Moi rodzice nigdy nie dawali mi wsparcia, którego tak bardzo potrzebowałem, lecz to przyjaciele byli przy mnie we wszystkich trudnych chwilach. Chociaż mówi się, że rodzina jest na zawsze, w moim przypadku było inaczej. To właśnie przyjaciele zawsze mnie wspierali, dodawali otuchy i pomagali wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowałem.

Moi rodzice nigdy nie dali mi tego wsparcia, na jakie liczyłam, za to moi przyjaciele okazali się niezawodni w każdej burzy. Niby mówi się, że rodzina jest na zawsze w moim przypadku okazało się, że na zawsze czasem trwa znacznie krócej niż myślisz. To właśnie przyjaciele trzymali moją stronę, podnosili mnie na duchu i ratowali, kiedy najbardziej tego potrzebowałam.

Nasza przyjaźń zaczęła się w szkole taka klasyczna ekipa: dziewczyny, chłopaki, trochę śmiechu, trochę klasycznych plotek i mnóstwo wspólnych przygód. Pamiętam, jak zapragnęłam zapisać się na kurs rysunku. Rodzice machnęli ręką Pieniądze na takie rzeczy? Chyba żartujesz! Za to kumpelki i koledzy spisali się na medal: podzielili się ołówkami i blokami rysunkowymi, a Adam przekonał nawet swoją siostrę Zuzę, prawdziwą artystkę, żeby udzielała mi darmowych lekcji w ich salonie pełnym grafików i ceratowych obrusów.

Przed maturą moi rodzice znowu uznali, że nie ma sensu trwonić pieniędzy na jakąś studniówkę, więc znowu mogłam liczyć tylko na przyjaciół. Zorganizowali dla mnie drobne prace, żebym mogła dorzucić się do opłat, pomogli wyczarować sukienkę (Zosia mistrzowsko przerobiła starą kieckę cioci na coś, co choć trochę przypominało zestaw z witryny w Złotych Tarasach), a nawet zajęli się moim makijażem i fryzurą. Same ekspertki!

Kiedy później postanowiłam zmienić uczelnię, bo wymarzony kierunek był jednak we Wrocławiu, znów usłyszałam od rodziców: Możesz iść, ale za własne pieniądze! Przyjaciele znów stanęli na wysokości zadania: spałam u nich na kanapie przez pierwsze miesiące, dzielili się ze mną wszystkim, począwszy od herbaty, po ostatnią kromkę chleba. Dzięki temu mogłam w końcu zacząć odkładać złotówki na czesne.

Na przestrzeni lat pomagali mi na milion sposobów: dokładali się do raty kredytu hipotecznego, wszyscy razem pomagali remontować kawalerkę (nigdy nie zapomnę Michała z młotkiem w ręku i miną bohatera), a kiedy złapało mnie przeziębienie biegały do apteki i parzyły herbatę z cytryną. Rodzice i mój brat? Mogli podnieść słuchawkę, a nawet tego im się nie chciało.

Nie widziałam się z rodziną od ponad czterech lat, chociaż wciąż lubią powtarzać, że rodzina jest najważniejsza. Ja mam swoją sześć osób: czterech przyjaciół ze szkoły i dwoje z uczelni. To dla nich gotuję rosół, z nimi świętuję imieniny i to oni są moją opoką, na której mogę polegać. Powiem szczerze, czasem dobrze, że prawdziwa rodzina to nie tylko ta, którą masz w metryce.