Moje marzenia o zostaniu sławną piosenkarką zostały zniszczone przez rodziców, którzy uważali to jedynie za lekkomyślną zabawę. Jednak nie dostrzegli jednej istotnej rzeczy.

Gdy siedziałam na krześle w salonie fryzjerskim, atmosfera była napięta. Z każdą szczotką fryzjerka, pani Grażyna, sunęła po moich włosach, rozmowa nabierała znaczenia. Od dawna zastanawiałam się, czy posłać córkę do szkoły muzycznej. Wątpliwości rosły trzeba kupić pianino za kilka tysięcy złotych, a całe ciężar codziennych dojazdów i wspierania jej spadnie na mnie. Ale Kaja, moja córka, miała prawdziwą pasję do muzyki i pragnienie nauki gry na instrumentach, które nie pozwalały mi przestać o tym myśleć.

Podczas tej rozmowy Grażyna otworzyła się przede mną, wyciągając historię ze swojego życia: Urodziłam się w małym miasteczku na Lubelszczyźnie. Zawsze kochałam śpiewać szukałam każdej okazji, by ćwiczyć: w zespołach, klubach, a nawet z nauczycielami muzyki w podstawówce. Muzyka była dla mnie wszystkim. Nauczyłam się grać na pianinie sama, bez profesjonalnej pomocy. Wszyscy, którzy słyszeli, jak śpiewam, mówili, że mam talent.

Nie było jednak żadnej poważnej edukacji muzycznej w mojej okolicy. Kiedy miałam zaledwie dziewięć lat, pewnego dnia do naszej klasy przyszła delegacja. Kazali nam klaskać rytmicznie i potem wybrali kilkoro dzieci do przesłuchania. Trzy osoby, w tym ja, zaproszono do sali gimnastycznej. Przez wiele tygodni ćwiczyłyśmy gamy, zgadywałyśmy dźwięki, śpiewałyśmy z pamięci melodie a potem wszystko ucichło. Długo zapomniałam o tej próbie aż pewnego dnia mama znalazła w skrzynce pocztowej kopertę z czerwonym napisem ZGŁOSZENIE. Byłam jedyną uczennicą z naszej szkoły, którą przyjęto do renomowanej szkoły muzycznej w Warszawie.

Szkoła pokryła wszystkie wydatki. Nie musiałyśmy płacić ani grosza. Mimo to moi rodzice stanowczo odmówili przeprowadzki do stolicy. Ba, byli dumni ze swojej pracy w lokalnej fabryce, uważając, że to prawdziwa praca. Poradzili mi, abym zostawiła marzenia i poszukała stałego zatrudnienia. Przez prawie rok, co dwa miesiące, dostawałam kolejne zaproszenia z Warszawy, ale w końcu przestały przychodzić. Wtedy coś pękło we mnie. Przestałam marzyć o śpiewaniu myśl o szkole muzycznej straciła swój blask.

Nadzieja wróciła po czternastu latach, gdy dyrygent lokalnego zespołu szukał młodej wokalistki do nowego projektu. Wybrał właśnie mnie spośród wielu kandydatek. Poczułam wtedy, że mam szansę wzbić się w górę, że jednak nie straciłam talentu. Niestety, uczestniczyłam tylko w kilku próbach, zanim rodzice dowiedzieli się o sprawie. Zakazali mi spotykać się z zespołem, tłumacząc to obawami o niejasne intencje muzyków.

To był koniec mojej artystycznej drogi. Z czasem przestałam uczyć się, zaczęłam spotykać się z grupą znajomych, pić, palić zwyczaj, który wydawał się normalny w naszym miasteczku. Większość znajomych tak właśnie żyła. Ledwo skończyłam podstawówkę, a potem dostałam się do lokalnego liceum, ale wszystko szło w dół. Mama do dziś trzyma tamte zaproszenia w albumie, często je wyciąga, czyta, i odkłada z sentymentem i łzą w oku.