Gdzie moje dziecko?

Michał stał w tym samym miejscu, gdzie pięć minut temu zostawił Anię, rozglądał się zdezorientowany, a w środku narastał mu dziwny niepokój. Dziewczynki nigdzie nie było…

Wśród mnóstwa dzieci nie mógł znaleźć tej jednej. Swojej córki.

„Nic z tego nie rozumiem” – mamrotał pod nosem Michał. „Gdzie się podziała? Przecież dosłownie na chwilę odszedłem”. Wtedy zauważył Zofię Kowalską, wychowawczynię córki, która właśnie ustawiała markotnych pierwszaków według wzrostu, i podbiegł do niej.

– Gdzie moje dziecko?! Dziewczynka z białymi kokardami. Powinna być z panią. A jej nie ma.

Michał był tak zdenerwowany, że nawet nie zauważył, jak podniósł głos.

Młoda nauczycielka wzdrygnęła się i spojrzała na niego z zakłopotaniem.

– Przepraszam… Kto konkretnie? Wszyscy moi są chyba na miejscu.

– Moja córka. Ania. Przed chwilą tu była, a teraz jej nie ma! Jest zapisana do pani klasy. Nie pamięta nas pani?

– Przykro mi, ale w klasie mam dwadzieścioro dziewięcioro dzieci, a widzieliśmy się tylko kilka razy.

– I co z tego?

– Jeszcze nie zapamiętałam wszystkich dzieci i ich rodziców z twarzy.

– I to według pani jest usprawiedliwienie?

– Proszę pana, każdy rodzic osobiście przyprowadził swoje dziecko. A pan… Pan nie przyprowadzał. Podszedł pan dopiero teraz. Rozumiem, że jest zamieszanie i tak dalej, ale… Lepiej niech pan powie, dlaczego zostawił córkę samą? Nie widzi pan, ile dziś w szkole ludzi? Tu nie tylko siedmioletnie dziecko, ale nawet dorosły może się zgubić.

– Na kilka minut wybiegłem do sklepu po wodę. Ania chciała pić. Wróciłem – a jej już nie ma. Cholera, jest pani nauczycielką! Czy nie powinna pani pilnować dzieci? Gdzie jej teraz szukać? Gdzie mogła pójść?

Zofia wzięła głęboki oddech. To był jej pierwszy dzień pracy, pierwsza własna klasa, a wszystko wydawało się jakimś złym snem.

– Niech się pan uspokoi. Jak wyglądała pana córka?

– Mówię: miała wielkie białe kokardy.

– Przepraszam, ale w mojej klasie jest piętnaście dziewczynek i wszystkie mają białe kokardy. Są jakieś inne cechy? W co była ubrana, na przykład?

Michał zamilkł na chwilę. Tak się zagubił i zdenerwował, że nie wiedział, co jeszcze powiedzieć. Rano pomagał córce wiązać te kokardy, poprawiał kołnierzyk, martwił się, żeby nie ubrudziła białych rajstop, a teraz nagle okazało się, że prawie nie potrafi jej opisać.

– No jakie jeszcze cechy… Dziewczynka siedmioletnia, z brązowymi oczami i długimi ciemnymi włosami.

– Już lepiej. Może pan jeszcze coś sobie przypomni?

– No… Ma żółty plecak z kaczuszkami! Wie pani, ona kocha zwierzęta, dlatego wybrała właśnie taki plecak. Inne dzieci na pewno takiego nie mają. Boże, gdzie ona się mogła podziać? – zdenerwowany mamrotał Michał, rozglądając się nerwowo.

– Niech się pan nie martwi, będziemy szukać. Na pewno ją znajdziemy. Raczej nie mogła wyjść z terenu szkoły. Czyli pana Ania jest gdzieś tutaj. Niech pan na mnie czeka, zaraz wrócę.

Zofia Kowalska podbiegła do swoich uczniów, którzy przestępowali z nogi na nogę w oczekiwaniu na rozpoczęcie apelu, jeszcze raz przeliczyła dzieci i szczególnie uważnie przyglądała się dziewczynkom. Ale wśród dziewczynek z pięknymi białymi kokardami Ani nie było, a nikt z nich nie widział dziewczynki z żółtym plecakiem z kaczuszkami.

Poprosiwszy koleżankę – wychowawczynię równoległej klasy – o przypilnowanie jej uczniów, Zofia szybko wróciła do Michała.

– Nikt z kolegów Ani jej nie widział – powiedziała. – Do szkoły nie mogła wejść. Czyli pana córka musi być na terenie. Proponuję, żebyśmy poszukali jej razem.

– Może lepiej zgłosić na policję?

– Myślę, że to niepotrzebne. Na pewno znajdziemy Anię – powiedziała Zofia, starając się, by jej głos brzmiał spokojnie i pewnie. Chociaż, oczywiście, też bardzo martwiła się o dziewczynkę.

W każdym razie ojciec i nauczycielka ruszyli na poszukiwania Ani.

