Czasem tak bywa…

Zdarza się…

Na przyjście na świat Jurka rodzice czekali z wielką niecierpliwością. Jednak ciąża była trudna, a Jurek urodził się przedwcześnie. Leżał w inkubatorze wiele jego narządów było jeszcze niewykształconych. Wentylacja mechaniczna, dwie operacje, odwarstwienie siatkówki.

Dwa razy pozwalano się z nim żegnać. Ale Jurek przetrwał.

Szybko jednak okazało się, że niemal nic nie widzi i prawie nie słyszy. Rozwój ruchowy z czasem wrócił na właściwe tory Jurek usiadł, chwycił zabawkę, później przy podporze zaczął chodzić. Za to rozwój umysłowy stał w miejscu.

Najpierw rodzice mieli jeszcze nadzieję. Walczyli razem, aż w końcu ojciec gdzieś zniknął, a mama została na placu boju sama.

Znalazła jakąś możliwość dzięki funduszom z NFZ, kiedy Jurek miał trzy i pół roku, wszczepiono mu implanty słuchowe. Teraz słyszał, ale rozwój wciąż nie ruszał. Częste wizyty u specjalistów surdologopedów, psychologów, pedagogów, terapeutów. Matka pani Jolanta kilkakrotnie przychodziła z Jurkiem także do mnie.

Proponowałem: a może spróbować tak, a może jeszcze inaczej, może takiego eksperta? Próbowała wszystkiego. Bez rezultatu. Jurek większość czasu spędzał spokojnie w kojcu, kręcąc w dłoniach jakieś przedmioty, stukając nimi o podłogę. Gryzł dłoń lub coś innego. Czasem jednostajnie wył, czasem jego wycie było modulowane. Jolanta twierdziła, że jej syn ją rozpoznaje, wydaje dla niej szczególne dźwięki, uwielbia, gdy drapie się go po plecach i nóżkach.

W końcu starszy psychiatra powiedział wprost: no i jaki tu diagnoza? Chodzące warzywo. Podejmij jakąś decyzję i żyj dalej. Oddaj go do ośrodka albo opiekuj się nim już się nauczyłaś, prawda? Osobiście nie widzę sensu umartwiać się w oczekiwaniu na cud. Był to pierwszy człowiek z otoczenia Jolanty, który tak stanowczego udzielił rady.

Oddała więc Jurka do specjalnego przedszkola i wróciła do pracy.

Kilka miesięcy później kupiła sobie motocykl zawsze o tym marzyła. Zacząła jeździć po mieście i za miasto z innymi pasjonatami. Gdy ryczał silnik, wszystkie lęki znikały. Ojciec płacił alimenty, a ona wszystko wydawała na opiekunki do Jurka na weekendy opieka nie była trudna, jeśli tylko przywyknąć do jego wycia.

Pewnego dnia znajomy motocyklista Staś powiedział: Wiesz, nie mogę przestać o tobie myśleć, jest w tobie coś smutnego, a jednak fascynującego.

Chodź, pokażę ci coś odparła Jolanta.

Z uśmiechem pomyślał, że zaprasza go do siebie do łóżka. Pokazała mu jednak Jurka. Akurat miał dobry humor, wył modulowanym dźwiękiem, zagadywał mamę lub niepokoił się przez obcego.

O ja… niezłe zaskoczenie! wydukał Staś.

Czego się spodziewałeś? odpowiedziała Jolanta.

Z czasem zaczęli być razem nie tylko na motorach, lecz i w życiu. Staś ustalił z Jolantą, że do Jurka się zbliżać nie będzie, ona zresztą nie chciała. W końcu Staś zaproponował: Zróbmy sobie dziecko. Jolanta odparła ostro: A jakby drugi taki, co wtedy? Staś ucichł na prawie rok, po czym ponowił propozycję.

Przyszedł na świat Janek. Zdrowy, silny chłopczyk. Staś po jakimś czasie spytał: Może już oddamy Jurka do ośrodka, skoro mamy normalnego syna? Jolanta: Chętniej ciebie bym oddała. Staś od razu się wycofał: Tak tylko pytałem…

Janek zauważył Jurka, gdy miał dziewięć miesięcy i zaczął raczkować. Od razu się zaciekawił. Staś bał się i złościł: Nie puszczaj go tam, bo nie wiadomo, co się stanie! Ale ciągle był w pracy lub na motorze, a Jolanta pozwalała dzieciom być razem.

