Mój brat i jego żona jechali autostradą, gdy tajemnicza kobieta niemal rzuciła się pod ich samochód i nie poprosiła o pomoc. Ten dzień na zawsze odmienił ich życie

Gdyby ktoś mi opowiedział tę historię, pewnie uznałbym, że zmyśla, bo przecież takie rzeczy nie zdarzają się w realnym świecie. Ale przydarzyło się to mojemu bratu, Tomaszowi, i jego żonie, Marioli. Wracali autem do Warszawy po hucznej imprezie z okazji urodzin dziadka w małej mazowieckiej wsi. Było wcześnie, coś koło siódmej wieczorem ten czas, kiedy słońce już zaczyna chować się za stodołą, ale jeszcze można wytrzeć szybę bez światła latarki.

Jadą sobie spokojnie szosą, kiedy nagle widzą młodą kobietę stojącą na poboczu, machającą rękami jakby odganiała natrętne bociany. Mariola z miejsca mówi: Tomek, nie zatrzymuj się, to niebezpieczne, ktoś chce nas oskubać! Ale mój brat, zawsze bardziej ciekawski niż ostrożny, zwalnia, żeby zobaczyć, w czym rzecz. Dziewczyna wyglądała, jakby przeżyła walkę z dziką świnią twarz pocięta, posiniaczona.

Między szlochami wykrztusiła, że miała wypadek razem z mężem i dzieckiem wylądowali w rowie, bo ktoś na zakręcie wyprzedzał jak rajdowiec z Torunia. Mąż ponoć nie żyje, dzieciak wciąż się rusza błaga Tomka, żeby go ratował. Dzielnie pokazuje miejsce wypadku. Tomasz wysiada, każe Marioli zostać z kobietą, sam rusza do akcji. Znajduje auto, schodzi do niego (prawie zjeżdża na tyłku), wyciąga chłopca z tylnego siedzenia taki sześciolatek, bardziej zszokowany niż ranny.

Wraca do samochodu, patrzy ale kobiety nie ma. Gdzie ona? pyta. Mariola tylko wzrusza ramionami: Poszła za tobą. Tomasz wraca po kobiecą ofiarę, zagląda do rozbitego auta i po raz pierwszy zauważa, że z przodu siedzą dwie osoby. Kierowca facet, głowa rodziny, i obok jego żona. Oboje nieżywi. To jak, skoro ona prosiła o pomoc na szosie? Tomasza ciarki przeszły duch ścigał się z jego rozumem.

Ocalony chłopiec mieszka teraz u Tomka i Marioli, zabrali go do domu i adoptowali, bo serce mają większe niż portfel (choć zasiłek na dziecko nie zaszkodził, nawet te kilkaset złotych od państwa). Tomasz do dziś jest przekonany, że przemówił do niego duch, a ja cóż, chyba już wierzę, bo przecież takich historii nie wymyśliłby nawet reżyser serialu Na dobre i na złe.