Żyję i cieszę się, że wystarczyło mi rozumu, żeby nie posłuchać „dobrych” rad mojej mamy

– I na co ci ona potrzebna?! – mama w kuchni mówiła o mojej żonie. – Nawet nie umie gotować!

Nalałem sobie barszczu, który poprzedniego dnia ugotowała Marta, moja żona, i sięgnąłem po sól.

– Kocham ją nie tylko za to! – odpowiedziałem mamie. – Marta ma dobre serce, a gotować każdy się może nauczyć.

– Ale nie twoja żona, – skrzywiła się matka, jakbyśmy nie rozmawiali o jej synowej, tylko o jej najgorszym wrogu. – Nie sądzę, żeby można ją było tego nauczyć.

Wtedy w drzwiach kuchni pojawiła się Marta.

– O czym rozmawiacie? – moja żona weszła z uśmiechem i zaczęła sobie robić herbatę.

– Właśnie chwalimy twój barszcz, – mama zaczęła ćwierkać słodkim głosem.

– Naprawdę? – Marta się szczerze ucieszyła.

– Oczywiście, córeczko, – mama uśmiechnęła się nieszczerze, a kiedy Marta wyszła, mówiła dalej. – Rozwiedź się z nią, zanim będzie za późno. Mówię ci. Popatrz choćby na Werkę od sąsiadów. To by była dla ciebie dobra żona! Piękna i inteligentna. A wczoraj poszłam do nich, a ona akurat lepiła pierogi – wszystkie ładne i równiutkie, jeden w jeden. Taka żona by ci się przydała.

Mama wyszła z kuchni, a ja zacząłem myśleć. A może mama ma rację? Nigdy nie przyglądałem się uważnie tej dziewczynie z sąsiedztwa, bo zawsze była mała. A teraz zdałem sobie sprawę, że Werka ma już dziewiętnaście lat. I naprawdę jest piękna – twarz, figura, warkocz do pasa. W dodatku mama ją uwielbia! Może rzeczywiście dokonałem złego wyboru, żeniąc się z Martą?

– Kochanie, chodź spać, – Marta ponownie zajrzała do kuchni. – Czekam na ciebie i czekam.

Moja żona podeszła i przytuliła mnie z całą czułością, do jakiej tylko ona była zdolna.

„Ale ze mnie głupek! – pomyślałem. – Jak mogłem w ogóle pomyśleć o zamianie tego cudu na kogoś innego? Jak mogłem pozwolić matce zasiać w moim sercu wątpliwości co do mojej żony?!”

Już następnego dnia zacząłem szukać mieszkania do wynajęcia, żeby trzymać się jak najdalej od grzechu. Mama oczywiście nie była szczególnie zadowolona z tej wiadomości.

– Dokąd wy chcecie iść, synu? – prawie płakała. – Żeby wydawać takie pieniądze na wynajmowane mieszkanie?!

Matka zamknęła drzwi do pokoju i dalej mówiła już szeptem:

– Werka ma duże mieszkanie. Jeżeli…

– Mamo! – nie pozwoliłem jej dokończyć i uciąłem w połowie zdania. – Nigdy więcej nie chcę słyszeć ani słowa o Werce! Koniec, kropka! Mam żonę i ją kocham, czy ci się to podoba, czy nie!

Mama milczała i już nie zabraniała nam się wyprowadzać.

Pod koniec tygodnia znaleźliśmy mieszkanie i się przenieśliśmy. O dziwo, kiedy zaczęliśmy mieszkać osobno, bez moich rodziców, nasz związek z Martą zrobił się o niebo lepszy. Nauczyła się nawet całkiem dobrze gotować.

Minęły kolejne dwa lata i urodził się nasz syn. Mama była bardzo szczęśliwa, że ​​ma wnuka, a nawet dzięki temu polubiła swoją synową.

– Zawsze mówiłam, że Martusia jest dla mnie, jak córka, – powiedziała, przytulając moją żonę.

Teraz mamy troje dzieci i jesteśmy szczęśliwi. Mama nie mówi już nic złego na moją żonę, a nawet naprawdę ją lubi. I ma cudowne relacje z wnukami. A ja żyję i cieszę się, że wystarczyło mi rozumu, żeby nie posłuchać „dobrych” rad mojej mamy!