampkę w łazience tam nawet dużo widzi.

Okulistka nieco się zdziwiła, gdy wyjaśniała szczegóły wzroku Stasia trzylatka, ale wysłuchała wszystkiego i wypisała kolejne badania, leczenie i wymyślne okulary.

Z przedszkolem Zosi nie wyszło. Ona tu się marnuje! Na studia powinna pójść! zirytowała się wychowawczyni. Wszystko wie najlepiej nie da się z nią wytrzymać.

Byłem przeciwna szkołom w tak młodym wieku: Niech chodzi na zajęcia i rozwija Stasia. Przemek, o dziwo, zgodził się bez dyskusji: Siedź z nimi do szkoły, po co jej to głupie przedszkole? I wiesz, że Stasio od roku nie zawodzi?

Pół roku później Stasio powiedział: mama, tata, Zosia, daj, pić i miau-miau. Do szkoły oboje poszli razem. Zosia przeżywała: jak on sobie poradzi beze mnie? A ci specjaliści w tej specjalnej szkole, są dobrzy? Zrozumieją go w ogóle? Nawet teraz, w piątej klasie, zaczyna od lekcji ze Stasiem, potem dopiero robi swoje.

Stasio mówi prostymi zdaniami. Czyta, korzysta z komputera. Lubi gotować i sprzątać (pod dyrekcją Zosi albo mamy), lubi siedzieć na ławce przed blokiem, patrzeć, słuchać, wąchać. Zna wszystkich sąsiadów i zawsze się grzecznie wita. Lepi z plasteliny, rozkłada i składa klocki.

Ale najbardziej na świecie kocha, gdy cala rodzina jadą motocyklem za miasto on z mamą, Zosia z tatą, i wszyscy wrzeszczą na całe gardło na przekór wiatrowiKtóregoś letniego popołudnia cała czwórka wracała z lodami, Przemek pchał rower, Agnieszka dłubała łyżeczką w kubeczku, Stasio podtrzymywał się ramienia Zosi. Nagle Zosia zatrzymała się na środku chodnika i powiedziała:

Wiecie co, ja się cieszę, że jesteśmy razem. Bo nawet jak nie wszystko wychodzi, to jednak się ze sobą śmiejemy.

Stasio spojrzał w jej stronę, na chwilę jakby zrozumiał słowa lepiej niż kiedykolwiek. Uśmiechnął się nieśmiało i bardzo wyraźnie powiedział:

Zosia dobra.

Przemek spojrzał na Agnieszkę pierwszy raz od dawna bez niepokoju, bez żalu, po prostu z wdzięcznością. Agnieszka poczuła dziwne ciepło w sercu i przez sekundę przypomniała sobie, jak to wszystko się zaczęło ile było w tym rozpaczy, ile walki, a ile zwyczajnego uporu.

A Stasio jest nasz powiedziała cicho, kładąc rękę na jego ramieniu.

Nikt już nie zadawał głupich pytań. Tego popołudnia było po prostu dobrze. Stasio pociągnął Zosię za rękaw, pokazując jej coś po swojemu, i wszyscy ruszyli dalej. Po chwili słychać było już tylko dzwonek roweru i śmiech, który długo niósł się echem między domami.