Szybko obeszli szkolne podwórko, zajrzeli na boisko, kilka razy podchodzili do ochroniarza stojącego przy furtce. Ale na razie bez rezultatu. Nikt nie widział Ani.

– A czy pana córka nie ma telefonu? – zapytała Zofia, gdy kierowali się na tylne podwórko – jedyne miejsce, gdzie jeszcze dziś nie byli.

– Ma, oczywiście – westchnął Michał. – Tylko jej telefon jest teraz u mnie. Nie zdążyłem go Ani oddać…

– Szkoda, że pan nie zdążył… – westchnęła za nim nauczycielka.

– Żeby tylko nic się nie stało… żeby tylko nic jej się nie stało – powtarzał Michał prawie szeptem.

Zofia Kowalska nic nie odpowiadała. Myślała o tym, że teraz odpowiada nie tylko za dzieci, ale i za zaufanie rodziców. A jeśli dziecku naprawdę stało się coś poważnego…

Tymczasem dziewczynka z białymi kokardami i żółtym plecakiem z kaczuszkami stała na tylnym podwórku szkoły pod wysokim drzewem i rozmawiała z kotkiem, który siedział na gałęzi tuż nad jej głową i nie mógł zejść. Jak go tylko nie namawiała, żeby zeskoczył, ale kotek w odpowiedzi tylko żałośnie miauczał.

– No dalej, malutki, skacz – mówiła do kotka Ania. – Złapię cię. Słowo honoru, złapię.

Kotek niby próbował skoczyć, ale w ostatniej chwili strach paraliżował mu ruchy i, jeszcze mocniej przywierając do gałęzi, zaczynał znowu miauczeć. Tak żałośnie, że Ania mało nie płakała.

Kiedy dziewczynka zrozumiała, że sama sobie nie poradzi – pobiegła po pomoc.

I gdy skręciła za róg szkoły, niespodziewanie spotkała tatę i Zofię Kowalską. Wyglądali jakoś zdenerwowani.

– Córciu, gdzie ty się podziałaś? – podbiegł do niej Michał. – O mało nie oszalałem. Co ty tu w ogóle robisz?

– Tato, możesz mnie potem zbesztać, dobrze? – odpowiedziała Ania. – A teraz… Teraz potrzebuję twojej pomocy.

– Co się stało?

– Chodź ze mną.

Wzięła ojca za rękę, drugą ręką pociągnęła Zofię i pewnie poprowadziła ich za szkołę.

Nic nie rozumiejąc, dorośli spojrzeli po sobie i w milczeniu poszli za dziewczynką. Wreszcie Ania zaprowadziła ich do drzewa i wskazała palcem w górę:

– Tam jest mały kotek. Widzicie? Tato, zdejmij go, proszę.

– Aniu, a nie chciałabyś opowiedzieć tacie, jak się tu w ogóle znalazłaś? Gdzie ci kazałem czekać?

– Kiedy stałam przy płocie i czekałam na ciebie, zobaczyłam, jak jakiś pies goni tego kotka, i pobiegłam za nimi. Kotek ze strachu wdrapał się na drzewo, a pies na niego szczekał. No to psa przegoniłam… A kotka nie mogę dostać.

– Sama przegoniłaś dużego psa? – zdziwiła się Zofia.

– Mhm – kiwnęła głową Ania. – Powiedziałam mu, że zaraz przyjdzie mój tata i jeśli sam nie odejdzie, to mój tata mu pomoże. I odszedł. A kotek tak siedzi, biedaczek, tam. Tatuś, zdejmiesz go? Jak długo można stać i nic nie robić? – tupnęła niecierpliwie nóżką. – Jemu jest strasznie…

Michał sceptycznie spojrzał na cienkie gałęzie i zrozumiał, że z jego ponad dziewięćdziesięcioma kilogramami nie ma tam czego szukać. Inaczej sprawa wyglądała z nauczycielką. Chudziutka, zgrabna. Ona na pewno by dała radę.

– Co pan tak na mnie patrzy? – zdziwiła się Zofia. – Nie wejdę. Nawet nie dosięgnę do gałęzi.

– Podniosę pana – uśmiechnął się Michał.

– Jeszcze czego!

– No proszę – Ania wzięła nauczycielkę za rękę. – Niech pani zobaczy, jak on się boi. A jeśli spadnie?

Zofia podniosła głowę.

Kotek znowu żałośnie miauknął, jakby naprawdę rozumiał, że chodzi o niego.

– Dobrze – powiedziała wreszcie. – Tylko jeśli pan – Zofia spojrzała na Michała – będzie mnie mocno trzymał i nie upuści.

– Obiecuję, że wszystko będzie dobrze – uśmiechnął się Michał.

Zofia usiadła na szerokich ramionach Michała, ten od razu z łatwością ją podniósł, a potem stanęła na jego ramionach obiema nogami i, trzymając się jedną ręką gałęzi, drugą, przy zachęcających okrzykach dziewczynki i jej ojca – z całych sił próbowała dosięgnąć kotka.

