Żona gotuje coś prostego, ale mąż żąda pierogów i gołąbków: „Przecież jesteś na urlopie macierzyńskim, masz mnóstwo czasu!”

Pierwsze lata małżeństwa były naprawdę spokojne wspomina Weronika, 28 lat. Oboje zgodnie żyliśmy, pracowaliśmy ciężko, odkładaliśmy na wkład własny do kredytu hipotecznego. Nie mieliśmy problemów z jedzeniem. Mój mąż jadł wszystko, co mu podałam! Nie zastanawiałam się, głównie kupiłam sobie szybkowar i przygotowywałam proste rzeczy kasze, zupy, pilaw, bez żadnych narzekań. Raz na jakiś czas, mój mąż mówił rozmarzony, że miałby ochotę na coś wyjątkowego

Co konkretnie? pytałam.

Naleśniki z mięsem, pierogi, chłodnik, albo placki. On chyba szczególnie przepada za bardziej skomplikowanymi daniami, które trzeba przygotować etapami: ugotować, ostudzić, przesiekać, zrobić ciasto, znowu coś ugotować Długa zabawa w kuchni, brr… Gotowych produktów kupować nie wolno, to nie domowe. On chce, żeby wszystko robić samemu

Kiedy to się zaczęło? Właściwie dopiero po dwóch latach mojego urlopu macierzyńskiego Szczerze mówiąc, ja nie przepadam za gotowaniem. Ale gotuję codziennie! Mój mąż pracuje w biurze od rana do wieczora, zarabia pieniądze dla naszej rodziny. Nie zdarza się, żebym wieczorem nie miała nic gotowego w kuchni. Zawsze jest coś ciepłego, nie zwyczajne makaron z parówkami. Najczęściej: ziemniaki z mięsem, kurczak, zupa, bigos, sałatka. A on się irytuje! Mówi, że całymi dniami siedzę w domu, więc mogłabym zagniatać ciasto, lepić pierogi, robić gołąbki Facet zakłada, że skoro jestem na urlopie, mam cały dzień wolny, a fakt, że trzeba opiekować się dzieckiem to już zapomina

Tak naprawdę chodzi mi już nie o dziecko! Nasza córka to dosłownie skarb, spokojna i grzeczna. Można ją postawić koło siebie w kuchni, dać jej kawałek ciasta i nawet godzinę się nie ruszy. Śpiewamy razem, recytujemy wierszyki. Dziecko nie przeszkadza mi w gotowaniu! Po prostu nie chcę tracić czasu na te przyziemne czynności. Sama jestem na diecie, jem mniej mięsa i prawie wyeliminowałam mąkę. Przecież nie będę lepić pierogów tylko dla mojego męża? Czy to nie jest przesada…?

Generalnie, żyjemy dobrze: mąż wraca od razu z pracy, nie włóczy się po mieście, nawet na imprezę firmową idzie raz w roku, i to na chwilę. Pomaga przy dziecku, sam z siebie. Bawi się z córką, kąpie ją, wychodzi na spacer.

Jest tylko jeden problem: ostatnio zaczyna marzyć o różnych marynatach, tydzień temu pokłóciliśmy się o to poważnie i przez kilka dni ze sobą nie rozmawialiśmy.

Mój mąż, szczerze, nie rozumie, że to naprawdę trudne: zrobić ciasto, usmażyć kilkanaście naleśników, nadziać je mięsem? Jest obrażony, bo uważa, że gotuję z litości, to co najprostsze. Nie próbuję go zaskoczyć, sprawić przyjemność

Jest mi ciężko! narzekam w myślach. Najpierw gotować mięso, potem ciasto, potem smażyć naleśniki, potem je faszerować Sama tego nie zjem, więc muszę dodatkowo gotować coś dla siebie i córki!

Szczerze uważam, że dzisiaj nikt nie robi już rastów, galaret czy gołąbków na co dzień. Może raz w roku, na Wigilię lub Sylwestra. Młodsze pokolenie nie musi się już tak męczyć przy domowych ucztach. W życiu codziennym, jeśli ktoś ma ochotę na placki, może je zamówić, choć to kosztuje sporo szczególnie, gdy jest się na urlopie, a na głowie kredyt. Nie stać nas na takie przyjemności codziennie.

Mój mąż często przywołuje przykład swojej babci, która zawsze pachniała szarlotką i świeżo upieczonym chlebem. Całe życie pracowała, miała gromadkę dzieci, a mimo to wszystko ogarniała.

Tak to wyglądało! denerwuję się. Kobiety z dawnych czasów po prostu nie miały co robić wieczorami. Nie było programu w telewizji, nie było internetu, więc wymyślały sobie zajęcia. Pranie ręczne, lepienie pierogów Ale lepiej spędzić czas z dzieckiem. Wyjść na spacer zamiast tańczyć przy kuchence przez trzy godziny

Niedawno zadzwoniłam do teściowej i z udawaną czułością usłyszałam, że przez żołądek do serca i nie jest trudne zrobienie tego, czego chce jej syn. Widocznie mąż już wcześniej poskarżył się mamie.

Powiedziałam jej, że nie jem gołąbków, więc nie mam ochoty ich gotować! Ale od razu usłyszałam: ko-ko-ko, jakby to była absolutna podstawa, a przecież i faceci gotują!

A co zrobić? Mąż smakosz to normalne, jeśli w domu jest świeże, ciepłe jedzenie, czy codziennie oczekiwać nowego, wymyślnego dania czy to przesada? Powinien jeść to, co jest, a jeśli chce swojskich wędlin niech zrobi je sam?

Czy powinnam przystać na jego zachcianki? Na razie nie umiem znaleźć w sobie chęci a może to kwestia czasu, albo po prostu jestem zbyt zmęczona, by myśleć o gołąbkach i pierogachNie wytrzymałam. Po kilku dniach zastanawiania się, co zrobić, zaproponowałam coś nowego: Możemy razem gotować jeśli naprawdę chcesz pierogi, chodź do kuchni, pomóż mi lepić, a potem podzielimy się pracą i radością. Mąż był zaskoczony, ale zgodził się, choć początkowo nieporadnie mieszał farsz, śmiał się z mąki na nosie córki i próbował rozwałkować ciasto. Okazało się, że w tym skomplikowanym gotowaniu jest też dużo zabawy i bliskości. Córka śmiała się, my żartowaliśmy a potem przecieraliśmy resztki mąki z całej kuchni.

Dziś, zamiast kłócić się o wymyślne dania, robimy je razem od czasu do czasu. Nie codziennie, nie z obowiązku ale jako okazję do wspólnego przeżycia czegoś fajnego. Czas wolny to nie tylko gotowanie i sprzątanie, ale śmiech, wspólne zabawy, rozmowy i dobra kolacja, którą jedliśmy z uczuciem, patrząc na siebie z uśmiechem. Mąż docenił wysiłek, córka rozsmakowała się w domowych pierogach, a ja poczułam, że nie jestem tylko domową kucharką jestem partnerką, mamą i kobietą, która może cieszyć się życiem na własnych zasadach.

Może jeszcze nie pachnę szarlotką codziennie, ale nasz dom zyskał nową, ciepłą nutę. I kto wie być może za kilka lat to córka poprosi mnie o wspólne lepienie pierogów, bo pamięta, że właśnie w takich chwilach rodzi się prawdziwa rodzina.