– Zatrzymamy się u ciebie na dłużej, bo nie starcza nam pieniędzy na wynajęcie własnego mieszkania! – Wyjawiła mi moja przyjaciółka.

Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie stać nas na własny kąt! rzekła mi moja przyjaciółka Zosia Nowak.

Jestem kobietą o nieustającej werwie. Choć mam sześćdziesiąt pięć wiosen, wciąż przemierzam zakamarki Polski, spotykam osobliwości i snuję opowieści o minionych latach z nutą radości i cienia. Kiedyś wakacje rozkładały się jak otwarta księga można było pojechać nad Bałtyk, rozłożyć namiot w Puszczy Białowieskiej, wsiąść na łódź i zsunąć się rzeką Wisłę, a wszystko to za kilka złotych.

Teraz te czasy przeminęły, lecz wciąż kocham poznawać ludzi na piaszczystej plaży w Sopocie, w Teatrze Wielkim w Warszawie, przy kawie w małej knajpce na Krakowskim Rynku. Z niektórymi znajomościami trwały lata, z innymi przelotne spojrzenia.

Pewnego wieczoru spotkałam Grażynę Kwiatkiewicz, którą dzielił nas wspólny pokój w pensjonacie nad jeziorem w Mazurach. Rozstałyśmy się przyjaźnią, wymienialiśmy listy na święta. Nagle dotarł do mnie bezimienny listonosz z telegramem: O trzeciej nad ranem przyjeżdża pociąg. Czekaj na mnie na dworcu!. Nie miałam pojęcia, kto mógł tak pisać.

Czwarta rano zadzwonił w drzwiach nieznajomy głos. Otworzyłam i zamarła w osłupieniu. Na progu stała Grażyna, dwie nastolatki Zuzanna i Oliwia, babcia Jadwiga i mężczyzna imieniem Marek, z gigantycznym stosikiem bagaży. Mój mąż Piotr i ja patrzyliśmy, jakbyśmy wpadli w sen. Wpuściliśmy ich, a Grażyna spytała:

Dlaczego nie wyjechałaś po nas? Przecież wysłałam telegram! A tak w ogóle, taksówka kosztuje dwa złote!

Przepraszam, nie wiedziałam, kto go posłał odpowiedziałam, czując, że słowa wirują w podświadomości.

Miałam twój adres. Oto jestem.

Rozmowa zwisała jak chmurka nad lasem. Grażyna wyjawiła, że Zuzanna właśnie skończyła liceum i wyrusza na studia w Poznaniu, a reszta rodziny przyjechała, by ją wspierać.

Będziemy mieszkać u ciebie! Nie stać nas na wynajem, a ty mieszkasz blisko centrum! krzyknęła, a jej głos odbijał się echem po pustych korytarzach.

Zamarłam. Nie byliśmy spokrewnieni, a jednak mieliśmy karmić ich trzykrotnie dziennie. Przynosili trochę jedzenia, ale samodzielnie nie gotowali. Stałam się ich niekończącą się służebnicą.

Po trzech dniach, gdy sen stał się koszmarem, poprosiłam Grażynę i jej krewnych, by opuścili nasze progi. Nie obchodziło mnie, dokąd się udadzą. Rozpadł się burzliwy skandal Grażyna zaczęła rozbijać talerze, krzycząc histerycznie, a ja czułam się jak w wirze tornada.

Wyszli, zabierając mój szlafrok, kilka ręczników i, jak przez czar, wielki garnek z kapustą. Nie rozumiem, jak udało im się go wyciągnąć; garnek po prostu zniknął w mgłę.

Tak zakończyła się nasza przyjaźń na dobre, jak w starej przysłowiu: Kto sieje wiatr, niech się liczy na burzę. Nie słyszałam już o Grażynie, nie widziałam jej twarzy. Teraz, kiedy spotykam ludzi, kroczę ostrożnie, jakby każdy krok mógł być kolejnym snem, w którym rzeczywistość rozmywa się w złotej poświacie.