Wytrwały nauczyciel

Jarek był dobrym nauczycielem. Był uwielbiany przez uczniów i szanowany przez kolegów. Uczył geografii. Mężczyzna był niezwykle dokładny, rzetelny i sumienny. Zawsze skrupulatnie sprawdzał zeszyty, przygotowywał się do lekcji, dużo czytał, żeby zainteresować uczniów.

Trudno było u niego ściągać na sprawdzianach, ale nikt nawet nie próbował. Uczniowie kochali jego przedmiot i chętnie się uczyli, bo nauczyciel umiał przekazywać wiedzę. Wiele razy dyrektor albo zastępca aż zaglądali do klasy, bo kiedy dzieci słuchały Jarka, panowała taka cisza, że wydawało się, że nikogo nie ma w środku.

Kiedyś Jarek wziął do odpowiedzi Marcela. Chłopak należał do tych uczniów, którzy zawsze siedzą nad książką i się pilnie uczą. Ale akurat tego dnia nie był zbyt dobrze przygotowany do lekcji.

– Stolica Madagaskaru?

– Yyyy, Anarywa.

– Po raz pierwszy w życiu słyszę takie słowo, – uśmiechnął się Jarek.

Marcel zaczerwienił się, albo ze wstydu, albo dlatego, że tak wytężał pamięć.

– Anatarywa… pamiętam, że tak to się jakoś zaczynało, ale nie mogę sobie przypomnieć.

– Marcel, będziesz tak stał, dopóki sobie nie przypomnisz. Inaczej nigdy cię nie nauczę. – Jarek jednak osiągnął swój cel. Chłopak stał przy tablicy dobre piętnaście minut, aż wreszcie wykrzyknął:

– Antananarywa!

– Widzisz? Dobra robota. Zadziałało, – Jarkowi udało się zmusić ucznia, żeby sobie przypomniał to, co przecież wiedział. – Myślę, że teraz zapamiętasz to na całe życie.