Wściekłe strażniczki podwórka

Pewnego dnia postanowiłyśmy z przyjaciółką pojechać nad rzekę za miastem. Spakowałam się i pojechałam po nią do domu. Alina mieszka blisko centrum, ja na obrzeżach, więc dotarcie tam zajęło mi trochę czasu i nie zadzwoniłam do niej z wyprzedzeniem, żeby wychodziła. Postanowiłam zadzwonić, jak już dotrę do jej domu.

Wjechałam więc na podwórko, a przy okazji, podwórka w centrum miasta są bardzo wąskie, jednak nie miałam innego wyjścia – nie mogłam znaleźć wolnego miejsca do zaparkowania, chyba że tuż przy wejściu do budynku.

Zanim zdążyłam zaparkować, zauważyłam „koło gospodyń” przy wejściu na ławce, gapiących się na mój samochód ze mną w komplecie. Kobiety siedziały i kręciły głowami z dezaprobatą, komentując moje działania. Nie słyszałam, co dokładnie mówiły, bo wszystkie okna miałam zamknięte, ale chyba nawet nie chciałam tego słuchać.

Sięgnęłam po telefon, żeby zadzwonić do koleżanki i dać jej znać, że już jestem, kiedy dostrzegłam kątem oka, że kobiety się coś zdenerwowały. Jedna z nich wstała, podeszła do okna i zastukała w szybę. Kiedy powiedziałam przyjaciółce, że już przyjechałam, opuściłam szybę i usłyszałam: „Dlaczego zaparkowałaś samochód na naszym podjeździe?” Szczerze mówiąc, nie od razu zrozumiałam powód pretensji, więc zapytałam: „Czyli?”.

Kobieta była bojowo nastawiona, więc w odpowiedzi tylko się skrzywiła i skomentowała: „Po co tu przyjechałaś, pytam? Nie masz innego miejsca, żeby zostawić to swoje pudło? – kobieta ze złością zmarszczyła brwi i aktywnie gestykulowała. – Nie mieszkasz tutaj, bo widzę cię tu pierwszy raz w życiu. Mieszkańcy nie mają gdzie parkować, to tylko jeszcze ciebie tu brakowało.”

Byłam bardzo zaskoczona tym atakiem w moją stronę, ale nic nie odpowiedziałam. Dlaczego mam się tłumaczyć, że przyjechałam po przyjaciółkę?

Zadzwonił telefon. Alina zadzwoniła z prośbą, żebym podeszła do niej i jej pomogła z rzeczami. Wysiadłam z samochodu, zamknęłam go i skierowałem się do wejścia. Kiedy przechodziłam obok ławki, na której siedziały zdenerwowane kobiety, strażniczki tego domu, usłyszałam wiele obraźliwych komentarzy na swój temat, ale je zignorowałam, bo jestem dobrze wychowana.

Trochę bałam się zostawić samochód na podwórku bez opieki – kto wie, co przyjdzie do głowy tym kobietom? Może porysować lakier albo rozbić przednią szybę?

Poszłam do przyjaciółki i razem zeszłyśmy na dół. Samochód był w nienaruszonym stanie – bardzo mnie to uspokoiło, ale kobiety postanowiły przyczepić się do mojej koleżanki. Że mieszka tu krótko i że jej znajomi nie mogą sobie włazić na ich podwórko kiedy tylko chcą. Nazwały nas smarkulami i nie tylko, aż w końcu się rozzłościłyśmy. Odwróciłam się do kobiet i powiedziałam: „Posłuchajcie, drogie panie. Jeśli nawet  zachowujecie się jak psy stróżujące na podwórku, to jeszcze nie oznacza to, że ten dom jest wasz.”

Z ich oburzonych twarzy jasno wynikało, że trafiłam w sedno. Kobiety zaczęły jeszcze głośniej krzyczeć, narzekać, ale już nas to nie obchodziło. Wsiadłyśmy do samochodu i pojechałyśmy w swoją stronę.

Bardzo mnie denerwuje, że niektórzy myślą, że dom i podwórko, w którym mieszkają, należą do nich i tylko oni mają prawo z niego korzystać. A wy co myślicie o takich „strażniczkach”?