Moi rodzice nigdy nie dali mi wsparcia, którego potrzebowałem, ale to przyjaciele byli przy mnie w najtrudniejszych chwilach. Choć mówi się, że rodzina jest na zawsze, w moim przypadku tak nie było. To właśnie przyjaciele zawsze stali po mojej stronie, dodawali mi otuchy i pomagali, gdy najbardziej tego potrzebowałem.

Moi rodzice nigdy nie zaoferowali mi wsparcia, którego tak bardzo potrzebowałam, ale za to przyjaciele byli przy mnie w każdej trudnej chwili. Mówi się, że rodzina to rzecz święta i na zawsze, ale u mnie ta teoria mocno się nie sprawdziła. Za to przyjaciele nie dość, że swoje, to jeszcze zawsze potrafili mnie podnieść na duchu i wyciągnąć z największego dołka.

Nasza przyjaźń zaczęła się w liceum w Krakowie, gdzie grupka chłopaków i dziewczyn po prostu się zakolegowała wiecie jak to jest, najpierw wspólne wagary, później już obowiązkowe spotkania na zapiekanki na Kazimierzu. Gdy kiedyś powiedziałam, że marzy mi się kurs rysunku, a rodzice popukali się w głowę i stwierdzili, że nie wydadzą na to ani złotówki, przyjaciele stanęli na wysokości zadania. Przynieśli mi zestaw ołówków Faber-Castell, a Antek namówił swoją siostrę Jagodę, która projektuje sukienki na warszawskim Mokotowie, by nauczyła mnie czegoś za darmo.

Kiedy zbliżała się moja matura, rodzice jak zwykle nie byli zbyt zainteresowani na studniówkę nie dawali ani grosza, bo przecież mogę iść w dżinsach. Przyjaciele zrobili zrzutkę, podłapali jakieś prace na pół etatu i sfinansowali mi imprezę marzeń. Od szycia sukienki przez Dorotę, po makijaż, czesanie, wszystko ogarnęli w swoim stylu kreatywnie, budżetowo, ale z efektem wow.

Potem przyszła pora na studia i tu znowu: albo idziesz tam, gdzie ci każemy, albo sama płacisz za wszystko. Odpowiedź była prosta WSZiB w Krakowie, zamieszkałam z przyjaciółmi, którzy podzielili się nawet ostatnimi pierogami z zamrażarki i pomagali, jak mogli, żebym mogła odkładać kasę na czesne.

Tak naprawdę przez całe dorosłe życie to nie rodzina, a przyjaciele byli moją ścianą. Składali się na wkład własny, remontowali mi mieszkanie na Prokocimiu (a były oferty nawet od Wojtka, który ledwo potrafi obsłużyć śrubokręt), gotowali rosołek, kiedy byłam chora, pilnowali, żebym nie uciekła od lekarza. A rodzice i brat? Cóż, chyba nigdy nie zorientowali się, na którym piętrze mieszkam.

Od czterech lat nie mamy kontaktu. Teoretycznie powinnam tęsknić, bo rodzina to siła, ale ja mam swoją ekipę: czterech przyjaciół jeszcze ze szkolnych lat i dwóch z uczelni. To oni są moją rodziną pomagają, pocieszają, zawsze mają na podorędziu dobre słowo lub, w najgorszym razie, czekoladę wedlowską. I wiecie co? Jestem im za to po prostu ogromnie wdzięczna.