Moja teściowa zabiera zabawki moich dzieci i oddaje je synowi mojej szwagierki

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć historię, która ostatnio mocno nas poruszyła. Ja i Tomek mieszkamy razem już od dziesięciu lat. Mamy naprawdę fajną rodzinę, taką, której wiele osób by nam zazdrościło. Ale ostatnio zaczęły się pojawiać konflikty. Jak pojawiły się dzieci, wywróciło nam to wszystko do góry nogami musieliśmy nauczyć się żyć zupełnie inaczej.

Pewnego dnia zauważyłam, że dzieci zniknęły zabawki. I to nie jakieś zwykłe, tanie rzeczy, tylko naprawdę porządne i drogie zabawki. Najpierw pytałam dzieci, potem przeszukałam całe mieszkanie nic! Tomek również szukał, ale bez efektu. Totalna zagadka.

Moja teściowa, pani Barbara, często nas odwiedza. Uwielbia bawić się z wnukami zwykle pijemy razem kawę, potem idzie do pokoju dziecięcego i się z nimi bawi. Zazwyczaj siedzi z nimi długo, ale ostatnio tylko zajrzała na chwilę do pokoju, potem od razu wróciła do domu.

I wtedy zauważyłam, że kolejna zabawka zniknęła. Najpierw pytałam domowników, ale wszyscy twierdzili, że bawili się czymś innym. W końcu mój syn, Michałek, przypomniał sobie, że babcia trzymała tę zabawkę w ręku, a potem schowała ją do torby i wyszła.

Tomek uznał, że trzeba z nią porozmawiać. Minęły dwa dni, przyszli do nas goście, sprawa trochę przycichła, ale znowu przypomniałam sobie o tym, gdy babcia skończyła wizytę wcześniej niż zwykle. Widziałam, jak z torby wystaje zabawka mojego dziecka.

Nie wytrzymałam zapytałam babcię o co chodzi. Chcę je wyprać! powiedziała. Ale od razu poczułam, że coś tu jest nie tak. W końcu przycisnęłam ją i przyznała się, że zabiera te zabawki dla syna swojej szwagierki podobno nie ma pieniędzy, żeby kupować takie prezenty, więc chce sprawić małemu radość.

Porozmawialiśmy z nią, obiecała, że już tak nie zrobi. Ale zabawki dalej znikały. Tomek już kilka razy ostro pokłócił się z własną mamą dla niego to zwykła kradzież i rozdawanie prezentów.

Doszło do tego, że dzieci zauważyły co się dzieje. Poprosiły babcię, żeby nie przychodziła, bo kradnie im zabawki. Teraz, gdy pani Barbara chce nas odwiedzić, wymyślamy milion wymówek, żeby tego uniknąć.

No cóż… sama sobie jest winna. Po prostu przykro mi, że do tego doszło. Ale nie dam sobie wmawiać, że wszystko jest okej, gdy dzieci są smutne.