Zdrada, szok, tajemnica.

Zdrada, szok, tajemnica.

Natalia przygotowywała kolację, gdy do drzwi zapukano. Pani Natalia? zapytała nieznajoma kobieta. Tak, a pani jest? odparła Natalia. Jestem kochanką pani męża nagle oznajmiła przybyła. Olka? upewniła się Natalia. Olusia poprawiła ją gość. I kochacie się z moim mężem? A ja przeszkadzam waszemu szczęściu? sarkastycznie spytała Natalia. Co on pani naopowiadał? Że mamy małe dzieci i nie może ich zostawić? Nie Powiedział, że trzeba poczekać, aż aż pani ojca nie stanie niespodziewanie wyznała kobieta. Natalia zdrętwiała, nie rozumiejąc, co jej ojciec ma do tego wszystkiego.

Natalia gotowała obiad, gdy ktoś zapukał do drzwi.

Dziwne, mamy dzwonek, a wszyscy znajomi o tym wiedzą pomyślała, otwierając. W progu stała nieznajoma, mniej więcej w jej wieku, patrząca z zaciekawieniem.

Dzień dobry! To pani Natalia? spytała niespodziewana gość.

Natalia, a pani jest? Nie przypominam sobie

Bo i nie ma pani powodu mnie znać. Jestem bliską znajomą pani męża.

Olka?

Olusia

Aż tak? Cóż, nie dziwię się już, że używa pani takiego zdrobnienia Przyzwyczaiłam się. Choć, szczerze mówiąc, nikt dotąd nie przychodził do mnie tak po prostu Zwykle dzwonią! Więc jak mam się do pani zwracać?

Halina Chodzi o to, że

Niech się pani nie denerwuje, Haniu! Więc kochacie się z moim mężem? A ja przeszkadzam w waszym szczęściu?

Skąd pani to wie?

Bo nie jest pani pierwszą, która mi to mówi Ale i ja pani powiem nie trzymam męża. Może go pani zabrać nawet dziś. Co on pani naopowiadał? Że dzieci małe i nie może ich zostawić?

Nie, skąd! Wiem, że wasi synowie już dorośli, studenci

Więc co? Że jestem chora i jako uczciwy człowiek musi przy mnie zostać? Widzi pani jestem zdrowa.

Tego też nie mówił.

Jakie jeszcze mamy warianty? Że go zwolnią z pracy, bo w firmie nie lubią rozwodów? Oszukał panią. Jego szefowi zupełnie obojętne, jakie relacje panują w rodzinach pracowników.

Nie, to nie to Powiedział, że trzeba poczekać, aż aż pani ojca nie stanie.

Natalia zastygła. Jej ojciec nie miał jeszcze siedemdziesiątki, dbał o siebie, rzadko chorował i nie wybierał się na tamten świat.

Coś pani pomyliła

Nie, Olek mówił, że gdy tylko Anatol Władysławowicz odejdzie, on natychmiast odejdzie od pani

A dlaczego nie wcześniej? Mówił, że boi się mojego ojca? Zapewniam, tata mu nic nie zrobi.

Olek się nie boi, wręcz go szanuje Ale twierdzi, że gdy go zabraknie, pani przeprowadzi się do jego mieszkania.

Co? Jak śmiał?! Mój ojciec ma się świetnie i mam nadzieję, że pożyje jeszcze długo! Co więcej nie zamierzam się nigdzie przeprowadzać! To moje przedmałżeńskie mieszkanie i nie mam zamiaru go oddawać!

Ale jak to? Olek mówił, że to mieszkanie mu się należy, a pani zabierze działkę, samochód, garaż i się wyprowadzi

Ach tak? Ciekawe A dlaczego pani nie zaczekała, aż to się stanie, i przyszła już dziś?

Rozumie pani Nie jestem już młoda i chcę nacieszyć się swoim szczęściem. Nie obchodzi mnie, czy mój ukochany ma mieszkanie. Możemy żyć u mnie.

Rozsądnie. Więc czego pani ode mnie chce?

Żeby pani go wypuściła

Niech go pani zabiera.

Jak to?

Po prostu Nie trzymam go. Nigdy nie trzymałam. Choć przyznam na początku bardzo go kochałam, myślałam, że się uspokoi. Później naiwnie sądziłam, że dzieci potrzebują ojca, więc nie wyrzucałam go. Ostatnio nie zauważyłam niczego podejrzanego w jego zachowaniu i uznałam, że skończył z przygodami. Widać się myliłam.

Oczywiście, że się pani myliła Więc go pani wypuści? Naprawdę?

Oczywiście. Może pani nawet zabrać jego rzeczy od razu.

Nie, daj pani spokój Ja ciężkich rzeczy nie poniosę. Olek sam je zabierze, gdy uzna za stosowne Ważne, żeby go pani wypuściła.

Niech się pani nie martwi, dziś go wypuszczę! A jutro złożę pozew o rozwód i podzielimy majątek zgodnie z prawem. Mieszkania mu jednak nie oddam. Jak już mówiłam dostałam je od babci, a remont opłacili rodzice. Tata przechował wszystkie rachunki, jest bardzo skrupulatny Ale nic, pani ma swoje mieszkanie.

Mam, niech się pani nie martwi, Olek nie zostanie na bruku.

Wcale się nie martwię. Zawsze umiał się urządzić.

Do widzenia, Natalio.

Żegnaj, Halino. Mam nadzieję, że więcej się nie zobaczymy.

Halina odeszła, a Natalia zaczęła zbierać rzeczy męża. Nie zamierzała się z nim kłócić, ale wiedziała, jak sprawić, by sam wyszedł. Myślał pewnie, że w każdej chwili może wrócić, jak to bywało wcześniej Ale nie tym razem.

Do czego trzeba było dojść Czeka, aż mój ojciec umrze, bym mu zwolniła mieszkanie Zupełnie się rozbestwił A to tylko moja wina! Tyle lat przymykałam oczy na jego zdrady, więc uznał, że może robić, co chce Dość, Olku, kochanie. Idź do swojej Haliny i żyjcie długo i myślała, składając jego rzeczy do walizek.

Olek, wróciwszy z pracy, nie zauważył niczego dziwnego w zachowaniu żony. Tylko odmówiła mu kolacji Ale szczerze mówiąc, nie przejął się tym. Liczył, że po jedzeniu wyjdzie na wieczorny spacer, a potem wróci jak gdyby nigdy nic.

Kochanie, dziękuję za kolację Chyba pójdę się przejść

Proszę bardzo, idź sobie! pomyślała Natalia.

Oczywiście, najdroższy, idź. W twoim wieku spacery są bardzo zdrowe

Nie rozumiem! W jakim wieku?! oburzył się Olek, który uważał się za mężczyznę w sile wieku.

No w twoim, kochanie. Przeszło pięćdziesiątka Nie jesteś już młody.

Co?! Ja jeszcze Przecież

Mój drogi, po co mi to mówisz? Czy to nie ja najlepiej wiem, że już nie ten

Uważaj, co mówisz Bo in