Zostawmy ją tu, niech sama zdycha!” – mówili, wyrzucając babcię w śnieg. Nie wiedzieli, że karma wkrótce do nich wróci.

Zostawmy ją tu, niech sobie zdycha! mówili, wrzucając staruszkę w śnieg. Łotry nie rozumieli, że bumerang wkrótce do nich wróci.

Weronika Kowalska szła w stronę klatki schodowej. Sąsiadki na ławce dyskutowały o nowo zaparkowanym samochodzie.

Czyj to? zapytała Weronika.
Nie wiadomo! odparła jedna z sąsiadek. Pewnie należy do Marii. U nas starsi ludzie nie jeżdżą takimi drogimi autami.
U nas tylko karetki podjeżdżają! dodała druga.

Kobiety jeszcze chwilę gadały o władzy i różnych plotkach. W końcu wyszła ta sama Maria, do której należał luksusowy samochód. Poszła swoją drogą, zupełnie nie zwracając uwagi na sąsiadki ani na auto stojące na trawniku. Weronika Kowalska szybko wróciła do domu.

Weronika Kowalska? odezwał się mężczyzna, widząc ją w klatce schodowej. Pamięta mnie pani? Rozmawialiśmy kilka dni temu. Jestem pani krewnym.
O, Bartosz! rozpoznała go Weronika. Dlaczego nie dałeś znać, że przyjeżdżasz? To twój samochód stoi na trawniku?
Tak, mój.
To idź go przeparkuj, zanim ludzie coś wymyślą! Jak można wpadać na taki pomysł, żeby stawiać auto na moich kwiatach!

Krewny szybko wyszedł na zewnątrz, a Weronika poszła nastawić herbatę. Musiała sprzedać mieszkanie, nie chciała zostawiać sąsiadom zniszczonego trawnika.

Jakiś czas temu przyjeżdżał do niej wujek z synem. Później krewni stracili ze sobą kontakt. I nagle młody chłopak się pojawił! Tylko coś w nim budziło nieufność Weroniki. Dużo palił. Mimo młodego wieku, zęby już miał żółte. Dobrze, że w ogóle przyjechał. Kobieta nie chciała zatrudniać agenta nieruchomości, żeby sprzedać mieszkanie. Lepiej wynagrodzi bratanka. Ale ten odmówił pieniędzy.

Weronika na starość została sama, bez męża i dzieci. Chciała przeprowadzić się bliżej natury. W świeżym powietrzu i tak lepiej niż ciągle schodzić z czwartego piętra. Na wsi był ogródek. Póki miała siły, chciała posadzić warzywa dla siebie. Jesienią znalazł się kupiec na mieszkanie.

Jutro zaczyna się zima. Lepiej sprzedawać na wiosnę zdecydowała Weronika Kowalska, odkładając zakup domu.
Ale domy na wiosnę podrożeją! sprzeciwił się bratanek. Jak jest zimno, łatwiej sprawdzić ogrzewanie. Poza tym już jest kupiec. A jeśli się wycofa?
Ale jeszcze nie znaleźliście mi domu! Gdzie ja będę mieszkać? Najpierw dom, potem sprzedaż mieszkania westchnęła Weronika Kowalska.
Bartosz się zgodził.

Niedługo potem bratanek znalazł kilka opcji. Wybrali jeden i pojechali na wieś. Po obejrzeniu Weronika trochę się zmartwiła. Wszędzie był potrzebny remont. Ale za pieniądze z mieszkania starczyłoby i na dom, i na naprawy.

Bartosz znał się na budowlance i mógł powiedzieć cioci, ile kosztują materiały i robocizna. Obiecał pomóc.

Staruszkę gryzło:
Zima tuż tuż. Nie chce mi się bawić w remonty. Chcę wejść i żyć jak normalni ludzie.
Przecież ja pani pomogę! odparł młody mężczyzna.

Weronikę niepokoiło, że bratanek tak się spieszy ze sprzedażą mieszkania i kupnem byle jakiego domku. Mimo wszystko uznała, że Bartosz nie ma w tym żadnego interesu, a jego pomoc to dla niej wybawienie. Podziękowała, że w ogóle się zgodził.
Wybrała domek i ustaliła datę transakcji.

Kupiec i notariusz przyjechali na czas. Bartosz zrobił wszystkim herbatę. Staruszce żal było sprzedawać mieszkanie. W końcu własne. Całe życie tu mieszkała. Ale co zrobić drogi powrotnej nie ma. Rzeczy spakowane, dokumenty podpisane.

No to można się przeprowadzać! oznajmił bratanek, gdy transakcja została sfinalizowana.
Czekaj, naprawdę teraz? Jeszcze nie spakowałam naczyń z kredensu próbowała protestować starsza kobieta, ale Bartosz nalegał, że trzeba ją przewieźć jeszcze dziś. Kupiec przecież nie ma gdzie nocować!

No dobrze, jeśli dziś, to dziś. Tylko szybko zbiorę naczynia zgodziła się Weronika Kowalska.

Wkrótce jechali ciężarówką. Staruszka zaczęła ziewać i zasnęła. Od czasu do czasu budziła się i widziała drogę przez okno, słyszała, jak mężczyźni rozmawiają.

Proszę pani, słyszy mnie pani? brzmiał głos Bartosza, jakby z daleka. Nie miała siły odpowiedzieć.
Zostawmy ją tu usłyszała, gdy na chwilę odzyskała przytomność. Wszystko wydawało się jak we mgle. Zostawili staruszkę po prostu w śniegu.
Sama umrze dodał Bartosz.

Dotarło do niej, że bratanek ją oszukał. Widocznie dosypał coś do herbaty, żeby zasnęła i podpisała dokumenty. Zamknęła oczy, gotowa na śmierć.

Tymczasem wszystko widziała młoda dziewczyna. Jadąc drogą i widząc zaparkowany samochód, pomyślała, że kierowca potrzebuje pomocy, i postanowiła zatrzymać. Ale potem zobaczyła, jak mężczyźni wyciągają coś z ciężarówki i idą w stronę lasu. Śnieg sypał gęsto. Zaintrygowało ją, dlaczego ludzie coś wyrzucają na środku drogi i to w taką pogodę? Może ukrywają jakieś przestępstwo?
Jadąc kawałek dalej i gasząc światła, postanowiła poczekać. Na wszelki wypadek zapisała numer rejestracyjny. Gdy nieznajomi odjechali, pobiegła tam, gdzie nieśli worek. Zobaczyła staruszkę, sprawdziła puls. Żyje! Tylko nieprzytomna. Natychmiast zadzwoniła do męża i wezwała pomoc.

Gdy przyjechał, razem zabrali staruszkę do samochodu. W drodze Weronika Kowalska odzyskała przytomność.

Gdzie jestem? zapytała.
Znaleźliśmy panią odparła Kinga. Pamięta pani, jak trafiła do śniegu?
Tak. Pamiętam. Sprzedawaliśmy z bratankiem mieszkanie. Potem piliśmy herbatę. A ta herbata Bartosz coś mi do niej wsypał! Potem jechaliśmy na wieś, a oni mnie wyrzucili w śnieg. Pozbył się mnie krewniak!
Niech pani pozwoli, że posmaruję panią krem