Zagubiona dzidzia

Mój słodki sobotni sen raptownie przerwało głośne walenie tuż za ścianą. Byłam tak zaspana, że długo nie mogłam się zorientować, gdzie w ogóle jestem. „Za co mnie to spotyka!” – krzyknęłam do nieznanego rozmówcy i zakryłam głowę poduszką. Na chwilę wszystko ucichło, jakby ktoś naprawdę mnie usłyszał. Ale moje szczęście nie trwało długo. Za ścianą zaczęło coś dudnić, chyba ktoś przesuwał meble.

Już miałam biec, żeby dowiedzieć się, kto odważył się zakłócić mój spokój, ale przypomniałam sobie, że wczoraj wieczorem widziałam na klatce schodowej ogłoszenie, w którym nowy sąsiad uprzedzał, że będzie robił remont i przepraszał za chwilowe niedogodności. O ile dobrze pamiętam, obiecał, że ze wszystkim skończy do szóstej wieczorem. Będę musiała jakoś to wytrzymać.

Przez cały dzień był taki hałas, że już wydawało mi się, że to w mojej głowie coś grzechocze, puka, brzęczy, buczy, dudni, spada, przesuwa się… W końcu, zgodnie z obietnicą, po szóstej zrobiło się cicho. Gdy tylko wyciągnęłam się błogo na sofie i przygotowałam się do oglądania mojego ulubionego serialu, mój długo wyczekiwany spokój znowu zaczęło coś zakłócać. Nasłuchiwałam, wydawało mi się, że ktoś płacze za drzwiami. Żałosne dźwięki nie ustawały, więc zacisnęłam zęby i wyszłam na klatkę schodową. W tym samym czasie drzwi sąsiedniego mieszkania otworzyły się niemal synchronicznie i teraz we dwoje, razem z dość przystojnym mężczyzną, jak się domyśliłam, moim nowym sąsiadem, z zakłopotaniem patrzyliśmy na dość dobrze odżywionego przedstawiciela rodziny kotów. Kot spojrzał na nas żałosnymi oczętami i wciąż wydawał dźwięki tak podobne do płaczu dziecka.

– A ty skąd tu się wziąłeś? Nie wygląda na bezdomnego, – mężczyzna odezwał się do mnie i wziął kota na ręce. – Ładny, czysty, z obróżką. Musiał się zgubić. Co teraz z tobą zrobić? Postaramy się znaleźć twoich właścicieli. Pomożesz mi? – znowu na mnie spojrzał.

– Pomogę, – zgodziłam się po krótkiej chwili namysłu.

– Jak masz na imię? Ja jestem Janek. Jestem twoim nowym sąsiadem, – mężczyzna wyciągnął rękę na powitanie.

– Bardzo mi miło. Ada, – odpowiedziałam.

Przez dwie długie godziny wędrowaliśmy od mieszkania do mieszkania, najpierw w naszym bloku, potem w sąsiednich, aż w końcu wróciliśmy wyczerpani.

– Nie mogę go wziąć do siebie. Mam psa. Na pewno się ze sobą nie zaprzyjaźnią, – oznajmił Janek, wręczając mi kota.

– Ja go nie wezmę, – odskoczyłam jak poparzona. – Nawet o tym nie myśl! Bardzo lubię koty, ale na tym kończy się moje doświadczenie z nimi. Po prostu nie wiem, jak się nim zająć.

Janek jednak wygrał tę słowną potyczkę, używając żelaznych argumentów: po pierwsze, to na krótko, bo niedługo odnajdziemy właściciela znajdy, po drugie, on pomoże mi zająć się kotem, a po trzecie, po prostu muszę zabrać kota do siebie, bo przecież już go uratowałam, a on, sąsiad, tylko przypadkiem wyjrzał na klatkę.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu nie spałam sama. Przez całą noc kot łaskotał mnie ogonem w uszy, nos i pięty.

Z samego rana przyszedł Janek i rozpoczęliśmy intensywne poszukiwania właściciela kota: przejrzeliśmy wszystkie ogłoszenia o zaginionych zwierzętach na portalach społecznościowych, od razu umieściliśmy tam nasze, wydrukowaliśmy ogłoszenia, żeby rozwiesić je na ulicy.

– Idziemy rozklejać? Od razu zabierzemy kota na spacer, – Janek mrugnął do mnie i poszliśmy, jak się okazało, na nasz pierwszy z wielu kolejnych wspólnych spacerów.

Właścicielkę kota znaleźliśmy już następnego dnia.

– Moja dzidzia! – do mojego mieszkania wpadła kobieta w średnim wieku i o ekstrawaganckim wyglądzie. – Płakałaś tutaj bez mamusi? Moje maleństwo.

Okazuje się, że kot nazywał się Dzidzia. Właścicielka zostawiła zwierzaka na jeden dzień u koleżanki po drugiej stronie ulicy, a ta nie dopilnowała kota

Niby Dzidzia była u mnie przez krótki czas, ale żal było mi się z nią rozstawać.

Dla mnie i Janka była żywym talizmanem, ponieważ niespodziewanie nas ze sobą poznała, połączyła nasze losy. Niedługo potem zamieszkaliśmy razem i pomimo Jankowego nowofundlanda Richiego, adoptowaliśmy kota, który jest bardzo podobny do Dzidzi.