Wybrałam siebie. A ty postawiłeś na cudze skarpetki.

Wybierałam siebie. A ty postawiłeś na cudze skarpetki

Ola i Krzysztof byli na ślubie jej najlepszej przyjaciółki. Uroczystość miała się ku końcowi, gdy prowadzący oznajmił, że teraz panna młoda rzuci bukiet. Ola nie zamierzała brać udziału, stała z boku, gdy nagle zauważyła, że kwiaty lecą prosto w jej stronę. Machinalnie wyciągnęła ręce – bukiet wylądował w jej dłoniach. Goście zaczęli klaskać, a Krzysztof teatralnie złapał się za głowę. To było przewidywalne – faceci często odgrywają takie sceny, gdy ich dziewczyny łapią „ten jeden jedyny” bukiet.

Ola już wracała do swojego stolika, gdy usłyszała rozmowę za uchylonymi drzwiami. Poznała głos Krzysztofa.

— No, teraz się trzymaj! — śmiał się ktoś. — Ola już w myślach stoi z tobą w urzędzie stanu cywilnego. Bukiet złapała!

— Jak się przypnie, tak się odpnie — uśmiechnął się Krzysztof. — Ja się żenić przez pięć lat na pewno nie wybieram. I tak mam tu wygodnie.

— Założysz się, że za pół roku sam ją zaprowadzisz na ślub? A jak nie, to znajdzie kogoś bardziej ogarniętego. A ty zostaniesz z garami i skarpetami.

— Trzymaj mnie za słowo! Żyjemy razem od roku – ona nigdzie się nie ruszy. Będzie gotować i pranie robić.

Ola zdrętwiała. Wszystko w niej zamarzło. Nie urządziła sceny – nie chciała psuć przyjaciółce wesela. Wzięła płaszcz, wyrzuciła bukiet do śmietnika przy wyjściu i zamówiła taksówkę.

Z Krzysztofem wynajmowali mieszkanie, dzielili wszystko po połowie: czynsz, rachunki, jedzenie. Krzysztof próbował zwalić na Olę wszystkie domowe obowiązki, ale ta postawiła sprawę jasno: jeśli ona ma być gospodynią, on musi być sponsorem. Nie spodobało mu się. Więc niechętnie zaczął zmywać i sprzątać.

Ale przed znajomymi odgrywał „macho”, którego kobieta jest szczęśliwa, że może sortować jego skarpety.

Wróciwszy do mieszkania, Ola w milczeniu wyciągnęła walizki. Większość rzeczy trzymała u rodziców, więc pakowanie zajęło pół godziny. W kuchni wysypała zawartość kosza, wyrzuciła wszystko z lodówki i zalała zupą ogórkową. Przez myśl przeleciało jej, żeby zamoczyć jego koszulki w tym syfie – ale zrezygnowała.

I wyjechała.

Tydzień później w jej życiu wszystko się zmieniło. Zaproponowano jej przeniesienie do centrali – prawdziwy awans. I… test pokazał dwie kreski. Ciąża.

Decyzję musiała podjąć szybko: kariera czy macierzyństwo. Lekarz potwierdził – wczesny etap, jest czas na namysł. Ola wybrała karierę. Przebyła zabieg, załatwiła transfer, wzięła kilka dni wolnego i po prostu poszła spać. Spać. Bez czyichś skarpet.

Wróciła z miesiąca miodowego przyjaciółka Ania i przyszła ją odwiedzić:

— Przecież byliście idealną parą! Myślałam, że już obrączki wybierasz.

— Wyszłam. To nie mój człowiek. A „idealna para” – tak tylko z zewnątrz wyglądało. I wiesz… — Ola zawahała się, ale niespodziewanie wysypała wszystko. O ciąży, o wyborze.

Ania kiwała głową. Obiecała milczeć. Ale, jak to bywa, powiedziała mężowi. A ten – Krzysztofowi.

Przyszedł pod dom rodziców Oli:

— Jak mogłaś? To było też moje dziecko!

— A ty kim jesteś? Mężem? Byliśmy razem tylko na twojej kanapie i w twojej głowie.

— Pomagałbym! Finansowo! W wychowaniu!

— A spytałeś, czy chcę być zależna od twoich datków? Czy chcę być samotną matką? Wybrałam siebie. Jesteś zbyt małym człowiekiem, żeby być ojcem.

— Po co wylałaś śmieci do lodówki?

— No cóż, miałam taki nastrój. Bądź zdrów, Krzysztof.

Patrzył za nią. Za dwa dni miał zapłacić za kolację dla całej ich paczki – zakład to zakład.

I tak. Ludzie naprawdę kopią sobie groby własnym językiem.