Zostałam sierotą w wieku sześciu lat, gdy moja mama rodziła mojego młodszego brata.

Zostałam sierotą w wieku sześciu lat, kiedy moja mama rodziła mojego młodszego brata.
Pamiętam to jak dziś już byłyśmy dwie dziewczynki, a mama spodziewała się trzeciego dziecka. Pamiętam jej krzyki, sąsiadki zbiegające się, płaczące, aż w końcu jej głos ucichł

Dlaczego nie wezwano lekarza? Dlaczego nie zabrano mamy do szpitala? Do dziś nie rozumiem. Czy wieś była za daleko? Drogi nieprzejezdne? Musiał być jakiś powód, pewnie był. Mama zmarła przy porodzie, zostawiając nas same z malutką, nowo narodzoną Olą.

Tata, zagubiony bez niej, nie miał tu rodziny wszyscy byli na południu, nikt nie mógł pomóc mu się nami zająć. Sąsiadki radziły, by szybko się ożenił. Nie minął tydzień po pogrzebie, a tata już był zaręczony.

Namówiły go na nauczycielkę mówiły, że to kobieta o dobrym sercu. No i posłuchał. Oświadczył się, a ona przyjęła. Może spodobał jej się? Był młody, przystojny. Wysoki, szczupły, z tymi czarnymi, cygańskimi oczami każdy by się zachwycił.

Tak czy inaczej, pewnego wieczoru tata przyprowadził narzeczoną, by nam ją przedstawić.
Przyprowadziłem wam nową mamę!

Ogarnęła mnie gorycz i ból, coś, czego moje dziecięce serce nie potrafiło zaakceptować. W domu wciąż unosił się zapach naszej mamy. Miałyśmy sukienki, które uszyła i wyprała własnymi rękami, a on już wprowadzał nam nową mamę. Dziś, z perspektywy czasu, rozumiem go, ale wtedy znienawidziłam go i jego narzeczoną też. Nie wiem, co ta kobieta o nas nagadała, ale weszła pod rękę z tatą.

Oboje trochę podchmieleni, a ona mówi:
Nazywajcie mnie mamą, to zostanę.
Ja, zwracając się do młodszej siostry, odparłam:
Ona nie jest naszą mamą. Nasza mama umarła. Nie wołaj jej tak!

Młodsza siostra rozpłakała się, a ja, jako starsza, dodałam:
Nie, nie będziemy cię tak nazywać! Nie jesteś naszą mamą. Jesteś obcą!
Ooo, jaka harda! No to nie zostanę z wami!

Nauczycielka wyszła, a tata chciał za nią pobiec. Zatrzymał się w progu, nie poszedł. Stał tam ze zwieszoną głową, w końcu wrócił, przytulił nas i wybuchnął płaczem. My też płakałyśmy, nawet maleńka Ola w kołysce popłakiwała. Opłakiwałyśmy mamę, on ukochaną żonę, ale w naszych łzach było więcej rozpaczy niż w jego. Łzy sierot są takie same na całym świecie, a tęsknota za matką brzmi tak samo w każdym języku. To był jedyny raz, kiedy widziałam, jak mój tata płacze.

Został z nami jeszcze dwa tygodnie. Pracował przy wyrębie lasu, jego brygada wyjeżdżała w góry. Co miał robić? Innej pracy we wsi nie było. Dogadał się z sąsiadką, zostawił jej trochę pieniędzy na jedzenie, Olę oddał pod opiekę innej kobiecie, a sam wyruszył do lasu.

I tak zostałyśmy same. Sąsiadka przychodziła, gotowała, rozpalała w piecu i odchodziła. Miała swoje sprawy. A my całe dnie w chłodzie, głodne i przestraszone.

Wieś zastanawiała się, jak nam pomóc. Potrzebna była kobieta, która uratowałaby naszą rodzinę. Nie byle jaka, ale wyjątkowa taka, co przygarnie cudze dzieci jak swoje. Gdzie taką znaleźć?

Pośród pogłosek dowiedziałyśmy się, że jest gdzieś młoda kobieta, daleka krewna jednej z mieszkanek wsi, porzucona przez męża, bo nie mogła mieć dzieci. Albo mogła, ale umarły, i żadne już się nie urodziły nikt nie wiedział na pewno. Zdobyli adres, wysłali list i przez ciotkę Małgorzatę sprowadzili do nas Zinę.

Tata jeszcze pracował w lesie, kiedy Zina przyszła pewnego ranka. Weszła tak cicho, że nawet jej nie usłyszałyśmy. Obudziły mnie kroki w domu. Ktoś się krzątał tak jak mama stukając garnkami w kuchni, a ten zapach Naleśniki!

Cichutko wyjrzałyśmy przez szparę w drzwiach. Zina spokojnie zajmowała się domem: zmywała, zamiatała. Dopiero gdy usłyszała, że nie śpimy, zawołała:
Chodźcie, złotka, jemy!

Zabawiło mnie, że nazwała nas złotkami. Byłyśmy rzeczywiście jasnowłose, z niebieskimi oczami, jak mama.

Zebrałyśmy się na odwagę i wyszłyśmy z pokoju.
Siadajcie do stołu!
Nie trzeba było nas długo namawiać. Zjadłyśmy naleśniki i od razu poczułyśmy do tej kobiety zaufanie.
Mówcie mi ciocia Zina.

Potem wykąpała nas, wyprała nasze ubrania i wyszła. Ale następnego dnia wróciła! Dom w jej rękach zmieniał się w mig czysty, uporządkowany, tak jak za czasów mamy. Minęły trzy tygodnie, tata wciąż w górach, a ciocia Zina opiekowała się nami wzorowo, choć trzymała emocje na dystans. Zwłaszcza Weronika lgnęła do niej miała wtedy zaledwie trzy lata. Ja byłam bardziej ostrożna. Ciocia Zina była surowa, rzadko się uśmiechała. Nasza mama była radosna, śpiewała, tańczyła, nazywała tatę Józkiem.

Jak wróci wasz tata, może mnie nie zaakceptuje. Jaki on jest?
Zakłopotana, tak go wychwalałam, że prawie wszystko zepsułam! Powiedziałam:
Jest wspaniały! Spokojny! Jak się napije, to od razu zasypia!
Ciocia Zina zmarszczyła brwi:
Dużo pije?
Tak! wtrąciła Weronika, ale ja ją szturchnęłam i dodałam:
Tylko na imprezach!

Ciocia Zina wyszła tej nocy spokojniejsza, a tata wrócił z gór późnym wieczorem. Wesz