Wtedy zdałam sobie sprawę, co mój mąż naprawdę o mnie myśli

Na początku naszego wspólnego życia Arek i ja nigdy nie kłóciliśmy się o to, że mamy tak różne poglądy na życie. Pochodzę z prostej robotniczej rodziny. Rodzice uczyli mnie, że głównym powołaniem kobiety jest małżeństwo, rodzenie i wychowywanie dzieci oraz prowadzenie domu. Moja mama skończyła tylko osiem klas szkoły podstawowej, nawet czytała bardzo słabo. Od dzieciństwa wiedziałam, że moje miejsce jest w kuchni, więc po podstawówce skończyłam tylko szkołę zawodową.

A mój mąż, Arek, przeciwnie, pochodzi z inteligenckiej rodziny. Jego ojciec jest naukowcem, a matka dyrektorem szkoły. Mój mąż od dzieciństwa był przyzwyczajony do czytania książek. Chodził do biblioteki, na różne dodatkowe zajęcia. Studiował na jednym z najlepszych uniwersytetów w kraju, otrzymał bardzo dobre wykształcenie i jest specjalistą w dziedzinie energetyki.

Mój mąż pokochał mnie za moją prostotę. Na początku zupełnie nie przejmował się tym, że nie mam wykształcenia. Rozmawialiśmy o życiu w ogóle i o naszej przyszłości. Ale potem zauważyłam, że Arek po ślubie trochę się zmienił. Przestał zabierać mnie ze sobą na różne imprezy, a przy tych rzadkich okazjach, kiedy to robił, uprzedzał mnie, żebym za dużo nie mówiła. Ale na szczęście wkrótce po ślubie zaszłam w ciążę i nie mogłam już brać udziału w tych wydarzeniach.

Najpierw zostawałam w domu, bo byłam w ciąży, a potem zajmowałam się córeczką. Nie miałam głowy do innych rzeczy. Kiedy nasza córka była mała, nasze stosunki z mężem układały się dobrze. Jedyne, czego potrzebował w domu, to miła atmosfera i ciepły obiad. Wszystko było super, dopóki nasza córka Oliwka nie dorosła i nie skończyła szkoły.

– Gdzie pójdziesz dalej? – zapytał Oliwię mój mąż.

– Nigdzie, – odpowiedziała córka. – Mama nie studiowała, a jakoś sobie poradziła. Ja też tak chcę.

– Chcesz przez całe życie stać przy garach, jak matka?! – mąż się zdenerwował. – Chcesz być niepiśmienną prostaczką, z którą mąż nie będzie miał o czym rozmawiać?! Twojej mamie akurat poszczęściło się z mężem, ale co, gdybym to nie był ja, tylko ktoś inny? Myślisz, że długo by z nią wytrzymał?!

Wtedy zdałam sobie sprawę, co mój mąż naprawdę o mnie myśli. Nigdy nie powiedział mi w twarz tego, że uważa mnie za niepiśmienną prostaczkę, ale teraz pokazał swoje prawdziwe oblicze.

Rozumiem, że moja córka musi się uczyć i zdobyć zawód, ale czy mąż ma prawo, żeby mnie poniżać przy moim dziecku?

Przepłakałam już trzy dni i nie wiem co robić. Czy powinnam teraz iść do szkoły, żeby być interesującą partnerką dla mojego męża, czy poszukać sobie mężczyzny, dla którego będę interesująca nawet bez wyższego wykształcenia?