Moja teściowa zabiera zabawki moich dzieci i oddaje je synowi mojej szwagierki

Mój mąż i ja mieszkaliśmy razem przez dziesięć lat. Mieliśmy bardzo udaną rodzinę, taką, której wielu mogłoby zazdrościć. Jednak od pewnego czasu zaczęły pojawiać się konflikty. Po narodzinach dzieci musieliśmy nauczyć się żyć zupełnie inaczej.

Pewnego dnia zauważyłam, że dzieciom brakuje zabawek. I to tych najdroższych, nie zwykłych drobiazgów. Najpierw wypytywałam dzieci, przeszukałam całe mieszkanie, lecz zabawek nie znalazłam. Z początku wydawało mi się to jakąś tajemnicą czy wręcz magią. Nawet mój mąż szukał bez skutku.

Moja teściowa często nas odwiedzała. Bardzo lubiła bawić się z wnukami. Z reguły przelewaliśmy sobie kawę, a potem szła do pokoju dziecięcego. Tym razem weszła tylko na chwilę, a następnie wróciła do domu.

Wtedy zauważyłam, że zniknęła kolejna zabawka. Najpierw pytałam domowników, ale wszyscy twierdzili, że bawili się czymś innym. Wtedy mój syn przypomniał sobie, że babcia trzymała zabawkę w rękach, schowała ją do torby i wyszła. Mąż zdecydował, że porozmawia ze swoją mamą.

Kilka dni później gościliśmy znajomych i całkiem o sprawie zapomnieliśmy. Przypomnieliśmy sobie dopiero, gdy teściowa wyszła wcześniej do domu. Tym razem kolejna dziecięca zabawka wystawała z jej torebki.

Zażądałam wyjaśnienia. Chcę je wyprać! odpowiedziała.

Wiedziałam, że to nieprawda. Po pewnym czasie udało mi się dociec prawdy. Przyznała, że zabawki przynosiła dla syna swojej szwagierki. Podobno nie stać ją na takie prezenty, więc sprawiała radość maluchowi.

Rozmawialiśmy poważnie i obiecała, że więcej tego nie zrobi. Jednak zabawki nadal znikały. Mój mąż pokłócił się o to z własną matką, zarzucając jej kradzież i rozdawanie rzeczy dzieci.

Doszło do tego, że dzieci zauważyły problem. Poprosiły babcię, by więcej nie przychodziła, bo zabiera ich zabawki. Teraz, gdy teściowa chce nas odwiedzić, wymyślamy tysiąc powodów, by odmówić.

Cóż… winę ponosi sama.