„Zostawmy ją tu, niech zdycha!“ – krzyknęli, wyrzucając babcię na mróz. Dranie nie wiedzieli, że bumerang rychło wróci.

Zostawmy ją tu, niech zdycha! mówili, wrzucając staruszkę w zaspę. Łajdacy nie rozumieli, że bumerang wkrótce do nich wróci.

Weronika Nowak szła w stronę klatki schodowej. Sąsiadki na ławce dyskutowały o nowo zaparkowanym samochodzie.

Czyj to? zapytała Weronika.
A skąd mamy wiedzieć? odparła jedna z nich. Pewnie należy do Marii. U staruszków takie drogie auta się nie pojawiają.
U nas tylko karetki przyjeżdżają! dodała druga.

Sąsiadki jeszcze chwilę gadały o władzy i plotkach. Wtedy wyszła ta sama Maria, do której należał luksusowy samochód. Poszła swoją drogą, zupełnie ignorując kumoszki i auto stojące na trawniku. Weronika Nowak szybko wróciła do domu.

Weronika Nowak? odezwał się mężczyzna, widząc ją na klatce. Pamięta mnie pani? Rozmawialiśmy kilka dni temu. Jestem pani krewnym.
O, Bartosz! krzyknęła, rozpoznając go. Dlaczego nie powiedziałeś, że przyjeżdżasz? To twój samochód stoi na trawniku?
Tak, mój.
To idź go przestawić, zanim ludzie doniosą! Jak można wpadać na taki pomysł, żeby parkować na moich kwiatach!

Krewny pośpiesznie wyszedł, a Weronika poszła nastawić herbatę. Musiała sprzedać mieszkanie nie chciała zostawiać sąsiadom zniszczonego trawnika.

Jakiś czas temu jej wujek przyjeżdżał z synem. Później krewni stracili kontakt. I nagle zjawił się ten młody człowiek! Coś w nim jednak niepokoiło Weronikę. Ciągle palił. Młody, a zęby już żółte. Dobrze, że w ogóle przyjechał. Kobieta nie chciała zatrudniać agenta nieruchomości. Lepiej odwdzięczyć się siostrzeńcowi. Ale ten odmówił pieniędzy.

Weronika na starość została sama, bez męża i dzieci. Chciała przeprowadzić się bliżej natury. Lepiej świeże powietrze niż schodzenie z czwartego piętra. Na wsi był ogródek. Póki miała siły, chciała posadzić warzywa. Jesienią znalazł się kupiec na mieszkanie.

Jutro zaczyna się zima. Zacznijmy sprzedawać na wiosnę zadecydowała Weronika, odkładając zakup domu.
Ale na wiosnę ceny pójdą w górę! sprzeciwił się siostrzeniec. Jak zimno, łatwiej sprawdzić ogrzewanie. Poza tym, już jest kupiec. A jeśli się wycofa?
Ale jeszcze nie znaleźliście mi domu! Gdzie ja będę mieszkać? Jak znajdziemy, wtedy sprzedamy westchnęła Weronika.
Bartosz się zgodził.

Niedługo potem krewny znalazł kilka domów. Wybrali jeden i pojechali na wieś. Po obejrzeniu Weronika się zmartwiła. Wszędzie potrzebny był remont. Ale za pieniądze z mieszkania starczyłoby i na dom, i na naprawy.

Bartosz znał się na budownictwie i mógł oszacować koszty materiałów i robocizny. Obiecał pomóc.

Staruszkę gryzło:
Zima za pasem. Nie chce mi się bawić w remonty. Chcę wejść i żyć jak normalni ludzie.
Ale ja pani pomogę! odparł młodzieniec.

Weronikę niepokoiło, że siostrzeniec tak się spieszy ze sprzedażą mieszkania i kupnem byle jakiego domku. Uznała jednak, że Bartosz na tym nie skorzysta, a tylko jej pomaga. Podziękowała mu za wsparcie. Wybrała domek i ustaliła datę transakcji.

Kupiec i notariusz przyjechali punktualnie. Bartosz zrobił wszystkim herbatę. Weronika żałowała, że sprzedaje mieszkanie. W końcu to jej własne cztery kąty. Całe życie tu mieszkała. Ale co było robić już spakowała rzeczy, dokumenty podpisane.

No to można się przeprowadzać! oznajmił siostrzeniec.
Zaraz, teraz? Jeszcze nie spakowałam naczyń z kredensu próbowała się sprzeciwić, ale Bartosz nalegał, że trzeba ją przewieźć jeszcze dziś. Kupiec nie ma gdzie spać!

No dobrze, jeśli dziś, to dziś. Tylko szybko spakuję garnki zgodziła się Weronika.

Wkrótce jechali ciężarówką. Staruszka ziewnęła i zasnęła. Od czasu do czasu budziła się, widziała drogę przez okno, słys