Kiedy Janek raczkował przy Jurku, ten nie wył. Sprawiał wrażenie, jakby słuchał i czekał. Janek znosił mu zabawki, pokazywał, jak się bawić, składał mu palce.

Pewnego weekendu Staś został w domu, bo zachorował. Zobaczył, jak Janek ledwie chodząc, coś do siebie mamrocze, a za nim podąża Jurek dotąd wiecznie siedzący w kącie. Staś zrobił awanturę: Oddziel mojego syna od twojego idiotę, albo cały czas ich pilnuj! Jolanta bez słowa wskazała na drzwi.

Wystraszył się. Pogodzili się później. Jolanta przyszła do mnie.

On to taki prostak, ale kocham go powiedziała. Straszne, prawda?

To normalne, kochać swoje dziecko bez względu na… zacząłem.

Nie, mówiłam o Stasiu! sprostowała Jolanta. Więc Jurek jest dla Janka groźny, co pan sądzi?

Stwierdziłem, że przewodnikiem w tej parze jest Janek, ale i tak trzeba pilnować. I tak się umówiliśmy.

W półtora roku Janek nauczył Jurka układać piramidki według wielkości. Sam mówił już pełnymi zdaniami, śpiewał piosenki, pokazywał wierszyki typu Sroczka kaszkę warzyła. On jest jakimś geniuszem? pytała mnie Jolanta. Staś chciałby się dowiedzieć. Pęka z dumy wśród znajomych dzieci w tym wieku nie mówią mama czy tata.

Myślę, że to dzięki Jurkowi odparłem. Mało które dziecko uczy się tak wcześnie być lokomotywą dla innych.

O, to dobrze! ucieszyła się Jolanta. Tak powiem temu swojemu klocowi z oczami.

Co za rodzinka, myślałem: chodzące warzywo, kloc z oczami, motocyklistka i cudowne dziecko.

Gdy Janek przestał korzystać z nocnika, pół roku zajęło mu nauczenie brata robienia tego samego. Jolanta poprosiła, by Janek nauczył Jurka jeść, pić z kubka, ubierać i rozbierać się.

W wieku trzech i pół roku Janek postawił sprawę jasno:

Co właściwie z Jurkiem jest nie tak?

Przede wszystkim nie widzi tłumaczyła Jolanta.

Widzi! Tylko słabo. To widzi, a tego już nie. I zależy od światła. Najlepiej mu pod lampką w łazience nad lustrem tam dużo widzi.

Okulista był zaskoczony, kiedy przyszła Jelanta z trzylatkiem, by objaśniał widzenie Jurka, ale wysłuchał wszystkiego, zlecił dodatkowe badania i przepisał leczenie oraz złożone okulary.

W przedszkolu Janek miał spore trudności nauczycielki mówiły: On się nudzi, powinien być w szkole! Myśli, że wszystko umie najlepiej! Byłam zdecydowanie przeciwko wcześniejszemu pójściu do szkoły: niech biega na zajęcia i rozwija Jurka. Staś ku mojemu zaskoczeniu zgodził się: Zostań z nimi, po co mu ten głupi żłobek? Zauważyłaś, że twój już rok nie wyje?

Pół roku później Jurek powiedział: mama, tata, Janek, daj, pić i miau-miau. Do szkoły poszli razem. Janek bardzo się martwił: Jak on sobie beze mnie poradzi? Są tam fachowcy? Zrozumieją go? Do dziś, w piątej klasie, odrabia najpierw lekcje z Jurkiem, potem swoje.

Jurek mówi prostymi zdaniami. Potrafi czytać i korzystać z komputera. Uwielbia gotować, sprzątać (Janek albo mama mu dyktują), siedzieć na ławce pod blokiem, patrzeć, słuchać, wąchać. Zna wszystkich sąsiadów, zawsze się wita. Lubi lepić z plasteliny, układać i rozkładać klocki.

Ale najbardziej ze wszystkiego kocha rodzinne wyjazdy na motorach bocznymi drogami on z mamą, Janek z tatą, i wszyscy razem krzyczą coś wesoło na wiatr

Piszę to wszystko i myślę, że życie potrafi poplątać losy, ale właśnie dzięki temu najbardziej doceniam bliskich i wiem, jak ważne jest trzymać się razem, nawet jeśli świat wystawia nas na ciężką próbę.