– Jeszcze trochę… – dopingował ją Michał. – Prawie mamy.

Kotek najpierw cofnął się przestraszony, potem, nabrawszy odwagi, ostrożnie zrobił krok w jej stronę i…

– Udało się! Udało się! – klasnęła radośnie w dłonie Ania. – Ależ z pani dzielna kobieta, pani Zofio. Tato, trzymaj ją mocno. Nie upuść.

Kiedy Zofia wreszcie znalazła się na ziemi, Ania od razu wyciągnęła ręce po kotka i przytuliła go do siebie.

A ten od razu cicho zamruczał.

– No proszę – uśmiechnął się Michał. – Dzięki Bogu, wszyscy cali i zdrowi. Ale jak mnie wystraszyłaś, córeczko, tym swoim tajemniczym zniknięciem.

– Przepraszam, tato. Nie chciałam cię straszyć. Po prostu nie mogłam go tak zostawić. Sam nie dałby rady zejść.

Michał popatrzył na Anię i tylko pokręcił głową.

Właśnie za to dobre serce kochał swoją córkę najbardziej na świecie.

– Możemy go zabrać do domu? – zapytała Ania, patrząc na kotka.

– Myślę, że po takiej znajomości trudno będzie odmówić – zaśmiał się Michał.

– To go pilnuj, dopóki nie odbiorę podręczników. I patrz – nigdzie się nie zgub. Żebyśmy potem z panią Zofią nie musieli cię szukać.

Nauczycielka nie wytrzymała i roześmiała się.

– No tak… Wyobrażam sobie, jak się zdziwi mama, kiedy wrócicie do domu z tym maleństwem.

– Nie mam mamy… – westchnęła dziewczynka. – Ale bardzo bym chciała, żeby była.

– Przepraszam, nie wiedziałam… – przestraszona zatrzepotała rzęsami nauczycielka.

– Nic nie szkodzi, wszystko w porządku – uśmiechnął się Michał. – Zostawiła nas pięć lat temu. Wyjechała za granicę. I więcej o niej nie słyszałem. Znaczy – my z Anią więcej o niej nie słyszeliśmy.

Na kilka sekund na tylnym podwórku szkoły zapadła cisza. Zofia milcząco patrzyła na nich – na dużego, nieco niezgrabnego mężczyznę z dobrymi oczami i na małą dziewczynkę z szarym kotkiem w rękach, i w piersi coś ją wtedy mocno ukłuło.

– Za to teraz będziemy mieli Kazia – powiedziała stanowczo Ania, głaszcząc kotka.

– Już wymyśliłaś imię? – uśmiechnął się Michał.

– Oczywiście. Czy można żyć bez imienia?

*****

Michał zawsze odbierał Anię sam. Czasem zamieniali z Zofią zaledwie kilka zdań, czasem rozmowa przeciągała się, dopóki szkolne podwórko nie opustoszało. Rozmawiali o postępach Ani, śmiesznych historiach z klasy, książkach, filmach, zwierzętach domowych i stopniowo przestali zauważać, że dawno już mówią nie tylko o szkole.

Pewnego razu Michał, stojąc na korytarzu, zaczekał, aż wszystkie dzieci się rozejdą, a potem zdecydowanie wszedł do klasy.

Zofia najpierw szeroko się uśmiechnęła, a potem, widząc u niego w rękach piękny bukiet, zdziwiła się.

– To dla pani – powiedział Michał, podając kwiaty. – I jeszcze… Chciałbym panią zaprosić dziś na kolację. Znaczy – my z Anią bardzo chcemy, żeby zjadła pani z nami kolację. We trójkę. Co pani na to, pani Zofio?

Nauczycielka speszyła się, poczuła, jak zdradziecko palą ją uszy, ale… kwiaty wzięła.

Pachniały jesienią, domem i, dlaczegoś, nadzieją. – Dobrze – odpowiedziała po prostu. – Zgadzam się.

Tak samo Zofia odpowiedziała Michałowi, gdy rok później oświadczył się jej.

W Urzędzie Stanu Cywilnego Ania mocno trzymała Zofię za rękę i…

…nie mogła przestać się uśmiechać. W tamtej chwili czuła się najszczęśliwszą dziewczynką na świecie.

– A mogę… Mogę teraz nazywać cię mamą?

Młodej kobiecie napłynęły łzy do oczu.

– Jeśli sama tego chcesz, to oczywiście, możesz. Dla mnie to będzie najdroższe słowo.

Ania mocno ją przytuliła.

Obok stał Michał i patrzył na nie z uśmiechem na twarzy.

Kto by pomyślał, że w jednej chwili jego i Ani życie tak się odmieni?

Ale cuda jednak się zdarzają.

I ten cud, milutki, puszysty cud, leży teraz na parapecie w mieszkaniu i niecierpliwie czeka, aż jego rodzina wreszcie wróci do domu.